Label: Montespertoli

Posted in: Bijzondere mensen

Geitjes en heel lekkere rauwmelkse kaas Toscane

Written by willemijn lindeboom 1 reactie op Geitjes en heel lekkere rauwmelkse kaas Toscane

Zoals ik had beloofd afgelopen blog, een stukje over ons bezoek aan 50 heel schattige piepjonge geitjes (en hun rustige, maar nieuwsgierige, moeders).

toscaanse-rauwmelkse-kaas-1 toscaanse-rauwmelkse-kaas-2

Wat zijn ze grappig die geiten.
Deze hierboven mogen binnenkort weer naar buiten als het gras iets hoger staat. Ze zijn de lichting van afgelopen jaar, allemaal geboren op de boerderij.

toscaanse-rauwmelkse-kaas-3 toscaanse-rauwmelkse-kaas-4

Hierboven de echte stal waar in de afgelopen weken 50 geitjes zijn geboren. De moeders staan een deel van de dag op stal om de geitjes te laten drinken en de rest van de tijd leven ze buiten. De jonkies vermaken zich binnen omdat het buiten nog te gevaarlijk is. Het gevaar komt vooral van de oudere geiten die niet altijd even goed opletten. Dit jaar zijn er veel slechte moeders … dus extra werk voor Guido, de boer/kaasmaker.

toscaanse-rauwmelkse-kaas-5

En hier de Guido met een klein geitje.

Je kunt hem en zijn kazen elke zaterdagochtend op de markt van Montespertoli vinden. Afgezien van geitenkaas (van zijn eigen dieren) maakt hij ook heel lekkere rauwmelkse koeienkazen en schapenkazen. Die kazen zijn werkelijk zalig! Zijn afstudeeronderzoek ging dan ook over kaasbacteriën en enzymen.

I Formaggi del Dottore (hij is afgestudeerd in boerderij-dier-wetenschap – helaas ben ik de technische term kwijt, excuus!).

Elke zaterdagochtend op de boerenmarkt van Montespertoli en ook rechtstreeks op de boerderij te koop, Via Milani 8/c in Castelfiorentino (FI).

Posted in: Bureaucratie

De stratenvegers van Montespertoli

Written by willemijn lindeboom Leave a Comment on De stratenvegers van Montespertoli

Wat een proper volk toch! Eens per week worden de straten geveegd. In het hele dorp. Overal hangen bordjes met de tijden waarop je je auto niet mag parkeren, zodat de veegwagen er langs kan.

Dat was op donderdag van 7.30 tot 8.30 voor de flat en op zaterdag van 8.00 tot 9.00 achter de flat. De parkeerplaats achter de flat werd nooit gedaan. Ik was dus opgelucht toen dat bordje een tijdje in zwart plastic was gehuld. Dat gedoe steeds om die auto een blok verder te moeten parkeren!

Inmiddels is het plastic er weer af en wordt er nu op vrijdag van 8.00 tot 09.00 geveegd. Bijster onhandig dus want je wordt zo gedwongen om van donderdag op vrijdag je auto te verplaatsen.

Vanochtend (vrijdag) ging ik dat om half acht doen. Wat vind ik op mijn voorruit?

stratenveger-toscane - 1

Een waarschuwing dat ik het werk van de stratenveger onmogelijk heb gemaakt met vriendelijk verzoek om samen te werken (‘Grazie della collaborazione’) als ik vrij van boetes wil blijven. Nou, dàt wil ik wel!

Ik weet dat ik blij moet zijn geen bekeuring te hebben gekregen, maar ik ben juist geïrriteerd omdat ik tot acht uur op die parkeerplaats mag staan (volgens het bordje), maar blijkbaar nemen ze die tijden niet zo nauw. Stel dat ik een bekeuring krijg terwijl ik op tijd mijn auto weghaal? Hoe kan ik dat dan bewijzen?

Om dat risico niet te lopen zal ik dus donderdagnacht helemaal niet achter de flat moeten parkeren, maar het is helaas de enige plek waar ik vaak plek vindt.

En zo begrijp ik nu, na ruim twee jaar in dit propere dorpje (helaas valt dat ondanks de regels nogal tegen!) waarom de straatveegactiviteiten onderdeel waren van de verkiezingscampagne. Toch denk ik wel bij mezelf: Waar gáát dit over?!

Posted in: Bijzondere mensen, Fietsen in Toscane

Is Carnaval al begonnen?

Written by willemijn lindeboom Leave a Comment on Is Carnaval al begonnen?

Gisteren liepen we zoals zo vaak langs onze buren, de molen. Molenaar stond mager en wit van het gemalen meel op de stoep met de bakker te praten. Ruim twee jaar geleden schreef ik kort over het fantastische brood dat we hier in Montespertoli hebben. Inmiddels kennen we de bakker van dit brood redelijk en de molenaar vrij goed.

Ze hebben jaren geleden samen een project opgestart om oude granen weer te gaan kweken, dat lukt redelijk en overal om ons heen ontstaan nu soortgelijke initiatieven. Ik help hen af en toe met wat kleine technische dingen (ze zijn absoluut niet handig met computers en programma’s).

We stopten dus even om te kletsen met bakker en molenaar toen één van de werknemers van de molen op zijn fiets aankwam. Hij was vrij en was gaan trainen. Dat gaat op z’n Italiaans, geheel in stijl, vol ornaat zou je het kunnen noemen … Hij zag eruit als een marsmannetje zo tussen ons vieren, allemaal slordig gekleed in oude plunje, met strak lycra pak, een extra-aerodynamische helm en dito bril … alles glimmend en glinsterend en in race stijl.

De bakker keerde zich om en zei tegen het marsmannetje. “Jeetje wat je tegenwoordig al niet aan moet hebben om te gaan fietsen”. Hij kreeg geen reactie. Dus volgde: “Carnaval is toch nog niet begonnen? Je hebt je in de datum vergist hoor!”.

Het marsmannetje kon er gelukkig ook hartelijk om lachen en ik heb er gisteren nog vaak met veel plezier aan gedacht. De bakker, met beide benen op de grond, doet totaal niet mee aan welke modes ook en heeft zo zijn eigen kijk op de wereld. En die houdt hij niet voor zich.

En … nee ik heb geen foto’s, maar neem een foto van welke willekeurige prof wielrenner ook en je weet wat ik bedoel.

Posted in: Toscane, Wandelen Toscane

Een beetje winter in Toscane

Written by willemijn lindeboom 1 reactie op Een beetje winter in Toscane

Een beetje winter in Toscane, in de zin van dat het hier kouder is en er dus eindelijk iets van winter lijkt te zijn, in plaats van een herfst die maar niet op wil houden.

Je kunt ‘een beetje winter in Toscane’ ook opvatten als: ‘een beetje winter in Toscane geeft een flink pak sneeuw’ maar dat is dus zelden zo, de laatste jaren al helemaal niet meer.

Wij kunnen wel naar de sneeuw ver weg kijken … en dat vind ik echt geen straf!

Toscane-winter-1 Toscane-winter-2 Toscane-winter-3 Toscane-winter-4

Posted in: Bijzondere mensen

Het ‘doden’ prikbord

Written by willemijn lindeboom Leave a Comment on Het ‘doden’ prikbord

In Italie worden normaal gesproken posters gemaakt waarop de dood van dierbaren wordt aangegeven, je hoeft dus geen krant te kopen om te weten wie is overleden, het hangt allemaal keurig op straathoeken op speciale ‘prikborden’.

Zie hier een exemplaar van de ‘Avvisi Funebri’:

de-doden-staan-aangeplakt-italie

Ik loop er meerdere keren per dag langs met hondje Sandy en zie vaak ouderen eerbiedig naar de namen kijken, wellicht de leeftijden van de overledenen vergelijkend met die van hen …?

Een paar dagen geleden echter stond er een oud dametje, keurig gekapt en gekleed, luid in haar mobieltje te tetteren met, wat ik aanneem, een vriendin. Met gelakte nagels aan kromme vingers wees ze op de posters en vroeg informatie over de overledenen. “Wie is dat dan? Oh, ja ja, die van die dochter die … bla bla bla.”

Er werd met hartstocht geroddeld …

en ik kijk nu met heel andere ogen naar de posters van de overledenen, zo dierbaar voor de één en zo ideaal om over te kunnen roddelen voor de ander.

Posted in: Bijzondere mensen

Zo’n keurige jongen!

Written by willemijn lindeboom Leave a Comment on Zo’n keurige jongen!

Het valt niet altijd mee om in een flatgebouw te wonen en dan heb ik het nog maar over een trappenhuis dat door drie ‘voordeuren’ wordt gebruikt. Niets dus!

Onze benedenbuurman is verre van een goede buur … zie dit voorval: http://winitalie.com/2014/01/05/beter-een-goede-buur-dan/

Op de jongeman op de eerste verdieping, echt een ‘heel nette vent’ (zo stel ik mij voor dat oude dametjes hier in de buurt hem goedkeurend kenmerken) had ik niet veel aan te merken. Zijn ouders komen af en toe zijn appartement schoonmaken, want de jongen zelf heeft een goede baan en dus geen tijd. Dat vind ik natuurlijk idioot, maar dat moeten ze leuk onderling zelf beslissen.

Nu blijkt dat deze keurige meneer de reclamefolders uit zijn brievenbus gewoon op de stoep gooit.

Hoe ik dat weet? Nou dat is heel eenvoudig. Ik laat de hond steeds uit en zie dan de folders uit zijn brievenbus steken en zodra er folders op de stoep liggen, steken diezelfde folders niet meer uit zijn brievenbus.

Ik raapte de folders maandenlang op en gooide ze bij ons oud papier, maar kreeg er genoeg van. Dus stopte ik een folder opgevouwen terug in zijn brievenbus. Die vond ik de dag erna weer op de stoep, dus stopte ik hem terug. Ik dacht er verder niet meer aan.

Een paar dagen later wilde ik wat flessen in onze container voor glas en plastic gooien toen ik daar diezelfde opgevouwen reclamefolder in zag liggen, naast extra reclamemateriaal dat sindsdien binnen is gekomen.

Ik heb de boel weer in de brievenbus van de keurige jongen gestopt …

Misschien moet ik toch maar met hem gaan praten, maar ik ben bang dat dat wel n’s verkeerd uit kan pakken.

Posted in: Italiaans

Italiaanse haring

Written by willemijn lindeboom 4 reacties op Italiaanse haring

Ons piepkleine boerenmarktje op zaterdagochtend in Montespertoli bleek afgelopen zaterdag te zijn uitgegroeid tot een ware Kerstmarkt. Inclusief een extra lading oude (en minder oude) mannetjes die luid over van alles en nog wat staan te discussiëren precies in het midden van de kraampjes. Ik heb nog nooit één zo’n mannetje iets zien kopen, maar staan zijn er altijd.

Ons werd door een vrouw van één van de ‘nieuwe’ kraampjes van harte aangeraden om haring te kopen. Let op: haring in Italië is heel anders dan haring in Nederland.

Nu wist ik dit uiteraard en vroeg dus aan de vrouw hoe ik die haring klaar zou moeten maken. Het bleek heel eenvoudig. Gewoon met wat knoflook, peterselie en olie een dag in de ijskast laten staan en smullen maar.

Dat viel echter tegen! Niet alleen was de haring (hier in Italië zijn ze gerookt en gezouten) heel lastig schoon te maken, ook was het ding zo onvoorstelbaar zout dat ik het gewoon niet kon eten. Ansjovis is er niets bij!

Mijn vriend kent veel mensen die de haring gewoon zo eten, maar ik kan het mij echt niet voorstellen. Ik hoop dat ons een cruciale stap, die van het ontzouten, is onthouden … maar vrees van niet.

Wat we nu met die zoute gerookte haring doen? In heel kleine stukjes is het op een bruschetta met flinke laag boter wel lekker, of gemengd met ceci. Het zal dus wel opkomen, maar daarna voor mij geen Italiaanse haring meer!

Posted in: Italiaans

Houtkachel op de derde verdieping

Written by willemijn lindeboom 15 reacties op Houtkachel op de derde verdieping

We wonen op de derde verdieping en verwarmen het huis op hout, met een prachtige houtkachel.
Waarom?
Omdat ik dol op houtkachels ben! Ik was het in Umbrie zo gewend, en genoot enorm van het vuur in huis. Geen andere warmtebron die ik ken geeft zulke heerlijke warmte.

Nu woonde ik in Umbrie op het platteland (in de heuvels) en daar is het normaal om op hout te stoken. Hier in Montespertoli, op de derde verdieping, is dat niet normaal. Zo bleek.

Toen ik hout bestelde (de voorgaande jaren gingen we steeds kleine hoeveelheden zelf halen) kreeg ik een dwaze, bijna bozige reactie. Hoe kon de beste man hout brengen bij ons? En wist ik wel dat ik een vergunning van de gemeente nodig had om hout voor de flat te laten dumpen? Hoe zou ik het hout omhoog krijgen? Ik besefte toch wel dat hij, de ‘houtman’, alleen het hout zou dumpen en daarna direct verdween? Wie zou ik kunnen vinden om het hout omhoog te brengen? En tot slot: maar mevrouwtje … heeft u wel plek om 20 quintali hout (een quintale is honderd kilo) op te slaan daar, beseft u wel hoeveel het is?

Nou, ik had uiteraard op alle bezwaren een antwoord en kon de man geruststellen dat ik overal voor zou zorgen. Hij beloofde mij terug te bellen om een dag af te spreken, maar na twee weken had ik nog altijd niets gehoord. Typisch.

Ik belde opnieuw en maakte een concrete afspraak. De man bleef bezwaren maken, maar uiteindelijk beloofde hij te komen. Donderdagochtend wordt de straat schoongemaakt en mag niemand hier parkeren gedurende een uur, ideaal dus om een lading hout te laten komen. De gemeente gaf mij toestemming om het hout maximaal anderhalf uur op de parkeerplaats voor de flat te hebben liggen.

We hebben flink gezweet die donderdag, maar in drie kwartier was het hout al binnen, in het trappenhuis. Daarna hebben we in twee keer al het hout omhoog gesleept. Al met al was het ruim drie uur werk. Wat een voldoening … en wat zijn drie uurtjes nou?

Je wil niet weten hoeveel commentaar we hebben gekregen! Dat mijn vriend hout omhoog sleept is tot daaraan toe, maar dat ik de helft voor mijn rekening neem wordt echt vreemd gevonden.

Mijn antwoord is steevast: andere mensen gaan met de auto naar de sportschool om daar een uur te sporten. Ik doe tenminste iets nuttigs en zo’n super ‘work-out’ krijg je in de sportschool echt niet!

Posted in: Appartement opknappen

Toscaanse dakbedekking?

Written by willemijn lindeboom 5 reacties op Toscaanse dakbedekking?

Eén van de weinige minpuntjes aan ons uitzicht is het dak tegenover ons.

toscaanse-dakbedekking-1

Gisteren had ik de ramen open staan en hoorde mensen vreemd dichtbij praten. Ze bleken op een dak verderop bezig te zijn.

Het lijkt erop dat ze dezelfde techniek toe aan het passen zijn.

Kijk:
toscaanse-dakbedekking-2

Als je bedenkt dat je nog geen dakraam mag maken zonder uitdrukkelijke vergunning en er per dak maar eentje is toegestaan, vraag je je wel af hoe het mogelijk is dat dit soort dakbedekking door de vingers wordt gezien.

Typisch!

Back to Top