W in Italie – Blog over Nederlander in Toscane

Koereigers

Written by willemijn lindeboom 24/09/2026 Leave a Comment

Een koereiger is een redelijk grote witte vogel die wij hier volop zien vliegen en lopen. Als je het gras maait met de tractor, komen ze met een grote groep om alle beestjes die ineens zichtbaar zijn op te vreten.

Ik heb deze zomer een aantal keer gemaaid en begon een grote hekel aan de koereiger te krijgen. Ik ben dol op hagedissen en hazelwormen en overigens ook op slangen. Niets overleeft het. Maaien is al vreselijk voor al deze beesten (maar eens per jaar moet dat toch echt gebeuren) en de koereigers maken de slacht compleet.

Ze lopen met hun lange poten razendsnel rondom de tractor en trekken de ene na de andere lekkernij uit het gemaaide gras. Als ze nou muggen aten zou ik blij met ze zijn, maar ze eten helaas alleen nuttige dieren.

Wijn en olijfolie

Vroege druivenoogst

Written by willemijn lindeboom 09/09/2026 4 reacties

Na de extreem warme zomer (die nog altijd niet voorbij is) zijn de druiven al vroeg rijp. We zijn eind augustus met de pluk begonnen.

Momenteel hebben we 5 ‘wijnexperimenten’. Het eerste is een vat met ruim 350 liter en dat is gewone rode wijn. We hebben de druiven geselecteerd in de wijngaard, alles geperst en in het vat gedaan (ruim 3 dagen werk was dat).

Het tweede experiment is een rode wijn die ik met mijn (schone) voeten heb geperst. Hier zitten dus de steeltjes nog bij. De één zegt dat dat heel vies is en de ander zegt juist dat dat de lekkerste wijn geeft. Wij gaan het zien en proeven. Dit is ongeveer 50 of 60 liter.

Het derde experiment is nog steeds met blauwe druiven (in Italie zegt men ofwel uva nera (zwart), ofwel uva rossa (rood), maar het Nederlandse ‘blauwe druif’ komt gek genoeg het dichts bij de echte kleur van de druiven), maar nog beter uitgezocht. Deze wijn willen we langer op de schil laten zitten. Normaal haal je de wijn van de schillen af na de eerste spontane gisting. Wij zijn van plan in plaats van zo’n tien dagen, de wijn zeker een maand en misschien wel langer op de schil te laten zitten. Dit is rond de 200 liter.

Het vierde experiment is onze witte wijn. Die laten we ook met de schil gisten en wordt dus een vrij donkere witte wijn met, als alles goed gaat, veel smaak. We hebben ruim 100 liter.

Het laatste experiment is van vanochtend. De buurman vroeg al vorige week of ik zijn druiven ook wilde plukken. Dat ben ik vanochtend gaan doen, maar het is erg weinig. Ik heb het met mijn voeten geperst omdat het de moeite niet waard was voor één krat onze pers helemaal vies te maken. Het is een mix van blauwe en witte druiven. Hij heeft altijd die mix gebruikt en zweert erbij. De druiven waren niet in beste staat dus uiteindelijk is het meer steel dan vocht. Ik vrees dat het niets gaat worden, maar dat zal de tijd ons leren. Het is rond de 15 liter.

Dit weekend gaan we verder met een laatste experiment. De blauwe druiven gaan we dit keer niet ontdoen van alle droge en mislukte druifjes, maar alleen van rotte druiven. Dat zou het werk enorm moeten versnellen, maar misschien wordt de wijn minder lekker. Om dat zeker te weten moeten we het experiment doen. Ik ben benieuwd.

De eerste druiven van het jaar, klaar om geperst te worden

Algemeen

Bijeneters

Written by willemijn lindeboom 27/08/2026 1 reactie

Een van onze buren klaagde al een paar maanden geleden over alle problemen met het in leven houden van bijen. Één van de problemen was, volgens hem, de bijeneter. Ik vind deze vogels schitterend en ben (of was) altijd erg blij ze te horen en zien. Ik dacht dat de buurman wel erg overdreef met zijn angst voor de bijeneter. Boeren zien wel vaker beren op de weg en zien in alles dat natuurlijk is al snel een probleem. De landbouwgiffen lijken mij toch een veel groter probleem, dat hoor ik in elk geval vaak zeggen.

Nou hadden wij overal wel wat kleine wespennesten. Deze wespen doen geen kwaad en zijn totaal niet agressief, tenzij ze in het nauw raken. De wespen zijn heel nuttig en ik laat ze dus gewoon zitten. De wespen kwamen bij ons drinken in een stenen bak die ik speciaal voor alle insecten heb neergezet.

Ik genoot een paar weken geleden volop van de bijeneters die dagenlang rond ons huis vlogen. Ik hou van hun ‘gekwebbel’. Na een paar dagen viel mij opeens op dat er geen wesp meer kwam drinken. Alle nestjes zijn ook leeg. De wespen zijn als sneeuw voor de zon verdwenen! Ook de bijen zie ik bijna niet meer op al onze bloemetjes. Het was altijd een vrolijk gezoem en nu is het doodstil.

Had deze buurman dan toch gelijk? Ik lees dat een bijeneter ruim 200 insecten per dag kan eten. De bijen zullen het dus wel overleven denk ik, maar die kleine groepjes wespen niet. Er vlogen zes bijeneters rond ons huis.

Als ik nu de bijeneters weer hoor ben ik toch minder blij. Misschien zijn het er wel erg veel geworden de laatste tijd? Gelukkig gaan ze binnenkort overwinteren in Afrika, dan kunnen de wespen zich weer herstellen en kunnen de bijen ook weer rustig zoemend hun werk doen.

Hier wat foto’s van wespen die komen drinken. Ze kunnen gewoon op water rusten, de pootjes maken kleine kuiltjes maar blijven drijven.

Italiaans, Moestuin Toscane

Typisch Italiaans eten?

Written by willemijn lindeboom 19/08/2026 2 reacties

De tomaat valt niet weg te denken uit de Italiaanse keuken. Zo ook de aubergine. Toch komen deze groenten pas sinds relatief korte tijd voor in Italië. Tomaten komen oorspronkelijk uit Zuid Amerika en dat werd pas ‘ontdekt’ in 1492. Aubergines waren er al eerder want die komen oorspronkelijk uit Azië. Eeuwen lang wilde men weinig van deze groenten weten in Europa. Pas in 1800 werden ze populair.

Echt ‘originele’ Italiaanse groenten zijn o.a. sla, ui, kool (veel soorten, bv ook broccoli), wortels, biet, komkommer, prei en asperges. Het fruit dat er tijdens de Romeinen was, waren appels, peren, vijgen, bramen, pruimen en kastanjes. De Romeinen introduceerden onder andere kersen, perziken, granaatappels, abrikozen, meloenen en watermeloenen.

Sinaasappels en citroenen komen in Italie pas sinds de middeleeuwen voor. Eerst waren het sierplanten en pas later werden ze voor het fruit geteeld.

Elke keer weer vind ik dit soort feitjes interessant. Alles is relatief. Tomaten worden pas zo’n 200 jaar echt veel gegeten. In het Italiaans heten tomaten ‘pomodoro’. Appel van goud. De eerste tomaten waren namelijk geel en niet rood. De eerste wortels waren ook niet oranje, maar paars.

Aubergines heten in het Italiaans ‘melanzana’ en dat is ‘mela in-sana’ dwz ongezonde appel. Echt geen compliment!

Inmiddels hebben we in Zuid-Italië avocado en mango en zelfs wat bananen. Italie is een grote producent van kiwi, ook verre van typisch Italiaans.

Wie weet wat de toekomst ons gaat brengen? Eén ding staat vast, alles verandert!

Bijzondere mensen

Vrienden

Written by willemijn lindeboom 14/08/2026 1 reactie

Je hebt vrienden en vrienden … net kwamen vrienden waar we gisteravond heerlijk hebben gegeten, dit brengen:

Het zit zo.
We konden vanochtend mee vijgen plukken. Dan hadden we om zeven uur bij die vijgenboom moeten zijn. We lagen na één uur in bed en besloten niet om om half zes op te staan, maar iets later. We bedankten dus hartelijk. Het is voor ons vakantie en vanwege de hitte staan we elke dag vroeg op, maar vanochtend hadden we besloten het rustiger aan te doen.

Zij zijn uiteraard wel gegaan. De boom is van vrienden van hen en zit bomvol vijgen. Ze kwamen net langs om ons toch een kistje te geven … fantastisch!

Algemeen

Herwaardering van de haan

Written by willemijn lindeboom 08/08/2026 4 reacties

We kennen in het Nederlands wat negatieve uitspraken over hanen. Zo hebben we ‘haantje de voorste zijn’ en ‘het haantje zijn’. Mannen worden ook dikwijls als ‘een haantje’ beschreven en dat is niet positief (in mijn wereld, misschien in die van die mannen wel!).

Ik heb al jaren een haan met wat kippen. Deze haan was vanaf het begin ontzettend goed voor ‘zijn’ kippen. Als ik iets te eten breng waar ze dol op zijn, dan eet hij zelden zelf snel iets op, zoals alle kippen wel doen. Hij neemt iets in zijn bek en maakt hoge proek-proek-proek geluidjes en legt het weer op de grond. Er komt dan altijd wel een kip aanrennen om dat lekkers op te eten.

Als er kuikentjes zijn doet de moederkip (de kloek) exact hetzelfde. Ze maakt continu van die schattige proek-proek-proek (of misschien wel kloek-kloek-kloek?) geluidjes en houdt daarmee de kuikentjes in de buurt. Kuikentjes eten uit zichzelf wel, dus ik denk niet dat het is om ze te leren wat ze moeten eten.

De haan heeft minder eten nodig dan de kippen (die steeds die verrekte eieren moeten leggen) en besteedt zijn dag vooral aan het zoeken van eten voor ‘zijn’ kippen. We mogen de haan dus wel n’s opwaarderen in onze taal, vind ik.

Ik schrijf ‘zijn’ kippen met ‘zijn’ tussen aanhalingstekens omdat de kippen de baas zijn en niet de haan. Dat is al heel lang zo. Ze kunnen prima met de haan overweg, maar de kippen domineren. Niet allemaal, maar de meeste wel.

Moestuin Toscane

Peren

Written by willemijn lindeboom 06/08/2026 4 reacties

Dit is het jaar van de peer. Het is niet te geloven hoeveel peren iedereen heeft. Wij ook want mijn vriend heeft een stuk grond met onder andere heel veel perenbomen (ook twee kleine wijngaarden).

Nou vind ik verse, rijpe, peren echt heerlijk. Sappig, zoet, zacht … een echt traktatie. Peren blijven echter, eenmaal geplukt, niet zo lang goed. Ingemaakte peren vind ik niet zo lekker. Ik zal echter op zoek moeten naar een recept waarin de peren lekker blijven in plaats van een zachte zoete brei te worden. We kunnen tegen deze overdaad aan peren echt niet op eten.

een van de perenbomen in een oude wijngaard

Bijzondere mensen

Verantwoordelijkheid

Written by willemijn lindeboom 04/08/2026 1 reactie

In het zwembad liep, alweer een tijdje geleden, een erg dikke vrouw de kleedkamer in. Ze was in een rothumeur en zuchtte luid. Aangezien ik de enige andere persoon in de kleedkamer was, vroeg ik wat er aan de hand was. Sommige mensen hebben wat problemen met de technologie in het nieuwe zwembad en ik dacht haar wellicht te kunnen helpen. Het is namelijk vrij simpel, maar je moet het even gezien hebben.

Deze vrouw bleek boos omdat haar huisarts had voorgeschreven dat ze meer MOET bewegen. Het is geen optional, het MOET nu echt. Niets ‘extra pilletje’ en het komt wel goed, nee ze MOET nu zelf aan de bak. Ze was er vreselijk door uit haar humeur. Wat een ellende. Drie keer per week acqua gym voor bejaarden.

Ik opperde dat alle begin moeilijk is, maar dat ze waarschijnlijk over een maand of twee elke keer naar de acqua gym uitkijkt. Nou, zei ze boos, ze deed het al ruim een maand en was er helemaal klaar mee! Ze vond er niets aan, maar dan ook echt helemaal niets, maar … ze MOET van de huisarts en dus doet ze het. Met rothumeur en al. Wat mij betreft heeft de huisarts een puntje verdiend!

Mijn idee is namelijk dat je zelf verantwoordelijk bent om je een beetje op conditie te houden, daarmee is het leven lichter (letterlijk en figuurlijk) en heb je minder kans op allerlei aandoeningen. Er zijn mensen die denken (of hopen) dat de techniek alles wel voor ze op zal lossen en zelf niets doen om gezond te proberen te blijven.

Ik loop in deze hete zomer regelmatig een eindje met twee volle gieters. Dat is rond de 30 kilo, 15 per arm. Ik denk dan vaak dat er mensen zijn die meer dan 30 kilo te zwaar zijn en snap heel goed dat het voor hen erg moeilijk is om wat dan ook maar te doen. Het is bijvoorbeeld topsport om met zoveel extra gewicht een heuvel op te lopen. Laat staan er weer af … Die arme knieën.

Bijzondere mensen

Kleedjes

Written by willemijn lindeboom 31/07/202631/07/2026 2 reacties

Onze buurman / vriend heeft een bijzondere relatie met zijn vriendin.

Zijn vrouw is jaren geleden overleden en na een tijdje is hij deze vrouw tegengekomen. Zij heeft haar hele volwassen leven in Canada gewoond en is een echte dame van cultuur en boeken. Ze vindt status belangrijk en moet, als ze iets vertelt, altijd wat belangrijke namen noemen. Ze is op zich aardig, maar ik vind haar vooral langdradig en problematisch. Ze claimt mij een beetje omdat ze denkt dat ik haar begrijp omdat ik buitenlander ben (van het goede soort welteverstaan, een echte blanke!).

Hoe dan ook, ze is al een tijdje in Canada en ik bezoek onze buurman vaker om hem even gezelschap te houden en wat te kletsen. Een tijdje geleden had hij net ruzie met haar gehad, aan de telefoon, toen ik bij hem aan kwam wandelen. Zijn ogen waren nog altijd gitzwart. Hij was met de vrouw die eens per week komt schoonmaken wat boodschappen gaan doen en zijn vriendin (in Canada) was stikjaloers geworden. We hebben het over mensen van ver boven de tachtig, maar passie is (blijkbaar) passie …

Onze buurman moest even zijn gal spuwen maar na een tijdje kon hij gelukkig weer over andere dingen praten. We kregen het over zijn hond. Het beestje is echt oud aan het worden. Hij vertelde dat ze een paar dagen ervoor in huis had gepoept, gelukkig niet op een kleedje, maar toch vervelend.

Er kwam daarna een verhaal waar ik nog altijd van in de lach schiet … De buurman heeft zijn huis grotendeels zelf opgeknapt en daar jaren werk aan gehad. Zo had hij ook alle tegels (de originele ‘cotto’) met zorg, één voor één schoongemaakt en weer geplaatst. Een prachtige vloer van echt oude cotto. Zijn vriendin heeft hier blijkbaar geen oog voor, laat staan waardering, en heeft overal kleedjes neergelegd. Zij heeft het altijd koud en kleedjes helpen volgens haar. Onze buurman verafschuwt die kleedjes.

Hij vertelde dat de hond een tijd geleden op zo’n antiek kleedje had gepoept. ‘Brava!’ (goed gedaan!) zei hij tegen de hond en gaf haar tevreden een aai over de bol.

Algemeen, Italiaans

GAS

Written by willemijn lindeboom 28/07/2026 1 reactie

In Italie zijn er in veel steden en dorpen GAS. Gruppi di Acquisto Solidale (Solidaire inkoopgroepen).

Gas is ook gas zoals aardgas (metano in het Italiaans), maar GAS is een groep die gezamenlijk direct bij de producent inkoopt zodat die een goede prijs krijgt voor de producten en de kopers niet de hoofdprijs betalen zoals bijvoorbeeld in een biologische winkel (hetgeen ik snap want die moeten ook verdienen en de huur en het personeel betalen).

Al een tijdje ben ik lid van de GAS Castelfiorentino. Ideaal vind ik het. Via de mail krijg ik binnen wat er besteld kan worden en eens per week komt iedereen naar een centrale plek waar de producten worden uitgewisseld. De kwaliteit is bijna altijd super.

De hele winter eten we de lekkerste sinaasappels direct van een boer van Sardinië. Appels komen uit de buurt en zijn heerlijk. Paddenstoelen komen ook uit de buurt en zo vers heb ik ze nog nooit gegeten, echt heerlijk. Avocado’s komen een paar maanden per jaar van Sicilië. Er is af en toe rijst en pasta en meel en koekjes … van alles wat.

Sinds een paar maanden ben ik ‘verantwoordelijk’ voor de tofu, seitan en tempeh. Een vrouw in de buurt maakt dit en brengt de orders naar mij en ik deel het een paar uur later uit aan de mensen die hebben besteld. Dat ging steeds goed, tot vorige week een vrouw niet op is komen dagen. Ik had alleen haar mail en na een tijdje wachten heb ik maar een mail gestuurd. Daarna nog even gewacht en toen ben ik gewoon naar huis gegaan. Niemand kende deze dame verder dus niemand kon mij helpen.

De volgende dag had ik antwoord dat ze geen auto had waardoor ze niet had kunnen komen. Ze zou bij mij langskomen. Normaal gesproken laat je dat even op tijd weten zodat ik niet voor niets hoef te wachten, maar ik besloot niet met mijn opgeheven vingertje te zwaaien. Ik was al blij niet met een halve kilo seitan te blijven zitten, want ik gebruik toevallig helemaal nooit seitan, tofu of tempeh. Ik heb mij opgegeven voor deze taak omdat ik dichterbij de producent woon en ook graag een beetje bij wil dragen.