We waren naar een prachtig concert bij een kasteel in Poggibonsi. Liedjes van Franco Battiato en tussendoor uitleg over zijn leven en werk. Franco Battiato is een beroemde Italiaanse zanger die 5 jaar geleden is overleden.
Schuin achter ons zaten twee vrouwen vanaf het begin luidkeels te kletsen. Toen het concert begon bleven ze hiermee doorgaan tussen de liedjes door (terwijl er dus een vrouw op het podium een mooi verhaal stond te vertellen). Tijdens de liedjes zongen ze luidkeels mee.
Gelukkig zongen ze niet vals, maar hinderlijk bleef het. Blijkbaar was ik niet de enige die zich ergerde. Na een tijdje klonk het verder van achter: ‘adesso basta!’ (nu is het genoeg). ‘Un po’ di rispetto per favore’ (een beetje respect alstublieft).
Ik hoorde één van de twee vrouwen keihard achterom roepen: CAFONE (‘boer’ met alle respect voor boeren!). De omgekeerde wereld, leek mij.
Ze kletsten en zongen ongeremd verder, zich in het geheel niets aantrekkend van de rest van het publiek.
Af en toe ga ik even naar onze buurman en vriend. Hij is ruim over de tachtig maar fysiek in topvorm voor zijn leeftijd.
We kletsen over van alles en nog wat. Uiteraard gaat het veel over de moestuin, olijfbomen en wijngaard. Hij is het veelal niet eens met mijn aanpak, maar is wel erg nieuwsgierig en luistert heel precies naar mijn theorieën en we hebben er lange discussies over. Ik waardeer het enorm, hij is echt open en zet mij niet direct weg als een of andere randdebiel uit de stad die een boek heeft gelezen, geen idee heeft van de praktijk maar voor hier boer komt spelen. Uiteraard val ik voor iedereen in de buurt in die categorie.
Onze buurman heeft een kunstgebit dat niet meer goed zit en vaak in zijn mond wiebelt. Hij heeft nog wat tanden ook, maar door zijn dikke witte baard is het allemaal niet goed te zien.
Tot mijn verbazing begon hij over tandenpoetsen. Ik vroeg mezelf eerst af welke tanden, maar ik ben netjes opgevoed en hield dus mijn mond dicht. Hij poetst zijn tanden drie keer per dag, altijd als hij iets heeft gegeten. Hij zei dat hij het vreselijk zou vinden met een stukje groen in zijn mond rond te lopen.
Zo zie je maar weer! Zijn kunstgebit wiebelt vrij door zijn mond, maar dat is voor hem geen probleem. Een restje groen … dat moet je echt niet hebben!
Bij het wijnfeest in Montespertoli draait het niet alleen om wijn en gefrituurd eten. Er is altijd wat aandacht voor oude beroepen. De laatste dag is er een prachtige optocht met alles uit 1800-1900 (kleding en karren/karretjes) en dit jaar was er ook een kleine tentoonstelling van een timmerman van lang geleden.
De echte timmerman die aanwezig was en alles door de jaren heen zelf had verzameld, was niet echt oud, maar liep tegen zijn pensioen aan, in elk geval schatte ik dat zo in. Ben vreselijk slecht in leeftijd schatten overigens, maar oordeel zelf…
Hij liet ons verlegen wat dingen zien. Hij was erg opgelucht dat hij niet meer met dit oude gereedschap hoeft te werken, maar alles elektrisch heeft en veel makkelijker in het gebruik.
We hebben een tijdje onze ogen uitgekeken. Wat een vernuft. Ze konden destijds alles maken met eenvoudige maar zeer slimme gereedschappen. De timmerman was vroeger zo te zien ook een kei in het slijpen van al dat gereedschap! Had ik nooit bij stilgestaan.
oud timmermansgereedschap met minder oude timmerman‘hout dient niet alleen tegen de kou maar ook tegen de warmte’deze stond bij de werkplaats met een politieke tekst erop
Het oude zwembad is afgebroken en na een aantal maanden zwempauze (waarin alle badgasten via whatsapp op de hoogte werden gehouden op de meest idiote manier die ik ooit heb meegemaakt, maar daarover misschien een andere keer meer) ging het nieuwe zwembad open.
Het is even zoeken en wennen, maar verder een prima zwembad. De kleedkamers zijn klein en dat heeft als voordeel dat je al snel aan de praat raakt met mensen. Wat dagen geleden stond een vrouw druk haar haar te föhnen (buiten was het ruim 30 graden en in de zon ruim 40) en toen ze eenmaal klaar was zei ze tegen mij dat ze zo graag steil haar had willen hebben. Ze had een flinke bos grijze krullen.
Ik heb grijzig steil haar en mij lijkt het altijd heel makkelijk om krullen te hebben. Dat zei ik tegen haar, maar ze was het er totaal niet mee eens. Na de voors en tegens te hebben uitgewisseld was de conclusie dat vrouwenhaar gewoon wat tijd kost. Ze vertrouwde mij toe dat ze maar eens per jaar naar de kapper ging. ‘Ik ook’ zei ik. Daarom heb ik lang haar want met kort haar moet je het steeds laten bijknippen.
Ze zei ook dat haar grijze krullen puur natuur waren en niet uit een flesje. Mijn haar is ook niet geverfd zei ik. Ze keek mij heel streng aan en wees naar boven mijn wenkbrauwen. Dat zijn blonde lokken, die zijn niet natuurlijk, dat doet de kapper! Ik moest mezelf verdedigen dat bij mij de zon sommige lokken blondeert. Bij ex-blondjes werkt dat zo, bij mij wel in elk geval.
Ik heb er geen vriendin bij want ze geloofde mij duidelijk niet. Toen ik met kletsnatte haren vertrok had ik het helemaal verpest.
Gisteren zijn we naar het wijnfeest in Montespertoli gegaan. Dit jaar waren ze terug naar de oude opzet waarbij elk wijnhuis (cantina) een eigen kleine stand heeft (in de voorgaande jaren was er een centrale stand met de wijn, maar niet de wijnmakers). Allemaal hebben ze eenzelfde klein paars hokje en die staan in een grote cirkel rondom het plein. Je koopt centraal een glas en vervolgens kun je bij alle cantine proeven en wijn kopen (per glas of per fles).
Super gezellig met overal ook eetkraampjes die worden bemand door verschillende verenigingen uit het dorp (de bloeddonoren, de jagers, etc.). Met zo’n dorpsfeest halen ze flink geld op waarmee de vereniging weer een tijdje vooruit kan. De bloeddonoren frituurden allemaal, dat is dan wel weer opmerkelijk.
We stond bij een wijnmaker wat te kletsen toen een kleine zwarte hond onstuimig tegen mij opsprong, mijn benen kregen een kleverige wasbeurt. Het diertje had allerlei kralenkettingen om en haar baasje leek even onstuimig en vol levenslust.
Ze verontschuldigde zich en gaf mij een kleine sticker. Jij bent gelasagnaad, zei ze. Ik weet niet of dat met en d of een t moet (in het Italiaans: ‘sei stata lasagnata’). De hond heet Lasagna.
Ik vond het allemaal vrij origineel. Je hebt een onopgevoede hond en komt er op deze manier leuk mee weg. Wie bedenkt er zoiets!
Ik keek vanochtend even beter naar die sticker en begreep ineens hoe idioot naïef ik weer ben geweest. Het draait allemaal om een Instagram pagina … nu snap ik waarom de dame geld investeert in stickers. Haar hondje is een verdienmodel.
Vorig jaar zijn vier van mijn vijgenbomen dood gegaan. Hier in de buurt zijn veel oude vijgenbomen ook dood. Eén van de redenen is de ‘punteruolo del fico’ (‘priem van de vijg’). Ik had al een foto van het insect op mijn blog gezet een tijdje geleden.
Ik heb drie vijgenboompjes die bijna dood zijn, maar nog niet helemaal. Ik probeer deze in leven te houden en ga elke dag minstens een keer op zoek naar de ‘priemen’. Ik heb er al enorm veel doormidden geknipt. Sommige knip ik uit pure nijd zelfs twee keer door … Mijn vriend vond dat nogal verontrustend om te zien.
Het resultaat van die nare punteruolo …
Gisteren had er er weer eentje op een vijgenboompje gevonden, twee keer doorgeknipt en de resulterende drie stukjes aan de kippen gegeven. Ik liep vervolgens naar binnen, deed de deur open en plop … er viel zo’n insect net voor mijn voeten.
Het huis binnenlopend moet het insect hebben gedacht dat iets hem ging pakken (ineens werd het donker). Als ze zich bedreigd voelen laten ze zich vallen en blijven voor dood liggen, pootjes dramatisch in de lucht. Zo lag ie daar dus en is ook kippenvoer geworden. Ik snap nog steeds niet waar de priem vandaan kwam, maar ben behoorlijk in mezelf teleurgesteld. Ik moet hem namelijk op de een of andere manier hebben meegedragen en dat belooft niet veel goeds over mijn jacht op de punteruolo …
Nou is er ook een ander probleem met de vijgenbomen, de ‘cocciniglia’ (schildluis). Mijn boompjes hebben dit niet, maar in de buurt zie ik het op veel bomen. Eén boom met heerlijke vijgen heb ik zo goed mogelijk schoongemaakt, met een ruwe handschoen alle takken gemasseerd … (mocht iemand zich afvragen waarom biologisch eten duurder is dan het eten dat met gif wordt bespoten … ik heb een verklaring)!
het lijken droge korreltjesbinnenin zijn ze roodwat schildluis van de vijg
De schildluis eet van de lymfe en maakt er vervolgens een zootje van. Alle bladeren worden bedekt door een kleverig zwart goedje. Na een tijdje krijgt de vijg geen licht meer en niet lang daarna gaat ie uiteraard dood.
Vrolijke boel voor de vijgenbomen hier in Toscane!
Deze vond ik toen ik de goot van de weg aan het schoonmaken was. Ik had nog nooit een adder gezien, maar wist dat deze er behoorlijk op leek en dus waarschijnlijk een addertje was. Hij zat onder het gras dat ik er (met mijn blote handen) aan het uittrekken was.
Onze buurman kwam een dag later eten en toen ik hem de foto liet zien vroeg hij wat ik ermee had gedaan. Ik kreeg een flinke veeg uit de pan want ik had het beestje niet doodgemaakt. Adders dichtbij huis moet je doodmaken, volgens hem.
Een adderbeet is niet dodelijk, maar wel erg vervelend. Toch vind ik het naar om zo’n adder preventief dood te maken en al helemaal omdat ik niet zeker wist of het wel een adder was. De driehoekige kop doet denken van wel, maar het lijf lijkt meer op een gewone slang. Dacht ik … maar ik moet nog veel leren!
Zaterdag was er een bijeenkomst over de wolf bij ons in de buurt. Het zou de deelnemers veel nieuwe informatie geven.
Vol tegenzin ging ik erheen want ik wilde liever in de tuin werken. Echter, ik wilde ook wel advies over de wolven hier en je moet af en toe kiezen.
We zaten in een donker zaaltje met alle ramen en deuren dicht en na een uur begon ik het benauwd te krijgen. Ik ergerde mij aan de man die stond te vertellen en ook aan een man uit het publiek die steeds onderbrak.
Toen de bijeenkomst eindelijk was afgelopen was ik even zwaar uit mijn humeur. Drie uur zitten luisteren en geen steek wijzer. De man die vertelde hield van vertellen en van wolven. We hebben allemaal filmpjes gezien van de wolven die hij bij ons in de buurt met wildcamera’s heeft gemaakt. Het hield niet op. Alle wolven hebben ook een naam (alleen hij kan ze uit elkaar houden). Verder hoorde ik uitgebreid over andere hobby’s van de beste man, totaal niet ter zake doend. Hij sloot af met 10 minuten uit de film ‘Dancing with wolves’ en om na 3 uur een vriendelijke wolf aangeschoten te zien worden door vervelende Amerikanen hielp mijn humeur totaal niet.
In het stukje waarin het ging over hoe wij ons tegenover de wolven moeten gedragen, liet hij snel wat tabellen zien met kleine lettertjes die ik vanaf mijn plek niet kon lezen. Hij vertelde er verder niets bij afgezien van dat deze informatie ‘vooral veel tekst is’.
Drie uur helemaal voor niets in een donker zaaltje gezeten terwijl het buiten schitterend weer was en ik enorm veel te doen had. Zonde!
De tijd vliegt zoals gewoonlijk en het is er niet van gekomen een blog te schrijven. Vaak genoeg heb ik een idee voor een blog, maar het komt er niet van.
Ik heb alle olijfbomen gesnoeid en de kruiden die ik in de wijngaard heb geplant vrijgemaakt van gras zodat ze licht krijgen en kunnen groeien. Ik heb allemaal tomaten en courgettes en zo gezaaid en hoop deze aanstaande week in de moestuin te gaan zetten. Die moestuin moet ik nog wel eerst voorbereiden.
Mijn laatste bericht ging over het konijn van de buurman. Dat beestje is hier nooit terechtgekomen want de buurman heeft hem overdag vrij laten rondlopen en op dag twee van die vrijheid heeft een vos hem opgegeten. Zo gaat dat!
Ik heb een groot duivenprobleem, maar het lijkt erop dat ik een oplossing heb gevonden. Er vlogen de laatste tijd wel 30 duiven om mij heen als ik de kippen te eten gaf. De kippen stopten met eieren leggen. Deze hele winter hebben we nauwelijks een ei van ze gehad. Het kwartje viel wat laat bij mij, maar ik zag dan toch ineens het verband ertussen. De kippen kregen blijkbaar niet genoeg voer binnen om eieren te kunnen produceren.
De kippen krijgen nu in hun afgesloten ruimte te eten waar de duiven niet in kunnen (zodra de kippen binnen zijn doe ik alles dicht). Het is wat meer werk, maar het resultaat is er. Er zitten ’s ochtends niet langer 30 duiven op mij te wachten met al hun lawaaierige gefladder en uiterst brutale gedrag. Het heeft even geduurd voordat de kippen deze nieuwe methode snapten, maar met enig geduld (niet mijn sterkste eigenschap) en erg veel frustratie is het gelukt en krijgen ze nu allemaal voldoende te eten. Een hele opluchting.
Hier wat foto’s van de afgelopen tijd … met korte uitleg erbij.
Een druiventros in wording … dit insect doodt onze abrikozenbomen dus ik doe nu steeds een ronde om ze van de bomen te verwijdereneen olijfboom na het snoeiendezelfde olijfboom voor het snoeieneen vogelnestje dat ik helaas niet heb gezien, er zaten geen eieren in, maar het was wel veel werk voor de vogeldit insect doodt vijgenbomen en in Toscane is het een echte plaag en zijn veel vijgen al doodmijn wijngaard vanaf het onderste puntje met het huis op de achtergondeen wilde orchidee in onze olijfboomgaardeigengemaakte zeep van wat oude olijfolie
De buurman had een idee. Hij heeft konijnen (in Italie worden erg veel konijnen in hokken gefokt en als ze groot genoeg zijn, opgegeten) maar zijn vrouwtjeskonijn is oud en geeft geen melk meer, dus ze had konijntjes op de wereld gezet en die zijn binnen een paar dagen allemaal doodgegaan. Na jaren veel konijntjes te hebben geproduceerd, was ze nu te oud.
Fris verhaal … maar zo gaat dat.
Ik heb een groot stuk van mijn land omheind, waar de kippen leven. Het idee van de buurman (“Het is maar een vraag hoor, je mag echt nee zeggen”!): zou zijn oude vrouwtjeskonijn, die hij na jaren van trouwe dienst niet dood wil maken, bij mijn kippen mogen komen wonen? Ze eet gras en dat staat er voldoende dus ik hoef er geen extra werk voor te doen.
Uiteraard zei ik dat ik dat prima vond en ook als ik in de zomer wat vers gras of groente naar het konijn moet brengen is dat geen probleem.
Dat was twee weken geleden. Vorige week zag ik hem weer en vroeg wanneer hij zijn konijn kwam brengen … hij aarzelde en wilde eerst een huisje voor het dier bouwen zodat ze ergens beschut kan slapen. Ik zei dat hij de weg wist (hij komt de kippen altijd eten geven als wij weg zijn) en kan bouwen wat hij wil. Overigens heb ik al twee kippenhokken waar het konijn goed beschut kan slapen, maar dat terzijde.
Ik heb niemand gezien of gehoord … Ik denk niet dat het konijn bij ons gaat komen.
