Posted in: Italiaans, Moestuin Toscane

Typisch Italiaans eten?

De tomaat valt niet weg te denken uit de Italiaanse keuken. Zo ook de aubergine. Toch komen deze groenten pas sinds relatief korte tijd voor in Italië. Tomaten komen oorspronkelijk uit Zuid Amerika en dat werd pas ‘ontdekt’ in 1492. Aubergines waren er al eerder want die komen oorspronkelijk uit Azië. Eeuwen lang wilde men weinig van deze groenten weten in Europa. Pas in 1800 werden ze populair.

Echt ‘originele’ Italiaanse groenten zijn o.a. sla, ui, kool (veel soorten, bv ook broccoli), wortels, biet, komkommer, prei en asperges. Het fruit dat er tijdens de Romeinen was, waren appels, peren, vijgen, bramen, pruimen en kastanjes. De Romeinen introduceerden onder andere kersen, perziken, granaatappels, abrikozen, meloenen en watermeloenen.

Sinaasappels en citroenen komen in Italie pas sinds de middeleeuwen voor. Eerst waren het sierplanten en pas later werden ze voor het fruit geteeld.

Elke keer weer vind ik dit soort feitjes interessant. Alles is relatief. Tomaten worden pas zo’n 200 jaar echt veel gegeten. In het Italiaans heten tomaten ‘pomodoro’. Appel van goud. De eerste tomaten waren namelijk geel en niet rood. De eerste wortels waren ook niet oranje, maar paars.

Aubergines heten in het Italiaans ‘melanzana’ en dat is ‘mela in-sana’ dwz ongezonde appel. Echt geen compliment!

Inmiddels hebben we in Zuid-Italië avocado en mango en zelfs wat bananen. Italie is een grote producent van kiwi, ook verre van typisch Italiaans.

Wie weet wat de toekomst ons gaat brengen? Eén ding staat vast, alles verandert!

Posted in: Bijzondere mensen

Vrienden

Je hebt vrienden en vrienden … net kwamen vrienden waar we gisteravond heerlijk hebben gegeten, dit brengen:

Het zit zo.
We konden vanochtend mee vijgen plukken. Dan hadden we om zeven uur bij die vijgenboom moeten zijn. We lagen na één uur in bed en besloten niet om om half zes op te staan, maar iets later. We bedankten dus hartelijk. Het is voor ons vakantie en vanwege de hitte staan we elke dag vroeg op, maar vanochtend hadden we besloten het rustiger aan te doen.

Zij zijn uiteraard wel gegaan. De boom is van vrienden van hen en zit bomvol vijgen. Ze kwamen net langs om ons toch een kistje te geven … fantastisch!

Posted in: Algemeen

Herwaardering van de haan

We kennen in het Nederlands wat negatieve uitspraken over hanen. Zo hebben we ‘haantje de voorste zijn’ en ‘het haantje zijn’. Mannen worden ook dikwijls als ‘een haantje’ beschreven en dat is niet positief (in mijn wereld, misschien in die van die mannen wel!).

Ik heb al jaren een haan met wat kippen. Deze haan was vanaf het begin ontzettend goed voor ‘zijn’ kippen. Als ik iets te eten breng waar ze dol op zijn, dan eet hij zelden zelf snel iets op, zoals alle kippen wel doen. Hij neemt iets in zijn bek en maakt hoge proek-proek-proek geluidjes en legt het weer op de grond. Er komt dan altijd wel een kip aanrennen om dat lekkers op te eten.

Als er kuikentjes zijn doet de moederkip (de kloek) exact hetzelfde. Ze maakt continu van die schattige proek-proek-proek (of misschien wel kloek-kloek-kloek?) geluidjes en houdt daarmee de kuikentjes in de buurt. Kuikentjes eten uit zichzelf wel, dus ik denk niet dat het is om ze te leren wat ze moeten eten.

De haan heeft minder eten nodig dan de kippen (die steeds die verrekte eieren moeten leggen) en besteedt zijn dag vooral aan het zoeken van eten voor ‘zijn’ kippen. We mogen de haan dus wel n’s opwaarderen in onze taal, vind ik.

Ik schrijf ‘zijn’ kippen met ‘zijn’ tussen aanhalingstekens omdat de kippen de baas zijn en niet de haan. Dat is al heel lang zo. Ze kunnen prima met de haan overweg, maar de kippen domineren. Niet allemaal, maar de meeste wel.

Posted in: Moestuin Toscane

Peren

Dit is het jaar van de peer. Het is niet te geloven hoeveel peren iedereen heeft. Wij ook want mijn vriend heeft een stuk grond met onder andere heel veel perenbomen (ook twee kleine wijngaarden).

Nou vind ik verse, rijpe, peren echt heerlijk. Sappig, zoet, zacht … een echt traktatie. Peren blijven echter, eenmaal geplukt, niet zo lang goed. Ingemaakte peren vind ik niet zo lekker. Ik zal echter op zoek moeten naar een recept waarin de peren lekker blijven in plaats van een zachte zoete brei te worden. We kunnen tegen deze overdaad aan peren echt niet op eten.

Posted in: Bijzondere mensen

Verantwoordelijkheid

In het zwembad liep, alweer een tijdje geleden, een erg dikke vrouw de kleedkamer in. Ze was in een rothumeur en zuchtte luid. Aangezien ik de enige andere persoon in de kleedkamer was, vroeg ik wat er aan de hand was. Sommige mensen hebben wat problemen met de technologie in het nieuwe zwembad en ik dacht haar wellicht te kunnen helpen. Het is namelijk vrij simpel, maar je moet het even gezien hebben.

Deze vrouw bleek boos omdat haar huisarts had voorgeschreven dat ze meer MOET bewegen. Het is geen optional, het MOET nu echt. Niets ‘extra pilletje’ en het komt wel goed, nee ze MOET nu zelf aan de bak. Ze was er vreselijk door uit haar humeur. Wat een ellende. Drie keer per week acqua gym voor bejaarden.

Ik opperde dat alle begin moeilijk is, maar dat ze waarschijnlijk over een maand of twee elke keer naar de acqua gym uitkijkt. Nou, zei ze boos, ze deed het al ruim een maand en was er helemaal klaar mee! Ze vond er niets aan, maar dan ook echt helemaal niets, maar … ze MOET van de huisarts en dus doet ze het. Met rothumeur en al. Wat mij betreft heeft de huisarts een puntje verdiend!

Mijn idee is namelijk dat je zelf verantwoordelijk bent om je een beetje op conditie te houden, daarmee is het leven lichter (letterlijk en figuurlijk) en heb je minder kans op allerlei aandoeningen. Er zijn mensen die denken (of hopen) dat de techniek alles wel voor ze op zal lossen en zelf niets doen om gezond te proberen te blijven.

Ik loop in deze hete zomer regelmatig een eindje met twee volle gieters. Dat is rond de 30 kilo, 15 per arm. Ik denk dan vaak dat er mensen zijn die meer dan 30 kilo te zwaar zijn en snap heel goed dat het voor hen erg moeilijk is om wat dan ook maar te doen. Het is bijvoorbeeld topsport om met zoveel extra gewicht een heuvel op te lopen. Laat staan er weer af … Die arme knieën.

Posted in: Bijzondere mensen

Kleedjes

Onze buurman / vriend heeft een bijzondere relatie met zijn vriendin.

Zijn vrouw is jaren geleden overleden en na een tijdje is hij deze vrouw tegengekomen. Zij heeft haar hele volwassen leven in Canada gewoond en is een echte dame van cultuur en boeken. Ze vindt status belangrijk en moet, als ze iets vertelt, altijd wat belangrijke namen noemen. Ze is op zich aardig, maar ik vind haar vooral langdradig en problematisch. Ze claimt mij een beetje omdat ze denkt dat ik haar begrijp omdat ik buitenlander ben (van het goede soort welteverstaan, een echte blanke!).

Hoe dan ook, ze is al een tijdje in Canada en ik bezoek onze buurman vaker om hem even gezelschap te houden en wat te kletsen. Een tijdje geleden had hij net ruzie met haar gehad, aan de telefoon, toen ik bij hem aan kwam wandelen. Zijn ogen waren nog altijd gitzwart. Hij was met de vrouw die eens per week komt schoonmaken wat boodschappen gaan doen en zijn vriendin (in Canada) was stikjaloers geworden. We hebben het over mensen van ver boven de tachtig, maar passie is (blijkbaar) passie …

Onze buurman moest even zijn gal spuwen maar na een tijdje kon hij gelukkig weer over andere dingen praten. We kregen het over zijn hond. Het beestje is echt oud aan het worden. Hij vertelde dat ze een paar dagen ervoor in huis had gepoept, gelukkig niet op een kleedje, maar toch vervelend.

Er kwam daarna een verhaal waar ik nog altijd van in de lach schiet … De buurman heeft zijn huis grotendeels zelf opgeknapt en daar jaren werk aan gehad. Zo had hij ook alle tegels (de originele ‘cotto’) met zorg, één voor één schoongemaakt en weer geplaatst. Een prachtige vloer van echt oude cotto. Zijn vriendin heeft hier blijkbaar geen oog voor, laat staan waardering, en heeft overal kleedjes neergelegd. Zij heeft het altijd koud en kleedjes helpen volgens haar. Onze buurman verafschuwt die kleedjes.

Hij vertelde dat de hond een tijd geleden op zo’n antiek kleedje had gepoept. ‘Brava!’ (goed gedaan!) zei hij tegen de hond en gaf haar tevreden een aai over de bol.

Posted in: Algemeen, Italiaans

GAS

In Italie zijn er in veel steden en dorpen GAS. Gruppi di Acquisto Solidale (Solidaire inkoopgroepen).

Gas is ook gas zoals aardgas (metano in het Italiaans), maar GAS is een groep die gezamenlijk direct bij de producent inkoopt zodat die een goede prijs krijgt voor de producten en de kopers niet de hoofdprijs betalen zoals bijvoorbeeld in een biologische winkel (hetgeen ik snap want die moeten ook verdienen en de huur en het personeel betalen).

Al een tijdje ben ik lid van de GAS Castelfiorentino. Ideaal vind ik het. Via de mail krijg ik binnen wat er besteld kan worden en eens per week komt iedereen naar een centrale plek waar de producten worden uitgewisseld. De kwaliteit is bijna altijd super.

De hele winter eten we de lekkerste sinaasappels direct van een boer van Sardinië. Appels komen uit de buurt en zijn heerlijk. Paddenstoelen komen ook uit de buurt en zo vers heb ik ze nog nooit gegeten, echt heerlijk. Avocado’s komen een paar maanden per jaar van Sicilië. Er is af en toe rijst en pasta en meel en koekjes … van alles wat.

Sinds een paar maanden ben ik ‘verantwoordelijk’ voor de tofu, seitan en tempeh. Een vrouw in de buurt maakt dit en brengt de orders naar mij en ik deel het een paar uur later uit aan de mensen die hebben besteld. Dat ging steeds goed, tot vorige week een vrouw niet op is komen dagen. Ik had alleen haar mail en na een tijdje wachten heb ik maar een mail gestuurd. Daarna nog even gewacht en toen ben ik gewoon naar huis gegaan. Niemand kende deze dame verder dus niemand kon mij helpen.

De volgende dag had ik antwoord dat ze geen auto had waardoor ze niet had kunnen komen. Ze zou bij mij langskomen. Normaal gesproken laat je dat even op tijd weten zodat ik niet voor niets hoef te wachten, maar ik besloot niet met mijn opgeheven vingertje te zwaaien. Ik was al blij niet met een halve kilo seitan te blijven zitten, want ik gebruik toevallig helemaal nooit seitan, tofu of tempeh. Ik heb mij opgegeven voor deze taak omdat ik dichterbij de producent woon en ook graag een beetje bij wil dragen.

Posted in: Bijzondere mensen

Moderne communicatie

Het zwembad werd afgebroken. Vol ongeduld werd er gewacht tot het nieuwe bad open zou gaan. Er was een whatsapp kanaal gemaakt om iedereen op de hoogte te houden van de voortgang. Ik volgde het kanaal ook.

Elke week werd er een bericht geplaatst dat, in mijn nuchtere ogen, helemaal nergens op sloeg. Dingen als ‘jullie missen het zwembad zeker, wij zijn hard aan het werk voor jullie maar kunnen nog niets zeggen over de openingsdag’. Zo’n soort bericht heb ik wekenlang ontvangen, elke keer met iets andere , maar altijd lege, taal. Heel popi geschreven. OK, ik snap dat ze zijn gebeld door veel mensen die meer wilden weten en dus iets dachten te moeten communiceren, maar schrijf het gewoon één keer duidelijk op.

Na een tijdje werd het bericht iets anders, nogmaals dat ze hard voor ons aan het werk waren en hoezeer iedereen het zwembad mistte en dat moest je dan aangeven met een duimpje omhoog. Een week later ging het over welke slag wij als eerste zouden gebruiken zodra het zwembad open zou gaan (elke slag had een symbooltje) … nog altijd geen concrete datum.

Een paar dagen later weer een update waarin met dat populaire taaltje weer werd verteld hoe hard ze aan het werk zijn voor ons en nu moesten we met symbooltjes antwoorden welk ritueel we na het zwemmen het meest missen (keuze uit een kop koffie (de espresso na het zwemmen), een douchekop (het ontspannen gevoel na de inspanning) en een zwemmende persoon (de uitdaging tegen onszelf).

De berichten bleven komen zonder enige echte update. Eentje begon met: “Shhhh … horen jullie deze stilte? Dat is het kalme water dat op jullie wacht” gevolgd door nog heel wat lege woorden.

Ik zit niet op social media en ben dit dus blijkbaar niet gewend. Moderne communicatie, zonder enige inhoud. Wat heb je daar nou aan?

Posted in: Bijzondere mensen, Toscane

Mannen-ei

Hier in de buurt is een oudere boer die zijn eigen graandorser heeft gemaakt, samen met zijn broer. Hij heeft ook zelf een molen in elkaar gezet. Die man is echt bijzonder competent. Nou begint hij ouder te worden en vindt het fijn als mensen komen helpen met de graanoogst. Een vriend van ons (die ook wat graan verbouwt en alles handmatig dorst, waar ik altijd bij help) kent hem goed en zo werden wij ook betrokken bij het avontuur.

Om stipt vijf uur in de middag trotseerden we allemaal de hitte (er was een hittegolf) en namen onze posities in rondom de machine. Ik stond achter om het stro steeds weg te halen. Een ideale plek, iets verder van de herrie van de dieselmotor.

Na een tijdje kwam één van de buurmannen die ook was komen helpen (we waren in veel te veel hetgeen niet efficiënt is, maar wel gezellig) even bij mij staan kletsen. Na wat oppervlakkige introductie vertelde hij mij dat zijn vrouw jaren geleden plotseling was overleden, net toen ze hun huis af hadden en het wat rustiger konden gaan doen. Hij was er nog altijd diep triest door. Zijn ogen lichtten pas weer op toen hij het over zijn kleinkinderen had, die hem vaak komen opzoeken.

Na een tijdje kwam de broer van de boer ook even kletsen. Na wederom een korte introductie vertelde hij mij dat hij twee jaar geleden een hersenbloeding had gehad. Hij had erg veel geluk gehad want een familielid had herkend dat hij snel naar het ziekenhuis moest en daardoor was erger voorkomen. Hij is 75 en werkt nog voltijds en daarnaast heeft hij thuis met zijn broer het graan en een grote moestuin. Ik kon niets aan hem zien, maar hij vertelde dat hij moet oppassen zich niet te stoten want krijgt geweldige bloeduitstortingen door de anti-stollingsmedicijnen.

Toen we naar huis reden vroeg ik aan mijn vriend of de mannen, waar hij ook mee had gepraat, deze dingen ook tegen hem hadden gezegd. Nee natuurlijk. De mannen onderling hadden over motoren, landbouwwerktuigen en tractoren gepraat. Ik besefte toen ineens dat ik de enige vrouw van het gezelschap was. Gelukkig maar, konden ze allemaal even hun gevoelige eitje kwijt!

Posted in: Algemeen, Moestuin Toscane

Zaden

Iedereen die nooit zelf iets heeft gezaaid en een plant groot heeft zien worden (de meerderheid van de mensen denk ik), zal het geen moer interesseren waar zaden vandaan komen en wie ze mag verhandelen of uitwisselen. Dat is jammer, want al ons voedsel komt uiteindelijk van zaden (ook al eet je alleen vlees, dat vlees komt van dieren die planten eten en die planten komen uit zaden). Zaden zijn de basis van het leven en van ons leven.

Niet zo lang geleden (veel minder dan honderd jaar hier in Toscane) had bijna elke familie haar eigen zaden, voor het graan, de groenten, de peulvruchten en het fruit. Die zaden waren door de eeuwen heen perfect aangepast aan de lokale omstandigheden. Iedereen wist hoe je zaden moest selecteren zodat je het jaar erop goede groenten zou hebben, op die plek. Er was een grote verscheidenheid aan groenten, allemaal nét even anders dan de groenten een eind verderop.

Toen kwamen er bedrijven die zich zijn gaan specialiseren in het veredelen van zaden en langzaam zijn we al die verscheidenheid kwijtgeraakt. Hoeveel beter leek het niet om een officieel zaad te kopen en gebruiken dan het zaad dat jouw ongeschoolde voorouders hadden geselecteerd? Het geloof in de technologie, de vooruitgang … het heeft op het gebied van zaden erg veel schade berokkend.

Inmiddels hebben we nog nauwelijks verscheidenheid. We hebben nog maar een paar soorten appels en peren, weinig typen graan of peulvruchten. De meeste mensen geloven dat zaden die door een bedrijf zijn gemaakt beter zijn dan de zaden die mensen zelf door de eeuwen heen hebben geselecteerd en die perfect waren voor een bepaald stuk grond. Nu hebben we één type zaad voor een heel land. Dat kan misschien wel, maar alleen als je veel chemie toepast (mest / kunstmest en bestrijdingsmiddelen) en veel met de tractor doet.

We raken steeds meer oude zaden kwijt, het meeste is al jaren geleden verloren gegaan. Je moet zaden namelijk steeds opnieuw planten om ze goed te houden. De consequentie is dat we nu bijna volledig afhankelijk zijn van bedrijven die de zaden maken. Zoals gezegd, één soort voor een heel land, welk type grond je ook hebt en welk microklimaat. Een groot verlies waar bijna niemand een idee van heeft. Duizenden jaren selectie zijn verloren gegaan zonder een traan te laten.

Onze basis om te overleven komt nu bijna helemaal van een handjevol bedrijven met veel macht. In een aantal landen is het al verboden om je eigen zaden te gebruiken. Nauwelijks een mens maakt zich er druk om. De overgrote meerderheid heeft geen idee waar het over gaat en gelooft eenvoudig dat een bedrijf (met experts van universiteiten) natuurlijk beter zaden kan maken dan duizenden jaren selectie door de natuur met een helpende hand van de ‘gewone boeren’.

We staan inmiddels zover af van de basis dat het normaal is een app te gebruiken die ons vertelt of we goed hebben geslapen en of onze inspanning tijdens het sporten wel optimaal is, om maar twee dingen te noemen. We besteden alles uit aan ‘experts’ dus waarom de zaden niet? Het is doodzonde en ik vrees dat er een tijd gaat komen waarin ‘we’ wakker worden en gaan inzien dat natuurlijk evolutie en selectie toch beter was voor de wereld (niet voor de winsten van bedrijven). Is de weg terug dan nog te vinden?

Back to Top