Zoals gezegd hebben we tijdens de kerst veel gewandeld. Een dag hebben we een stukje van de Via Francigena gewandeld. Deze wandelroute ligt op 15 minuten rijden van ons, dus we zijn met de auto gegaan en hebben een klein stukje van de route heen en weer gelopen.
We kwamen een leuk bordje tegen:
Er staat: “verander af en toe van gedachten, anders wordt het benauwd in het hoofd”.
Normaal gebruik je in het Italiaans ‘sa di chiuso’ als er gebrek aan zuurstof in een ruimte is omdat de ramen al lang niet zijn opengezet.
De wandelaars heten ‘pellegrini’ (ze zijn pelgrims want de weg verbindt Canterbury met Rome). De bedoeling is dat je richting Rome (het Zuiden) loopt. Loop je naar het Noorden dan missen de aanwijzingen.
De ‘tip’ van de foto hangt langs een pad waar alleen pellegrini langskomen. Ik vraag mij af of de boodschap dan ook speciaal voor hen bedoeld is?
Gisteren heeft het hier, tot ieders grote verrassing, gesneeuwd. Het was Epifania (Drie Koningen), door iedereen gewoon La Befana genoemd. Dit is de laatste vrije dag van de kersttijd. Men zegt hier: “L’Epifania, tutte le feste le porta via” (Driekoningen haalt alle feestdagen weg … alleen rijmt het in het Italiaans).
Ik had de kippen voor het begon te sneeuwen, eten gegeven. Daarna heb ik niet meer aan ze gedacht, want we zijn in de sneeuw gaan wandelen. Tegen drie uur ben ik even bij ze gaan kijken en zaten ze allemaal in hun hok. Toen ze mij zagen begonnen ze bozig te kakelen, alsof ik er iets aan kon doen dat er ineens overal een laag sneeuw lag.
Ze vonden de sneeuw duidelijk helemaal niets! Ik heb wat eten in hun knusse hok gegooid en ben weggegaan.
Vanochtend zaten ze nog in hun hok en waren er met geen mogelijkheid uit te krijgen. Nou ja, ik heb niet hard mijn best gedaan. Ik heb het graan alleen op de normale plek gestrooid en niet in hun hok. Ze kakelden wat af, maar kwamen niet naar buiten. Ik heb toen maar weer extra graan in hun hok gestrooid, hebben ze in elk geval iets te eten.
Het heeft hier misschien 9 jaar geleden voor het laatst gesneeuwd, dus deze kippen hadden het nog nooit meegemaakt. Ze hopen, denk ik, ook van harte dat het niet nog een keertje gebeurt.
Giovanni (dat is Italiaans voor ‘Jan’) heeft een hele grote witte hond, Ugo. We maken altijd even een praatje als we elkaar tegenkomen, Giovanni, Ugo en ik.
Een aantal jaar geleden had ik een bot van een wild zwijn in mijn hand om aan een andere hond verderop te geven. Ugo had wel interesse in dat bot, maar kreeg het niet. Sindsdien heeft hij een paar keer naar mij gehapt en blijf ik uit zijn buurt. De hond is er inmiddels gewend aan geraakt en negeert mij. Gelukkig.
Ik had net wat dingen in mijn hand toen ik terug naar huis lopend Giovanni tegenkwam. Er ging bij Ugo een belletje rinkelen blijkbaar, want hij probeerde met alle macht bij mij in de buurt te komen. Ik bleef gewoon staan, erop vertrouwende dat Giovanni harder zou trekken dan Ugo.
Giovanni zei dat hij niet begreep waarom Ugo zo op mij reageerde. Ik opperde dat het wellicht kwam omdat ik iets in mijn hand had. Nee, nee, dat was het niet!
Hij vroeg of ik misschien bang voor honden was. Nou nee, normaal gesproken ben ik dol op honden. Grote, bijtende honden, daar ben ik wel bang voor!
Beledigd keek Giovanni mij aan en zei dat zijn hond nog nooit iemand had gebeten. Ik herinnerde hem aan het bot van een aantal jaar geleden, maar hij zei dat Ugo alleen had willen spelen en mij echt niet zou bijten. Dezelfde man had mij een paar weken geleden verteld dat hij eigenlijk geopereerd moet worden, maar hij kan zijn hond nergens kwijt omdat het een probleemhond is.
Ik moest denken aan een scene uit een film van Clouseau … “Bijt uw hond?” “Nee, mijn hond bijt niet.” Clouseau aait de hond en wordt prompt gebeten. De andere man haalt zijn schouders op: “Dat is niet mijn hond”. Het is een totaal ander verhaal, maar het blijft grappig. Giovanni verzint blijkbaar van alles bij elkaar om het gedrag van zijn hond goed te praten en vervolgens herinnert hij zich niet wat hij allemaal heeft verteld. Dat is het lastige van leugentjes en verzinsels.
We hebben een wijngaard. We spuiten helemaal nergens mee, dus het is een klein wondertje dat we dit jaar druiven hadden. Het waren er niet heel veel (gelukkig maar, want we zijn nog niet klaar voor een echt grote oogst), maar we hebben wat wijn. We hebben zelfs meer wijn dan we in een jaar normaal gesproken drinken (en dat is behoorlijk veel).
Als je nergens mee spuit en het is een nat voorjaar, verrotten de druiven meestal wegens verschillende schimmels en ziekten die ontstaan. Ik ben druk bezig de wijngaard zo aan te passen dat de wijnranken gezonder worden en de druiven dus ook. Ik hoop over 4 jaar echt resultaten te zien. Het duurt een tijdje want de planten die ik heb gepoot moeten groeien (bomen en kruiden). Zij gaan ervoor zorgen dat de biodiversiteit toeneemt, de grond op een natuurlijke manier vruchtbaar wordt en zo langzaam de wijngaard echt tot leven komt. Dat is in elk geval de bedoeling.
Maar goed, terug naar de wijn van dit jaar. We hebben de druiven heel nauwkeurig geselecteerd en alleen van de perfecte wijn gemaakt. Eerst de druiven van de steeltjes (hebben we een apparaat voor), daarna zo’n 10 dagen in een open vat gisten, daarna licht persen (heb ik met de hand gedaan want we hebben nog geen pers) en daarna in een stalen vat met luchtslot (de witte wijnen waarvan we veel minder hebben, in een grote fles van 54 liter, ook met luchtslot). Zo kan de CO2 eruit, maar kan er geen zuurstof bij.
Een tijdje geleden alweer hebben we de wijnen overgeheveld omdat alle drab op de bodem komt te liggen en het leek ons beter om dat te verwijderen.
Op deze manier krijgt de wijn ook flink veel lucht en dat kan een probleem zijn, maar het kan de wijn ook beter maken. Wij moeten alles nog leren, dus we proberen maar wat.
We hebben twee soorten rode wijn en twee witte.
Tot onze grote en aangename verrassing, zijn alle wijnen die we tot nu toe hebben geprobeerd, goed te drinken. Hoe lang dat nog zo blijft is de vraag. De rode wijn die voor het overhevelen een beetje rook naar lijm, heb ik door een koperen dakgoot laten vloeien en flink geroerd (tip van wijnmakers hier in de buurt). Sindsdien is de wijn echt beter. Wij ruiken helemaal geen lijm meer. Deze wijn is nu onze huiswijn. Het is nog wat vroeg om de wijn van 2025 nu al te drinken, het is namelijk geen ‘vino novello’ (die worden op een speciale manier gemaakt) maar hij is prima. Waarom zouden we dan wijn kopen?
Al met al is het een hele klus om zelf wijn te maken, maar het is leuk werk. Oogsten, de druiven verwerken, na een tijdje persen en daarna nog een keertje overhevelen. We hebben helemaal niets toegevoegd en tot nu toe zijn de wijnen OK. Over een paar maanden kijken we weer verder!
De afgelopen tijd heb ik veel werk in de wijngaard verzet.
Zo heb ik ruim een vuilniszak vol met plastic en ijzeren draadjes van alle wijnranken verwijderd. Het was meer dan een week werk, maar ik ben eindelijk klaar.
Deze emmer hieronder was van twee rijen en er zijn zo’n 40 in totaal.
Een paar ochtenden geleden was er een prachtige zonsopkomst, met zicht op de wijngaard.
Hieronder een foto genomen vanaf de eerste rij druiven. De wijngaard eindigt bij de olijfbomen verderop. Het duurt dus lang voordat ik iets af heb als ik de hele wijngaard door moet.
Ze zijn al een maand af en aan bezig een weg hier in de buurt op te knappen. Het is de derde keer in 10 jaar tijd dat er groots aan wordt gewerkt, maar gelukkig wordt niet alles opnieuw geasfalteerd (dat is al twee keer wel gedaan).
De weg is lastig goed te houden want er zit een boerenbedrijf aan dat heel zware machines heeft en de weg is smal en dus echt niet geschikt voor zulk zwaar verkeer. Dat her en der de waterleiding ook lekt, helpt zeker niet mee…
Ik loop altijd over die weg als ik een wandeling maak.
Gisteren hadden ze, net om de hoek bij mijn huis, wat big bags (een zak van een kubieke meter) wit poeder uitgestrooid over de stukken waar nieuw asfalt gaat komen. Ik vroeg netjes aan een man met oranje vest of ik over de weg mocht lopen. Dat mocht als ik maar niet over het witte poeder liep. Ik begon mij wat zorgen te maken … wat voor mysterieus poeder is dit?
Op de terugweg zag ik een man druk bezig met dit poeder. Hij had een soort maanpak aan, dat mensen dragen als ze met gevaarlijke stoffen werken. Ik vroeg hem wat dat witte poeder was. In gebroken Italiaans wist hij mij te vertellen dat het gewoon kalk is. ‘Helemaal niet gevaarlijk’.
Ik vroeg waarom hij dan in zo’n pak liep. Hij haalde zijn schouders op en zei: ‘stof, stof, veel te veel stof’.
Nou ja, in elk geval fijn te weten dat er goed op de gezondheid van de werknemers wordt gelet, maar voor de omwonenden is het niet erg geruststellend zo’n man in beschermend maanpak bezig te zien.
Deze enorm grote rups was rustig op weg naar mijn rode bieten in de moestuin. Tien centimeter lang (denk ik) en heel dik. Prachtige kleuren en … met een hoorntje!
Even zoeken online gaf direct de naam (niet te onthouden). Wel leuk is dat deze rups uiteindelijk een nachtvlinder wordt van het soort dat op de affiche van de film ‘The Silence of the Lambs’ is gebruikt, met een soort doodshoofd op zijn rug (met enige fantasie kun je dat zo zien).
Ik heb de rups iets verderop in het gras gezet en na een half uurtje of zo was ie spoorloos.
Gisteren was ik in de wijngaard bezig. Ik heb al ruim 2000 jonge kruidenplantjes (van twee cm hoog) gepoot, maar er komen er nog meer en ik ben momenteel de grond daarvoor aan het voorbereiden.
Er loopt een kleine asfaltweg bovenlangs de wijngaard. Er liepen twee mensen met hun jas keurig onder de arm. De ene zei tegen de andere, onder andere: ‘dat is die Nederlandse’. De zon was aan het ondergaan en stond achter hen, dus ik kon niet zien wie het waren en ook de rest van hun gesprek kon ik niet goed horen.
Vandaag kwam ik ze heel toevallig weer tegen, maar op een andere weg. ‘Gelijkvloers’ ditmaal. Keurig de winterjassen onder de arm (het is 18 graden of zo, maar wél half november, dus … je moet een winterjas mee). Ik luisterde naar een Amerikaanse podcast op de luidspreker van mijn telefoon, dus goed hoorbaar. Een van de twee jongens stopte mij verlegen en vroeg hakkelend of ik Engels sprak. Het was ontzettend schattig!
We hebben al met een een half uurtje staan praten, in het Engels. Er kwam in het begin een buurvrouw langs die stopte en vroeg ik of eindelijk twee hulpjes had gevonden … Ze is over de tachtig en altijd wel in voor een praatje, dus ze bleef lang kletsen over onder andere olijven en wolven, genietend van het onverwachtse publiek.
Nadat de buurvrouw verder was gereden ben ik gewoon in het Engels doorgegaan met de jongens. Het was zo overduidelijk dat ze heel graag wilden oefenen! Ze waren even uit het veld geslagen en probeerden in het Italiaans verder te gaan, maar ik zei dat ik aannam dat ze mij hadden aangesproken omdat ze graag Engels wilden praten en dat we dat dus gingen doen.
Ik heb mij enorm vermaakt, per slot spreek ik ook nooit Engels en al helemaal niet met twee jonge frisse en schattige mannen die de wereld willen verbeteren.
In heel korte tijd is het mij twee keer overkomen dat een idioot (zo’n typische verouderde en verloederde macho man met dikke buik, die niet heeft meegekregen dat de wereld sinds hij tien was, is veranderd) mij heel vreemd heeft behandeld.
Mijn vriend en ik waren in een lampenwinkel. We hadden een lamp gezien waar wij wat vragen over hadden. “Ga hier maar even zitten, dan kom ik er zo aan”. Hij kwam met een stapel boeken van andere lampenmakers en begon ons van alles voor te leggen dat wij helemaal niet wilden. Na een paar minuten zei ik dat ik het liever over de lamp had die we wel wilden.
De arme man (want helaas zijn dit echt heel zielige mannen) keek naar mijn vriend en zei: “Mevrouw is wel erg direct hè?”. Ik viel zo ongeveer van mijn stoel van verbazing. Behandelt deze idioot een mogelijke klant nu als een vervelend kindje dat nodig opgevoed moet worden?
Het antwoord is ‘Ja’. Hij bleef deze toon aanhouden en zei meerdere keren iets over ‘de mevrouw’ tegen mijn vriend. Blijkbaar dacht de idioot dat hij mijn vriend voor zich had gewonnen en dat ze samen deze lastige dame wel even klein zouden krijgen. Ik wilde op een gegeven moment weg, maar mijn vriend wilde toch eigelijk graag een prijsopgaaf van die lamp.
Ik was zwaar geïrriteerd. Zoveel domheid en ego problemen in een slecht oud geworden man die niet mee kan komen met de tijd … Die lamp hebben we na enig beraad toch niet bij hem gekocht.
Niet lang daarna kwamen we bij de winkel hier in de buurt, waar ze van alles hebben voor de landbouw. Ik kom daar regelmatig in mijn eentje, en dan is het te doen. Ik ben overigens denk ik één van de weinige vrouwen die ooit een voet in die winkel zet. De man die daar de baas is, noemen wij ‘il cowboy’. Deze keer was ik samen met mijn vriend en dat triggerde iets. De arme cowboy (ook verloederend oud aan het worden, maar duidelijk ooit een mooie man geweest) moest mij ook per sé denigreren en wegzetten als ‘een vrouw’ (“en die snappen nergens iets van, maar denken dat ze alles beter weten”). Ik kreeg dit letterlijk te horen, want hij zei het tegen mijn vriend waar ik gewoon naast stond.
Het ging om de bosmaaier en die gebruik ík alleen maar. Mijn vriend weet bij wijze van spreken niet eens hoe dat ding werkt. Het kwam erop neer dat ik probeerde uit te leggen wat ik nodig had, hetgeen volgens de cowboy onmogelijk was. Ik werd daarna totaal niet meer serieus genomen, en kon dus niet uitleggen wat het probleem was. Hij wilde mij ook niet helpen, maar alleen belachelijk maken. Dan is het een verloren zaak natuurlijk. In eerste instantie voor mij, maar op de lange termijn voor hem.
