Bijzondere mensen – W in Italie

Bijzondere mensen, Wandelen Toscane, Wijn en olijfolie

Schattige jonge mannen

Written by willemijn lindeboom 14/11/2025 1 reactie

Gisteren was ik in de wijngaard bezig. Ik heb al ruim 2000 jonge kruidenplantjes (van twee cm hoog) gepoot, maar er komen er nog meer en ik ben momenteel de grond daarvoor aan het voorbereiden.

Er loopt een kleine asfaltweg bovenlangs de wijngaard. Er liepen twee mensen met hun jas keurig onder de arm. De ene zei tegen de andere, onder andere: ‘dat is die Nederlandse’. De zon was aan het ondergaan en stond achter hen, dus ik kon niet zien wie het waren en ook de rest van hun gesprek kon ik niet goed horen.

Vandaag kwam ik ze heel toevallig weer tegen, maar op een andere weg. ‘Gelijkvloers’ ditmaal. Keurig de winterjassen onder de arm (het is 18 graden of zo, maar wél half november, dus … je moet een winterjas mee). Ik luisterde naar een Amerikaanse podcast op de luidspreker van mijn telefoon, dus goed hoorbaar. Een van de twee jongens stopte mij verlegen en vroeg hakkelend of ik Engels sprak. Het was ontzettend schattig!

We hebben al met een een half uurtje staan praten, in het Engels. Er kwam in het begin een buurvrouw langs die stopte en vroeg ik of eindelijk twee hulpjes had gevonden … Ze is over de tachtig en altijd wel in voor een praatje, dus ze bleef lang kletsen over onder andere olijven en wolven, genietend van het onverwachtse publiek.

Nadat de buurvrouw verder was gereden ben ik gewoon in het Engels doorgegaan met de jongens. Het was zo overduidelijk dat ze heel graag wilden oefenen! Ze waren even uit het veld geslagen en probeerden in het Italiaans verder te gaan, maar ik zei dat ik aannam dat ze mij hadden aangesproken omdat ze graag Engels wilden praten en dat we dat dus gingen doen.

Ik heb mij enorm vermaakt, per slot spreek ik ook nooit Engels en al helemaal niet met twee jonge frisse en schattige mannen die de wereld willen verbeteren.

Bijzondere mensen

Idioten

Written by willemijn lindeboom 16/10/2025 4 reacties

In heel korte tijd is het mij twee keer overkomen dat een idioot (zo’n typische verouderde en verloederde macho man met dikke buik, die niet heeft meegekregen dat de wereld sinds hij tien was, is veranderd) mij heel vreemd heeft behandeld.

Mijn vriend en ik waren in een lampenwinkel. We hadden een lamp gezien waar wij wat vragen over hadden. “Ga hier maar even zitten, dan kom ik er zo aan”. Hij kwam met een stapel boeken van andere lampenmakers en begon ons van alles voor te leggen dat wij helemaal niet wilden. Na een paar minuten zei ik dat ik het liever over de lamp had die we wel wilden.

De arme man (want helaas zijn dit echt heel zielige mannen) keek naar mijn vriend en zei: “Mevrouw is wel erg direct hè?”. Ik viel zo ongeveer van mijn stoel van verbazing. Behandelt deze idioot een mogelijke klant nu als een vervelend kindje dat nodig opgevoed moet worden?

Het antwoord is ‘Ja’. Hij bleef deze toon aanhouden en zei meerdere keren iets over ‘de mevrouw’ tegen mijn vriend. Blijkbaar dacht de idioot dat hij mijn vriend voor zich had gewonnen en dat ze samen deze lastige dame wel even klein zouden krijgen. Ik wilde op een gegeven moment weg, maar mijn vriend wilde toch eigelijk graag een prijsopgaaf van die lamp.

Ik was zwaar geïrriteerd. Zoveel domheid en ego problemen in een slecht oud geworden man die niet mee kan komen met de tijd … Die lamp hebben we na enig beraad toch niet bij hem gekocht.

Niet lang daarna kwamen we bij de winkel hier in de buurt, waar ze van alles hebben voor de landbouw. Ik kom daar regelmatig in mijn eentje, en dan is het te doen. Ik ben overigens denk ik één van de weinige vrouwen die ooit een voet in die winkel zet. De man die daar de baas is, noemen wij ‘il cowboy’. Deze keer was ik samen met mijn vriend en dat triggerde iets. De arme cowboy (ook verloederend oud aan het worden, maar duidelijk ooit een mooie man geweest) moest mij ook per sé denigreren en wegzetten als ‘een vrouw’ (“en die snappen nergens iets van, maar denken dat ze alles beter weten”). Ik kreeg dit letterlijk te horen, want hij zei het tegen mijn vriend waar ik gewoon naast stond.

Het ging om de bosmaaier en die gebruik ík alleen maar. Mijn vriend weet bij wijze van spreken niet eens hoe dat ding werkt. Het kwam erop neer dat ik probeerde uit te leggen wat ik nodig had, hetgeen volgens de cowboy onmogelijk was. Ik werd daarna totaal niet meer serieus genomen, en kon dus niet uitleggen wat het probleem was. Hij wilde mij ook niet helpen, maar alleen belachelijk maken. Dan is het een verloren zaak natuurlijk. In eerste instantie voor mij, maar op de lange termijn voor hem.

Bijzondere mensen, Moestuin Toscane, Toscane

Wat hooi voor het ‘kippenbedje’

Written by willemijn lindeboom 08/10/2025 1 reactie

De buurman belde of de zoon van een vriend van hem wat hooi van ons mocht pakken. De vriend is een tijdje geleden overleden en nu probeert zijn zoon de kippen en andere activiteiten van de vader, gaande te houden.

Uiteraard mocht dat.

De buurman zei vervolgens dat dat hooi helemaal niet nodig was, omdat kippen ook gewoon in het zand, in het gras of waar ze zelf maar willen, een ei leggen. Hij zei: “die zoon is van de stad en die snapt er helemaal niets van”.

Na het gesprek zei ik tegen mijn vriend dat ik blijkbaar ook helemaal niets snap, want ik leg ook altijd wat gras of hooi in het kippenhok, zodat ze daar eieren op kunnen leggen. Sommige kippen doen dat, andere niet. Ik vind het wel vriendelijk staan, zo’n nestje …

Bijzondere mensen, Toscane

Alternatief weerbericht

Written by willemijn lindeboom 08/08/2025 3 reacties

Vorige week aten we met onze buren. Ik had gekookt, maar we hebben alles mee naar hen genomen, omdat zij problemen met haar schouder heeft en niets kan doen momenteel en de dochter werkt tot laat.

Op een gegeven moment hadden we het over de nieuwe hittegolf die eraan zat te komen (we zitten nu in het begin ervan). Tot mijn grote verbazing zei de dochter (mijn leeftijd) stellig dat het nu niet warm meer kon worden, want er is een gezegde: na de eerste regen in augustus is de grote hitte voorbij.

Haar vader zei direct dat het bij ons niet had geregend, dus het gezegde gold nog niet. Nou had het die dag (2 augustus, let wel!) overal om ons heen gegoten, maar hier niet.

Vader en dochter bleven wat bekvechten over wat nou geldig was en wat niet. Ik heb maar gezegd dat ik gewoon naar de weersvoorspellingen heb gekeken. Die hittegolf komt er echt aan, regen of niet. Inderdaad is het vandaag 35 graden in de schaduw en wordt het de komende dagen 39.

Misschien is 2 augustus te vroeg in augustus voor het gezegde?

Bijzondere mensen, Wijn en olijfolie

Grasmaaier

Written by willemijn lindeboom 24/07/2025 4 reacties

We hebben vorig jaar een grasmaaier gekocht voor zwaar werk, een kleine klepelmaaier. Ideaal voor ongelijk terrein. Vorig jaar heeft ie prima gewerkt, maar dit voorjaar is ie drie keer zo’n beetje ontploft, met enorm veel rook en nogal veel stress (gelukkig heb ik geen hartproblemen). Ik heb het bedrijf dus gebeld waar we hem hadden gekocht. Meerdere keren. Uiteindelijk zou er iemand komen.

Na nog wat weken (in het voorjaar hebben ze het echt heel erg druk en dat snap ik) kwam de eigenaar. Hij begon eerst in de bloedhitte wat te maaien en vernielde direct twee planten (volgens mij duidelijk zichtbaar). Hij was op weg naar de derde toen ik hem nog net kon stoppen.

Ik was zwaar geïrriteerd. Hij bood niet eens zijn excuses aan.

Ik wees hem waar hij rustig kon maaien zonder kwaad te doen. Hij maaide een halve strook per keer. Ik vroeg na een tijdje waarom hij maar een halve strook deed. Dat bleek omdat het gras erg hoog en hard was en de maaimachine zou een hele strook niet aankunnen. Ik vroeg of hij was gekomen om het probleem op te lossen, of om aan te tonen dat de maaimachine geen enkel probleem had. Hij zei dat mijn veld echt alleen door een tractor kon worden gemaaid, dat zijn maaimachine hier niet voor bedoeld was. Ik raakte nog meer geïrriteerd, want toen we de machine hebben gekocht heb ik duidelijk gezegd dat het voor ruig terrein was en niet voor een achtertuintje.

Na een tijdje heb ik de maaimachine overgenomen en ben écht gaan maaien. Fanatiek heen en weer door het hoge gras. De man stopte mij en zei dat de machine hier echt niet voor bedoeld was. Ik vroeg hem of het normaal is, ookal forceer ik de machine, dat er ineens zoveel rook uitkomt, alsof er een explosie heeft plaatsgevonden. Nee, dat was niet normaal, vond hij ook.

Ik ging nog even door met maaien (onder toeziend ook van die man die de hele tijd stond te gebaren dat dit zo niet OK was). De maaimachine deed echter keurig wat ie moest doen, zonder rook. Ik raakte steeds verder uit mijn humeur, hoewel ik ook wel moest lachen om de idiote situatie.

Na nog wat baantjes zei de man dat hij echt weg moest en niet langer kon wachten. Hij beloofde goed naar de machine te kijken om te achterhalen wat het probleem was. Ik geloofde hem niet en hij ook niet. Ik had echter weinig andere keus dan hem de machine mee te geven.

De machine staat nog altijd daar. Ze waren wel mijn telefoonnummer kwijtgeraakt, maar dat wist alleen die eigenaar en elke keer dat ik belde wist niemand ergens van totdat ik hem eindelijk te pakken kreeg. De maaimachine was perfect volgens hem.

Ze zijn een klant armer. Ik rij liever een stuk verder dan nog een cent aan deze mensen te geven.

(De maaimachine staat nu bij hen te koop, want ik wil hem niet terug)

Bijzondere mensen, Toscane

Wolf

Written by willemijn lindeboom 19/06/2025 3 reacties

Al een aantal jaar horen we van verschillende kanten dat er wolven in onze buurt wonen.

Een aantal maanden geleden was ik langs de weg wat olijfbomen aan het snoeien toen er een oude jager langs liep. De jagers bij ons lopen zelden en als al, dan niet over een weg waar je kunt rijden en als ze oud zijn lopen ze helemaal niet. Ik vroeg hem dus wat er aan de hand was.

Hij wees naar wat nat zand naast de weg en keek mij zeer ernstig aan. Dit zijn sporen van een wolf en misschien wel twee. Een grote en een kleine.

Ik dacht bij mezelf … “welja weer zo’n jager die zich zorgen maakt dat wat wolven (of wilde honden) de dieren waar hij op jaagt opeten”. Ik ben echt blij als er minder wilde zwijnen en reeën rondlopen hier. Ze maken alles kapot dat ik plant en als we wat druiven hebben, eten zij die op voordat ze rijp zijn. De jagers kunnen wolven echter niet uitstaan!

Een man iets verderop heeft een hele grote witte hond en die loopt elke dag twee of drie keer dezelfde weg. Ik dacht dus eigenlijk dat die grote witte hond die sporen ook nagelaten zou kunnen hebben. Ik zei dit tegen de jager, maar hij wist zeker dat dit niet de sporen van een hond waren.

Hij vond dat ik maar goed op moest passen, zo in mijn eentje ver van huis. Ik heb hem uiteraard bedankt en gezegd dat ik goed op zal passen. Echter, mij leek het allemaal echt overdreven.

Toevallig kwam vorige week de zoon van mijn vriend eten. Hij was helemaal opgewonden toen hij uit de auto stapte want er was een grote wolf net voor hem de weg overgestoken, hier een paar kilometer vandaan.

Ik moet dus uiteindelijk wel geloven dat er echte wolven rondlopen hier. Als ze wat reeën en wilde zwijntjes opeten, is dat goed nieuws voor mij. Ik weet echter niet of ik in de winter in het donker nog moet gaan wandelen in mijn eentje … wolven vallen zelden mensen aan, maar je weet maar nooit!

Bijzondere mensen, Toscane

Ape tractor

Written by willemijn lindeboom 29/05/2025 1 reactie

Wie kent ze niet, de oude Italiaanse driewieler genaamd Ape (dat betekent bij, die van de honing). Hetzelfde bedrijf (Piaggio) maakt ook de Vespa scooter en dat betekent wesp.

Een buurman iets verderop had een hele oude Ape die een ongeluk had gehad. Hij heeft er een andere motor in gezet en nu gebruikt hij de Ape voor op zijn land.

De voorruit is eruit en in plaats daarvan heeft hij een paraplu. Die ontbrekende voorruit is ook handig als hij de Ape beladen heeft en steil omhoog moet rijden. Hij leunt dan ver vooruit (de beste man is erg zwaar) zodat de driewieler niet steigert. Het ziet er niet uit, maakt geweldige herrie, maar het werkt allemaal perfect!

Algemeen, Bijzondere mensen, Florence, Italiaans

Boek in wording over de bottega in Florence

Written by willemijn lindeboom 12/05/2025 Leave a Comment

Een vriend van ons is fotograaf. Hij heeft al meerdere prachtige boeken gemaakt over Florence en Toscane, met uiteraard foto’s en ook korte teksten. Deze zijn schitterend en zetten speels tot nadenken.

Hij is nu een crowdfunding gestart om een nieuw boek gepubliceerd te krijgen. Dit boek gaat over de originele bottega’s van Florence. Dat zijn de kleine ateliers en werkplaatsen waar al sinds jaar en dag de kunst waar Florence zo beroemd om is wordt gemaakt en onderhouden.

Guido, de fotograaf, is er al jaren mee bezig om deze bottega’s vast te leggen. Er zijn er steeds minder over en met het verlies van deze plekken, verliezen we ook het vakmanschap dat hier werd overgedragen op nieuwe generaties. Veel van de botteghe die Guido door de jaren heen heeft vastgelegd zijn al gesloten inmiddels.

Mocht je bij willen dragen en graag zo’n schitterend boek willen ontvangen (of ook een boek met een aantal foto’s los die je zelf in kunt lijsten), of zoek je een leuk en origineel cadeau om aan een echte kunstliefhebber te geven … doe dan mee aan deze crowdfunding campagne. Het boek wordt tweetalig (Italiaans en Engels) maar de crowdfunding pagina is alleen in het Italiaans.

https://www.produzionidalbasso.com/project/botteghe-una-storia-fiorentina-1

Bijzondere mensen

Hoe doe jij dat?

Written by willemijn lindeboom 08/02/2025 2 reacties

Ik kwam een vrouw tegen die hier vaak loopt. Ze heeft lang blond en wild haar, niet echt blond, maar wel echt wild. Ze kletst bijna altijd met iemand aan de telefoon of met een vriendin die meeloopt.

Ik groet haar altijd hartelijk, maar ben als de dood dat ze tegen mij begint te kleppen. Tot nu toe heb ik dat kunnen vermijden, maar deze week was het raak.

Zonder enige verdere beleefdheidsvormen of introductie vroeg ze hoe ik dat toch deed, wandelen met artrose. Ik moet perplex hebben gekeken en dus voegde ze eraan toe: jij hebt toch vast ook artrose, we zijn ongeveer van dezelfde leeftijd!

Om haar niet een modder figuur te laten slaan, heb ik maar niet naar haar leeftijd geïnformeerd. Het is lastig inschatten van een vrouw met nep blond en wild haar en nep lippen, maar ze lijkt mij jaren ouder dan ik ben.

Artrose heb ik ook, maar ik weet niet of dat echt artrose is, want ik heb al zeker 15 jaar last van mijn knieën en dat heet dan artrose, maar ik weet niet hoe het 25 jaar geleden was, want tot je geen pijn krijgt, worden er geen foto’s gemaakt.

We hebben wat tips uitgewisseld over gezond eten en hoe ongezond suiker is. Nadat ze mij op het hart had gedrukt dat ze zonder ‘dolci’ (zoete dingen) echt niet kon leven, liep ze gelukkig verder.

Bijzondere mensen, Moestuin Toscane

Verkeerd beroep gekozen …

Written by willemijn lindeboom 10/01/2025 3 reacties

Ik had fruitbomen besteld (antieke soorten die je hier lokaal niet kunt kopen). Ze werden met een koeriersdienst verstuurd.

Ik had geen track en trace ontvangen en wist niet dat de bomen al onderweg waren.

Gisteren was ik net klaar met een les (mijn telefoon staat dan op stil) toen ik buiten hoorde roepen. Ik dacht dat iemand bij de buren naar de buren zocht want dat gebeurt wel vaker. Toevallig keek ik ook even naar mijn telefoon en zag dat ik werd gebeld.

‘Pronto’ (dat zeggen Italianen als ze de telefoon opnemen).
‘Sono il corriere!!!! Dove sei???’ (Ik ben de koerier (schreeuwend). Waar ben je (nog harder schreeuwend).

Ik zei dat ik eraan kwam, maar de man was zo erg over zijn toeren dat hij niet luisterde en bleef herhalen ‘dove sei? dove sei???’.

Toen ik buiten kwam riep ik dat ik eraan kwam en rende naar zijn knalrode vrachtwagen. De man was achterin geklommen en gooide wild allerlei dozen in het rond om plek te maken.

‘Wat een zootje’ mopperde hij. Dat kon ik beamen. Vanonder allerlei dozen haalde hij mijn arme bomen tevoorschijn, gelukkig goed ingepakt. Ruw rukte hij aan het lange pak om het vrij te maken van andere pakjes. Ik vroeg hem zo rustig en vriendelijk mogelijk om voorzichtig te zijn en legde uit dat er levende planten in het pak zaten.

Heb ik geen tijd voor, zei hij druk trekkend en vloekend. Wat een rotbaan heb ik gekozen!

Ik probeerde hem een beetje te kalmeren dat vast niet elke dag zo vreselijk was. Hij keek mij aan alsof ik gek was en zei dat elke dag zo was of nog erger. Eén grote zooi en altijd haast.