Bijzondere mensen

Konijn?

Written by willemijn lindeboom 26/02/2026 1 reactie

De buurman had een idee. Hij heeft konijnen (in Italie worden erg veel konijnen in hokken gefokt en als ze groot genoeg zijn, opgegeten) maar zijn vrouwtjeskonijn is oud en geeft geen melk meer, dus ze had konijntjes op de wereld gezet en die zijn binnen een paar dagen allemaal doodgegaan. Na jaren veel konijntjes te hebben geproduceerd, was ze nu te oud.

Fris verhaal … maar zo gaat dat.

Ik heb een groot stuk van mijn land omheind, waar de kippen leven. Het idee van de buurman (“Het is maar een vraag hoor, je mag echt nee zeggen”!): zou zijn oude vrouwtjeskonijn, die hij na jaren van trouwe dienst niet dood wil maken, bij mijn kippen mogen komen wonen? Ze eet gras en dat staat er voldoende dus ik hoef er geen extra werk voor te doen.

Uiteraard zei ik dat ik dat prima vond en ook als ik in de zomer wat vers gras of groente naar het konijn moet brengen is dat geen probleem.

Dat was twee weken geleden. Vorige week zag ik hem weer en vroeg wanneer hij zijn konijn kwam brengen … hij aarzelde en wilde eerst een huisje voor het dier bouwen zodat ze ergens beschut kan slapen. Ik zei dat hij de weg wist (hij komt de kippen altijd eten geven als wij weg zijn) en kan bouwen wat hij wil. Overigens heb ik al twee kippenhokken waar het konijn goed beschut kan slapen, maar dat terzijde.

Ik heb niemand gezien of gehoord … Ik denk niet dat het konijn bij ons gaat komen.

Bijzondere mensen, Moestuin Toscane, Wijn en olijfolie

Wat bamboe

Written by willemijn lindeboom 12/02/202613/02/2026 4 reacties

Een paar weken geleden stopte er een klein rood autootje terwijl ik buiten bezig was. Een oudere meneer met gigantische buik stapte uit en vroeg of hij wat bamboe mocht komen halen. Wij hebben een dichte strook bamboe aan het eind van ons land. Iedereen uit de buurt weet dat en af en toe vragen mensen of ze er wat van mogen gebruiken.

Tot zover niets vreemds dus. Ik zag vervolgens meerdere keren dat rode autootje in de buurt van het bamboeplekje staan en vroeg mij af hoeveel deze man in Godsnaam nodig had.

Vandaag stond hij er weer en ben ik maar even poolshoogte gaan nemen. Er stond nog bamboe, dus dat was goed nieuws. Ik besloot desondanks toch om even te vragen naar zijn plannen. De man maakte direct zijn excuses. Hij is vier keer bamboe komen halen omdat hij elke keer meer nodig heeft dan hij dacht.

Ik zei hem dat dat geen probleem was, per slot hebben we nog genoeg bamboe over, maar dat het wel prettig zou zijn geweest als hij wat duidelijker had gezegd dat hij behoorlijk veel bamboe nodig heeft, dan weet ik dat.

Na uitgebreid zijn excuses nogmaals te hebben gemaakt begon hij vragen te stellen. Wonen wij hier? Hebben wij de olijfbomen gesnoeid (hij herinnerde zich dat alles was verwilderd en niemand bij de bamboe, of de rest, kon komen). Zijn wij getrouwd? … de vragen werden al wat vreemder … is mijn vriend ouder dan ik … heb ik kinderen? Hij vertelde uitgebreid over zichzelf ook.

Als een wildvreemde dit soort vragen begint te stellen is dat vreemd uiteraard, maar veel mensen uit het dorp zijn enorm nieuwsgierig naar ons. Ze weten wel wat, maar niet alles. Deze man kan nu met een lading bamboe en extra roddelkennis terug naar huis. Echt fantastisch natuurlijk.

Op een gegeven moment zei hij dat zijn vrouw vervelend is. Ik zei dat dat wel erg naar klonk en hij haalde zijn schouders op en zei dat het inderdaad niet leuk is om te zeggen, maar, herhaalde hij gelaten: mijn vrouw is vervelend. Iedereen zegt het. Zijn vrouw weet het zelf ook. Ze is altijd boos en loopt te schelden en tieren en kan er niet mee stoppen. Ik zei dat dat erg vervelend voor zijn vrouw is en dat was hij volmondig met mij eens. Ook wel vervelend voor de man zelf, voegde ik er na een tijdje aan toe. Nee hoor, zei hij, voor mij is het geen probleem. Ik ga gewoon weg als ze weer vervelend doet en heb er dus geen last van.

Tsja … ik opperde dat dat misschien een reden is voor haar ontevredenheid, maar dat kwartje viel niet.

Ik zei dat ik weer verder ging met het snoeien van de wijngaard. Hij wees naar de heuvel en vroeg: die wijngaard? Ja, die wijngaard! Huren jullie of hebben jullie hem gekocht? Gekocht! En U snoeit hem? Hij viel om van verbazing. Ja, ik snoei hem.

Hij beloofde dat hij niet nog meer bamboe zou komen halen en nodigde mij uit langs te komen om zijn bamboecreatie te zien. Uiteraard zei ik dat ik dat zou doen, maar ben het allerminst van plan!

Bijzondere mensen, Wandelen Toscane

Benauwd in het hoofd

Written by willemijn lindeboom 13/01/2026 1 reactie

Zoals gezegd hebben we tijdens de kerst veel gewandeld. Een dag hebben we een stukje van de Via Francigena gewandeld. Deze wandelroute ligt op 15 minuten rijden van ons, dus we zijn met de auto gegaan en hebben een klein stukje van de route heen en weer gelopen.

We kwamen een leuk bordje tegen:

Er staat: “verander af en toe van gedachten, anders wordt het benauwd in het hoofd”.

Normaal gebruik je in het Italiaans ‘sa di chiuso’ als er gebrek aan zuurstof in een ruimte is omdat de ramen al lang niet zijn opengezet.

De wandelaars heten ‘pellegrini’ (ze zijn pelgrims want de weg verbindt Canterbury met Rome). De bedoeling is dat je richting Rome (het Zuiden) loopt. Loop je naar het Noorden dan missen de aanwijzingen.

De ’tip’ van de foto hangt langs een pad waar alleen pellegrini langskomen. Ik vraag mij af of de boodschap dan ook speciaal voor hen bedoeld is?

Bijzondere mensen

Bijt uw hond?

Written by willemijn lindeboom 05/01/2026 3 reacties

Giovanni (dat is Italiaans voor ‘Jan’) heeft een hele grote witte hond, Ugo. We maken altijd even een praatje als we elkaar tegenkomen, Giovanni, Ugo en ik.

Een aantal jaar geleden had ik een bot van een wild zwijn in mijn hand om aan een andere hond verderop te geven. Ugo had wel interesse in dat bot, maar kreeg het niet. Sindsdien heeft hij een paar keer naar mij gehapt en blijf ik uit zijn buurt. De hond is er inmiddels gewend aan geraakt en negeert mij. Gelukkig.

Ik had net wat dingen in mijn hand toen ik terug naar huis lopend Giovanni tegenkwam. Er ging bij Ugo een belletje rinkelen blijkbaar, want hij probeerde met alle macht bij mij in de buurt te komen. Ik bleef gewoon staan, erop vertrouwende dat Giovanni harder zou trekken dan Ugo.

Giovanni zei dat hij niet begreep waarom Ugo zo op mij reageerde. Ik opperde dat het wellicht kwam omdat ik iets in mijn hand had. Nee, nee, dat was het niet!

Hij vroeg of ik misschien bang voor honden was. Nou nee, normaal gesproken ben ik dol op honden. Grote, bijtende honden, daar ben ik wel bang voor!

Beledigd keek Giovanni mij aan en zei dat zijn hond nog nooit iemand had gebeten. Ik herinnerde hem aan het bot van een aantal jaar geleden, maar hij zei dat Ugo alleen had willen spelen en mij echt niet zou bijten. Dezelfde man had mij een paar weken geleden verteld dat hij eigenlijk geopereerd moet worden, maar hij kan zijn hond nergens kwijt omdat het een probleemhond is.

Ik moest denken aan een scene uit een film van Clouseau … “Bijt uw hond?” “Nee, mijn hond bijt niet.” Clouseau aait de hond en wordt prompt gebeten. De andere man haalt zijn schouders op: “Dat is niet mijn hond”. Het is een totaal ander verhaal, maar het blijft grappig. Giovanni verzint blijkbaar van alles bij elkaar om het gedrag van zijn hond goed te praten en vervolgens herinnert hij zich niet wat hij allemaal heeft verteld. Dat is het lastige van leugentjes en verzinsels.

Bijzondere mensen, Wandelen Toscane, Wijn en olijfolie

Schattige jonge mannen

Written by willemijn lindeboom 14/11/2025 1 reactie

Gisteren was ik in de wijngaard bezig. Ik heb al ruim 2000 jonge kruidenplantjes (van twee cm hoog) gepoot, maar er komen er nog meer en ik ben momenteel de grond daarvoor aan het voorbereiden.

Er loopt een kleine asfaltweg bovenlangs de wijngaard. Er liepen twee mensen met hun jas keurig onder de arm. De ene zei tegen de andere, onder andere: ‘dat is die Nederlandse’. De zon was aan het ondergaan en stond achter hen, dus ik kon niet zien wie het waren en ook de rest van hun gesprek kon ik niet goed horen.

Vandaag kwam ik ze heel toevallig weer tegen, maar op een andere weg. ‘Gelijkvloers’ ditmaal. Keurig de winterjassen onder de arm (het is 18 graden of zo, maar wél half november, dus … je moet een winterjas mee). Ik luisterde naar een Amerikaanse podcast op de luidspreker van mijn telefoon, dus goed hoorbaar. Een van de twee jongens stopte mij verlegen en vroeg hakkelend of ik Engels sprak. Het was ontzettend schattig!

We hebben al met een een half uurtje staan praten, in het Engels. Er kwam in het begin een buurvrouw langs die stopte en vroeg ik of eindelijk twee hulpjes had gevonden … Ze is over de tachtig en altijd wel in voor een praatje, dus ze bleef lang kletsen over onder andere olijven en wolven, genietend van het onverwachtse publiek.

Nadat de buurvrouw verder was gereden ben ik gewoon in het Engels doorgegaan met de jongens. Het was zo overduidelijk dat ze heel graag wilden oefenen! Ze waren even uit het veld geslagen en probeerden in het Italiaans verder te gaan, maar ik zei dat ik aannam dat ze mij hadden aangesproken omdat ze graag Engels wilden praten en dat we dat dus gingen doen.

Ik heb mij enorm vermaakt, per slot spreek ik ook nooit Engels en al helemaal niet met twee jonge frisse en schattige mannen die de wereld willen verbeteren.

Bijzondere mensen

Idioten

Written by willemijn lindeboom 16/10/2025 4 reacties

In heel korte tijd is het mij twee keer overkomen dat een idioot (zo’n typische verouderde en verloederde macho man met dikke buik, die niet heeft meegekregen dat de wereld sinds hij tien was, is veranderd) mij heel vreemd heeft behandeld.

Mijn vriend en ik waren in een lampenwinkel. We hadden een lamp gezien waar wij wat vragen over hadden. “Ga hier maar even zitten, dan kom ik er zo aan”. Hij kwam met een stapel boeken van andere lampenmakers en begon ons van alles voor te leggen dat wij helemaal niet wilden. Na een paar minuten zei ik dat ik het liever over de lamp had die we wel wilden.

De arme man (want helaas zijn dit echt heel zielige mannen) keek naar mijn vriend en zei: “Mevrouw is wel erg direct hè?”. Ik viel zo ongeveer van mijn stoel van verbazing. Behandelt deze idioot een mogelijke klant nu als een vervelend kindje dat nodig opgevoed moet worden?

Het antwoord is ‘Ja’. Hij bleef deze toon aanhouden en zei meerdere keren iets over ‘de mevrouw’ tegen mijn vriend. Blijkbaar dacht de idioot dat hij mijn vriend voor zich had gewonnen en dat ze samen deze lastige dame wel even klein zouden krijgen. Ik wilde op een gegeven moment weg, maar mijn vriend wilde toch eigelijk graag een prijsopgaaf van die lamp.

Ik was zwaar geïrriteerd. Zoveel domheid en ego problemen in een slecht oud geworden man die niet mee kan komen met de tijd … Die lamp hebben we na enig beraad toch niet bij hem gekocht.

Niet lang daarna kwamen we bij de winkel hier in de buurt, waar ze van alles hebben voor de landbouw. Ik kom daar regelmatig in mijn eentje, en dan is het te doen. Ik ben overigens denk ik één van de weinige vrouwen die ooit een voet in die winkel zet. De man die daar de baas is, noemen wij ‘il cowboy’. Deze keer was ik samen met mijn vriend en dat triggerde iets. De arme cowboy (ook verloederend oud aan het worden, maar duidelijk ooit een mooie man geweest) moest mij ook per sé denigreren en wegzetten als ‘een vrouw’ (“en die snappen nergens iets van, maar denken dat ze alles beter weten”). Ik kreeg dit letterlijk te horen, want hij zei het tegen mijn vriend waar ik gewoon naast stond.

Het ging om de bosmaaier en die gebruik ík alleen maar. Mijn vriend weet bij wijze van spreken niet eens hoe dat ding werkt. Het kwam erop neer dat ik probeerde uit te leggen wat ik nodig had, hetgeen volgens de cowboy onmogelijk was. Ik werd daarna totaal niet meer serieus genomen, en kon dus niet uitleggen wat het probleem was. Hij wilde mij ook niet helpen, maar alleen belachelijk maken. Dan is het een verloren zaak natuurlijk. In eerste instantie voor mij, maar op de lange termijn voor hem.

Bijzondere mensen, Moestuin Toscane, Toscane

Wat hooi voor het ‘kippenbedje’

Written by willemijn lindeboom 08/10/2025 1 reactie

De buurman belde of de zoon van een vriend van hem wat hooi van ons mocht pakken. De vriend is een tijdje geleden overleden en nu probeert zijn zoon de kippen en andere activiteiten van de vader, gaande te houden.

Uiteraard mocht dat.

De buurman zei vervolgens dat dat hooi helemaal niet nodig was, omdat kippen ook gewoon in het zand, in het gras of waar ze zelf maar willen, een ei leggen. Hij zei: “die zoon is van de stad en die snapt er helemaal niets van”.

Na het gesprek zei ik tegen mijn vriend dat ik blijkbaar ook helemaal niets snap, want ik leg ook altijd wat gras of hooi in het kippenhok, zodat ze daar eieren op kunnen leggen. Sommige kippen doen dat, andere niet. Ik vind het wel vriendelijk staan, zo’n nestje …

Bijzondere mensen, Toscane

Alternatief weerbericht

Written by willemijn lindeboom 08/08/2025 3 reacties

Vorige week aten we met onze buren. Ik had gekookt, maar we hebben alles mee naar hen genomen, omdat zij problemen met haar schouder heeft en niets kan doen momenteel en de dochter werkt tot laat.

Op een gegeven moment hadden we het over de nieuwe hittegolf die eraan zat te komen (we zitten nu in het begin ervan). Tot mijn grote verbazing zei de dochter (mijn leeftijd) stellig dat het nu niet warm meer kon worden, want er is een gezegde: na de eerste regen in augustus is de grote hitte voorbij.

Haar vader zei direct dat het bij ons niet had geregend, dus het gezegde gold nog niet. Nou had het die dag (2 augustus, let wel!) overal om ons heen gegoten, maar hier niet.

Vader en dochter bleven wat bekvechten over wat nou geldig was en wat niet. Ik heb maar gezegd dat ik gewoon naar de weersvoorspellingen heb gekeken. Die hittegolf komt er echt aan, regen of niet. Inderdaad is het vandaag 35 graden in de schaduw en wordt het de komende dagen 39.

Misschien is 2 augustus te vroeg in augustus voor het gezegde?

Bijzondere mensen, Wijn en olijfolie

Grasmaaier

Written by willemijn lindeboom 24/07/2025 4 reacties

We hebben vorig jaar een grasmaaier gekocht voor zwaar werk, een kleine klepelmaaier. Ideaal voor ongelijk terrein. Vorig jaar heeft ie prima gewerkt, maar dit voorjaar is ie drie keer zo’n beetje ontploft, met enorm veel rook en nogal veel stress (gelukkig heb ik geen hartproblemen). Ik heb het bedrijf dus gebeld waar we hem hadden gekocht. Meerdere keren. Uiteindelijk zou er iemand komen.

Na nog wat weken (in het voorjaar hebben ze het echt heel erg druk en dat snap ik) kwam de eigenaar. Hij begon eerst in de bloedhitte wat te maaien en vernielde direct twee planten (volgens mij duidelijk zichtbaar). Hij was op weg naar de derde toen ik hem nog net kon stoppen.

Ik was zwaar geïrriteerd. Hij bood niet eens zijn excuses aan.

Ik wees hem waar hij rustig kon maaien zonder kwaad te doen. Hij maaide een halve strook per keer. Ik vroeg na een tijdje waarom hij maar een halve strook deed. Dat bleek omdat het gras erg hoog en hard was en de maaimachine zou een hele strook niet aankunnen. Ik vroeg of hij was gekomen om het probleem op te lossen, of om aan te tonen dat de maaimachine geen enkel probleem had. Hij zei dat mijn veld echt alleen door een tractor kon worden gemaaid, dat zijn maaimachine hier niet voor bedoeld was. Ik raakte nog meer geïrriteerd, want toen we de machine hebben gekocht heb ik duidelijk gezegd dat het voor ruig terrein was en niet voor een achtertuintje.

Na een tijdje heb ik de maaimachine overgenomen en ben écht gaan maaien. Fanatiek heen en weer door het hoge gras. De man stopte mij en zei dat de machine hier echt niet voor bedoeld was. Ik vroeg hem of het normaal is, ookal forceer ik de machine, dat er ineens zoveel rook uitkomt, alsof er een explosie heeft plaatsgevonden. Nee, dat was niet normaal, vond hij ook.

Ik ging nog even door met maaien (onder toeziend ook van die man die de hele tijd stond te gebaren dat dit zo niet OK was). De maaimachine deed echter keurig wat ie moest doen, zonder rook. Ik raakte steeds verder uit mijn humeur, hoewel ik ook wel moest lachen om de idiote situatie.

Na nog wat baantjes zei de man dat hij echt weg moest en niet langer kon wachten. Hij beloofde goed naar de machine te kijken om te achterhalen wat het probleem was. Ik geloofde hem niet en hij ook niet. Ik had echter weinig andere keus dan hem de machine mee te geven.

De machine staat nog altijd daar. Ze waren wel mijn telefoonnummer kwijtgeraakt, maar dat wist alleen die eigenaar en elke keer dat ik belde wist niemand ergens van totdat ik hem eindelijk te pakken kreeg. De maaimachine was perfect volgens hem.

Ze zijn een klant armer. Ik rij liever een stuk verder dan nog een cent aan deze mensen te geven.

(De maaimachine staat nu bij hen te koop, want ik wil hem niet terug)

Bijzondere mensen, Toscane

Wolf

Written by willemijn lindeboom 19/06/2025 3 reacties

Al een aantal jaar horen we van verschillende kanten dat er wolven in onze buurt wonen.

Een aantal maanden geleden was ik langs de weg wat olijfbomen aan het snoeien toen er een oude jager langs liep. De jagers bij ons lopen zelden en als al, dan niet over een weg waar je kunt rijden en als ze oud zijn lopen ze helemaal niet. Ik vroeg hem dus wat er aan de hand was.

Hij wees naar wat nat zand naast de weg en keek mij zeer ernstig aan. Dit zijn sporen van een wolf en misschien wel twee. Een grote en een kleine.

Ik dacht bij mezelf … “welja weer zo’n jager die zich zorgen maakt dat wat wolven (of wilde honden) de dieren waar hij op jaagt opeten”. Ik ben echt blij als er minder wilde zwijnen en reeën rondlopen hier. Ze maken alles kapot dat ik plant en als we wat druiven hebben, eten zij die op voordat ze rijp zijn. De jagers kunnen wolven echter niet uitstaan!

Een man iets verderop heeft een hele grote witte hond en die loopt elke dag twee of drie keer dezelfde weg. Ik dacht dus eigenlijk dat die grote witte hond die sporen ook nagelaten zou kunnen hebben. Ik zei dit tegen de jager, maar hij wist zeker dat dit niet de sporen van een hond waren.

Hij vond dat ik maar goed op moest passen, zo in mijn eentje ver van huis. Ik heb hem uiteraard bedankt en gezegd dat ik goed op zal passen. Echter, mij leek het allemaal echt overdreven.

Toevallig kwam vorige week de zoon van mijn vriend eten. Hij was helemaal opgewonden toen hij uit de auto stapte want er was een grote wolf net voor hem de weg overgestoken, hier een paar kilometer vandaan.

Ik moet dus uiteindelijk wel geloven dat er echte wolven rondlopen hier. Als ze wat reeën en wilde zwijntjes opeten, is dat goed nieuws voor mij. Ik weet echter niet of ik in de winter in het donker nog moet gaan wandelen in mijn eentje … wolven vallen zelden mensen aan, maar je weet maar nooit!