Posted in: Bijzondere mensen, Wijn en olijfolie

Italiaanse video over zelf wijn maken

Ik was op zoek naar informatie over het zelf maken van wijn. Eén bron was uiteraard YouTube en de meeste filmpjes waren informatief en heel praktisch. Echter, één video krijg ik maar niet uit mijn hoofd. En ik heb hem niet eens uitgekeken!

Drie jonge mensen buiten onder een boom, vertellen dat ze wijn gaan maken. Ze hebben druiven gekocht die keurig in wat kratjes op de achtergrond staan.

De drie begonnen met het neerleggen van een laagje heel dun plastic, om niets vies te maken. BUITEN! Ik had er al wat moeite mee, maar bleef nog even kijken.

Na een hele tijd allerhande introducties begonnen ze eindelijk de druiven van de steeltjes te halen. Maar … eerst plastic handschoentjes aan! Ik viel van mijn stoel. Zijn de druiven zo smerig dat je handschoenen aan moet? Zo ja, weet je dan zeker dat je er wijn van wil gaan maken?

Ik besloot nog even geduld te hebben en bleef kijken. Nadat de druiven door een machinetje waren geperst stond één van de drie parmantig naast de bak met het resultaat met twee zakjes in zijn hand. Hij schudde een zakje dat hij tussen duim en wijsvinger vasthield en zei: nu komt het meest belangrijke onderdeel van zelf wijn maken, namelijk het toevoegen van gist. Hij had twee smaakjes die speciaal goed waren voor hun type druif, zodat de wijn uiteindelijk precies zo zou smaken als hoort.

Ik ben opgehouden met kijken. Het is alsof je naar iemand staat te kijken die uitlegt hoe je zelf een gerecht klaar kunt maken. Hij/zij laat zien hoe je alles wast en in stukjes snijdt en daarna wordt er een zakje ‘kant en klaar’ bijgedaan zodat de maaltijd precies zo smaakt als bijvoorbeeld een diepvriesmaaltijd.

Wat een gebrek aan fantasie, wat een angst om vies te worden, wat een angst in het algemeen … en er nog een video van maken ook!

Ik hoop dat ik, nu ik dit heb geschreven, de video uit mijn hoofd kan zetten. De andere video’s waren van vreselijk knoeiende mensen die in hun garage, zonder plastic op de grond of aan de handen, met allerlei hulpmiddelen die ze toch al hadden, van hun eigen druiven elk jaar wat wijn maken en die laten zien hoe ze dat doen, vol praktische tips. Dat is pas informatief!

Posted in: Bijzondere mensen

De postbode weet het al

We wonen inmiddels al een tijdje in ons nieuwe huis, maar we hebben ons nog niet officieel hier kunnen laten inschrijven, want de gemeente … nou ja, in het kort: bureaucratische toestanden!

Nou ontvang ik af en toe nog wat echte papieren post. Het adres dat op de brieven staat is nog mijn oude adres, maar ze zitten keurig netjes in mijn brievenbus hier. De postbode weet dus dat ik hier woon.

De brieven naar mijn vriend blijven op het oude adres afgeleverd worden. Nou kan dat zijn omdat zijn naam minder opvalt dan de mijne, maar het kan ook zijn omdat zijn brieven altijd rekeningen zijn die over het oude huis gaan.

Hoe dan ook, ik ben erg blij met de postbode en vind het erg grappig dat ze dit gewoon doet.

Posted in: Bijzondere mensen

Meer dan veertig per been …

Hier in de buurt woonde een man, of laat ik eerlijk ‘mannetje’ zeggen. Angelo. Zijn vrouw was een paar jaar geleden overleden, maar hij redde het prima. Ze was lang ziek geweest en heeft dus ruim te tijd gehad om zelf alles te leren doen en toen hij dat eenmaal kon, jaren voor haar te zorgen.

Angelo is afgelopen maand verhuisd. Zijn huis stond al jaren te koop, en eindelijk heeft hij een koper gevonden. Hij woont nu in een flatje in een dorp in de buurt. Angelo kon er niet rauwig om zijn. Zijn moestuin, prachtige uitzicht, alle ruimte … ineens alles kwijt om in een klein flatje terecht te komen. Hij vond het prima, ‘als de verwarming maar werkte’, zei hij tegen mij, want een houtkachel is er niet in zo’n flat.

Door de jaren heen heb ik regelmatig kort met Angelo gepraat als ik langs liep. Hij praatte met zeer besliste gebaren en toon. Zijn stem leek vanonder zijn middenrif te komen. Met gezwollen borst deed hij de ene na de andere uitspraak, alsof hij een toespraak stond te geven voor een ruime zaal.

Niets vond hij leuker dan zeggen: ik ben nog heel jong hoor, iets meer dan veertig jaar per been.

Nu is zijn huis door een nieuwe familie betrokken. De tuin is helemaal overhoop gehaald en zijn keurige moestuin al totaal leeggegeten. Zo gaat dat, de nieuwe familie doet de dingen zoals ze dat zelf wil. Het is niet meer dan logisch en ik zou hetzelfde hebben gedaan.

Toch heb ik er moeite mee. Prachtige struiken zijn met de grond gelijk gemaakt en bomen gekapt. De struiken stonden nota bene te bloeien! Maar goed, ik denk dat Angelo er zijn schouders over zou hebben opgehaald. Als ik langsloop denk ik dus maar aan hem en probeer hetzelfde te doen.

Posted in: Bijzondere mensen, Toscane

Vriendelijk?

“Domani nevica”.

Het oude mannetje keek van een afstandje naar zijn buurvrouw die in de tuin bezig was toen hij deze opmerking maakte.

Morgen sneeuwt het? Ik begreep er niets van, het was heerlijk weer en volgens mij was er ook voor de dag erna zon voorspeld.

Ik keek naar hem en zag glimmende pretoogjes vermengd met wat minachting. Ik keek naar zijn buurvrouw en toen viel het kwartje.

Ondanks het mooie weer had ze een dikke must op, een versleten sjaal om en droeg minstens twee dikke truien.

Dit voorval is alweer van zeker een maand geleden, maar elke keer dat ik langs de huizen van deze twee buren loop, moet ik weer lachen.

Posted in: Bijzondere mensen

Parkeerplaats

Er wordt een gasleiding aangelegd hier, zoals ik al schreef in de blog over de Etruskische put.

Een tijdje geleden kwam ik aan het eind van de dag thuis en vond een graafmachine op onze parkeerplaats. Er kwam een mannetje in oranje naar mij toe en zei ‘die is toch niet tot last he?’.

Nou, op zich niet nee. De helft van onze parkeerplaats werd bezet, maar we hebben nog niet echt een tuin dus kunnen op andere plekken parkeren.

De dag erna stond er een generator, een heleboel jerrycans, een verzameling pijpen en nog wat los spul, naast de graafmachine en nog een groot apparaat waarvan ik de naam niet ken, een soort heel grote kruiwagen.

De mannen zijn heel vriendelijk, werken ontzettend hard en maken idioot lange dagen. Om zeven uur ’s ochtends zijn ze hier en om zes uur ’s avonds gaan ze weer weg. De lunch duurt nog geen half uur. Soms werken ze tot negen uur ’s avonds door. Na het werk moeten ze naar Altopascio rijden, ik schat ongeveer een uur hier vandaan als het meezit. De meesten komen uit Zuid Italie en gaan in het weekend naar huis, uren rijden (tussen de 4 en 6 uur).

Wat een leven!

De gasleiding loopt precies waar ook de waterleiding loopt. Heel handig!
Met een grote machine wordt een gleuf in het asfalt gezaagd van 30 cm wijd en 1 meter diep. Alles dat deze machine tegenkomt wordt vermorzeld. Ik zit dus regelmatig zonder water. Ik hoor dan eerst wat gevloek en de machines houden vrijwel direct daarna op met werken (die maken een hels kabaal de hele dag).

Binnenkort zijn ze hier rondom ons huis klaar en keert de rust terug. Hoop ik.

Posted in: Bijzondere mensen, Toscane

Keiharde knal …

Stel je voor … een prachtige warme zomeravond. We zitten heerlijk op ons terras wat te keuvelen en eten. Ineens een keiharde knal en daarna alles stil.

Mijn vriend zei dat de buurman eindelijk z’n schoonmoeder uit de weg had geruimd (het arme vrouwtje zit al jaren totaal dement op een stoel de naam van haar dochter te roepen, elk jaar minder duidelijk. We zijn nu bij één lettergreep, het waren er vier).

Dit weekend kwamen we onze buurman tegen en hij zei dat hij iets voor ons had. Ja, legde hij uit, hij had een wild zwijn geschoten. Hadden we vast wel gehoord? Als wij interesse hadden, kon hij ons wat stukken vlees daarvan geven. Hij mompelde iets over dat hij zich daarna geen zorgen hoefde te maken dat wij hem aan zouden kunnen geven.

Op zich wel heel eerlijk.

We hebben dus nu wat kilo cinghiale (wild zwijn) in de vriezer liggen. Ideaal voor wanneer het afkoelt. Plus, bij de volgende knal weten we wat er gaande is. Maar we kunnen maar beter niet ’s avonds een stukje over het land lopen. Bang voor wilde zwijnen ben ik niet, maar voor mijn gewapende buurman inmiddels wel.

Posted in: Appartement opknappen, Bijzondere mensen

Wateropslag

We hebben een opslagtank van 20000 liter, voor het regenwater dat van het dak komt. Dat is een tank van cement.

Zo’n tank installeren heeft nogal wat voeten in de aarde, vooral als de tank ondergronds wordt geplaatst en er geen verharde weg direct naast is waar de truck stevig kan staan om de tank ‘af te kunnen laden’. Dat was bij ons het geval.

We hebben twee weken geleden met iedereen afgesproken dat maandag de 15e de tank zou worden geplaatst. Zaterdag is de graafmachine gekomen om het gat al grotendeels te graven zodat ze maandagochtend het gat af konden maken, net voordat de tank zou komen.

Om dit werk goed te kunnen doen, was droog weer nodig. Een week geleden zagen de voorspellingen er nog redelijk uit, maar zaterdagavond barstte er een vreselijk onweer los en tot grote ergernis, bleef het de hele nacht regenen. Normaal gesproken een geschenk uit de hemel (het is hier elk jaar droger), maar zaterdagnacht en zondagochtend was ik er niet blij mee.

Zondag stond er een flinke laag water in het gat en was de ‘weg’ waarover de loodzware truck omhoog moest komen rijden om de tank te brengen, glad en glibberig. Ik vermoedde dat de hele operatie niet door zou gaan, maar maandag was iedereen er, werd het water uit het gat gepompt en werd het gat verder uitgegraven.

De buurman kwam ons vertellen dat er een truck met twee grote tanks in het dorpje boven ons was gestrand en of die tanks voor ons waren. De hele buurt houdt nauwkeurig in de gaten wat we allemaal doen. Het gat van zaterdagochtend was iedereen al opgevallen, dus men wist dat er ‘iets’ aan zat te komen.

Voordat de cementen tank in het gat kon worden gezet, moest er een laag fijn zand in worden gestort. Het lukte de truck met fijn zand niet om achteruit omhoog te rijden. Te glibberig … De graafmachine is wat gaan graven en na een tijdje kwam de truck moeizaam omhoog. De jongens van de tank gaven wat aanwijzingen en met veel gevoel voor humor en totale afwezigheid van enige spanning, reden ze de loodzware truck in noodvaart achteruit richting het gat, net op tijd stoppend om er niet met truck en al in te kieperen. Een paar minuten later zat de tank in het gat en waren de jongens al weer op weg naar hun volgende bestemming voor de tweede tank. Ik stond nog versteld van dit alles en het duurde een tijdje voordat ik echt de opluchting voelde dat dit ‘klusje’ ook was geklaard.

Posted in: Bijzondere mensen

Pech onderweg

Gisteren waren we op weg naar Rome om een speciaal soort fiets te testen (ElliptiGo).

Ongeveer halverwege knapte een van de twee voorbanden. Een kabaal van jewelste … maar gelukkig bleef de auto helemaal stabiel en was er verder geen schade. Helaas heeft de nieuwe Toyota geen reserveband …  dus daar stonden we op de vluchtstrook. De sleepwagen kwam heel snel en reed ons naar de eerste afrit, naar een plek die we op internet hadden gevonden, waar ze ook banden verwisselen. Ze waren op zaterdag open. We hadden dus enorm geluk.

De man van de sleepwagen had de grootste lol ons daar af te zetten, maar wij wisten van niets. We hadden gebeld om zeker te weten dat ze open zouden zijn en dat waren ze en onze maat band hadden ze ook in huis, zo zeiden ze. We dachten binnen een half uurtje maximaal weer verder te kunnen rijden.

Dat bleek wat optimistisch.

We kwamen in een grote chaos terecht. Een garage waar niets was geordend, overal lag wel wat. Allerlei mensen liepen verward of boos rond en weer anderen hingen verveeld tegen een muur dit hele schouwspel te observeren, wachtend op hun gerepareerde auto.

Na een tijdje raakten we aan de praat met een ander stel (die rustig de boel observeerden). Die waren er al sinds de dag ervoor. Zo ook een jongen uit Kosovo (die ook zeer nonchalant overal waar actie was kwam kijken en in stilte alles observeerde). Hij werkte  in Duitsland maar had jaren in Italie gewoond. Na een tijdje kwam er een jonge familie bij die ook van de autobaan waren gesleept met een drastisch kapotte motor (zo was hen verteld).

Wij hadden alleen een nieuwe band nodig, maar zijn er bijna 4 uur geweest. Omringd door oude troep (hijskranen, auto’s waar waarschijnlijk nooit iemand levend uit is gekomen, een vrachtwagen helemaal aan flarden pal voor de ingang, sleepwagens met kapotte auto’s er nog op, motoren zonder de auto, auto’s zonder portieren of stoelen, allerhande onderdelen verspreid waar je maar keek, gereedschap overal en nergens). In dit geheel werkten twee monteurs, totaal zwart van de vuile motorolie, die de klanten geheel negeerden en op hun allergrootste gemak probeerden auto’s weer aan de praat te krijgen. Niet altijd met even groot succes, bleek al gauw toen een klant boos terugkwam dat zijn auto niet boven de 100 km/uur ging .

Het was een bizar schouwspel, waar we, toen we eenmaal weer op weg waren na, hartelijk om hebben gelachen. Mensen zijn echt bijzonder als je ze in zo’n situatie bij elkaar zet. De mensen met pech kunnen niet anders dan geduld hebben, ze kunnen nergens heen en hebben geen enkele keus. De baas van de garage was volgens mij een beetje een sadist die veel plezier beleefde aan de tijdelijke macht die hij had over zijn klanten.

Klantenbinding is in deze garage niet van belang en dat kon je goed merken ook.

Posted in: Bijzondere mensen, Italiaans

Zwemclubje

Door grote problemen met mijn knie ben ik een tijdje geleden maar weer begonnen met zwemmen. Ik ontdekte een zwemclub in Certaldo, 20 minuten rijden, die drie keer per week een uurtje traint in de lunchpauze. Ideaal!

Ik werd enthousiast ontvangen en dat was een prettig begin. Het is verder een zootje ongeregeld, maar dat bevalt mij prima. Het groepje bestaat uit allemaal jongens/mannen, verreweg de meesten jonger dan ik en allemaal sneller dan ik.

Het is een vrolijke boel. Een paar weken geleden was de trainer jarig (de trainer komt als we beginnen even vertellen wat ons programma is en verdwijnt daarna steevast). Na de nodige felicitaties waren we begonnen met zwemmen, maar werden het zwembad weer uitgelokt met een prachtige schaal kersen en een fles prosecco.

Het scoort zeker niet hoog op ‘sportiviteit’, maar wel op ‘romantiek’. Daar stonden we, kletsnat in de felle zon, lauw-warme prosecco te drinken en overheerlijke kersen te eten. Goede combinatie overigens.

Toen de fles leeg was dook iedereen het water in en begon gewoon te zwemmen alsof er niets aan de hand was. Ik deed mijn uiterste best, maar voelde me toch ietwat slapjes en ik had maar een bodempje op. Ik leek de enige die zich niet opperbest voelde, maar bij navraag hadden een aantal anderen ook wel een beetje een raar gevoel in hun maag.

De laatste weken neemt één van de zwemmers regelmatig fruit van zijn eigen bomen mee, eerst abrikozen en nu pruimen. Na het zwemmen worden die gedeeld met wie maar wil. In een kringetje staan we het fruit op te eten. Heerlijk en, gek genoeg, ook echt sfeervol.