Onze buurman / vriend heeft een bijzondere relatie met zijn vriendin.
Zijn vrouw is jaren geleden overleden en na een tijdje is hij deze vrouw tegengekomen. Zij heeft haar hele volwassen leven in Canada gewoond en is een echte dame van cultuur en boeken. Ze vindt status belangrijk en moet, als ze iets vertelt, altijd wat belangrijke namen noemen. Ze is op zich aardig, maar ik vind haar vooral langdradig en problematisch. Ze claimt mij een beetje omdat ze denkt dat ik haar begrijp omdat ik buitenlander ben (van het goede soort welteverstaan, een echte blanke!).
Hoe dan ook, ze is al een tijdje in Canada en ik bezoek onze buurman vaker om hem even gezelschap te houden en wat te kletsen. Een tijdje geleden had hij net ruzie met haar gehad, aan de telefoon, toen ik bij hem aan kwam wandelen. Zijn ogen waren nog altijd gitzwart. Hij was met de vrouw die eens per week komt schoonmaken wat boodschappen gaan doen en zijn vriendin (in Canada) was stikjaloers geworden. We hebben het over mensen van ver boven de tachtig, maar passie is (blijkbaar) passie …
Onze buurman moest even zijn gal spuwen maar na een tijdje kon hij gelukkig weer over andere dingen praten. We kregen het over zijn hond. Het beestje is echt oud aan het worden. Hij vertelde dat ze een paar dagen ervoor in huis had gepoept, gelukkig niet op een kleedje, maar toch vervelend.
Er kwam daarna een verhaal waar ik nog altijd van in de lach schiet … De buurman heeft zijn huis grotendeels zelf opgeknapt en daar jaren werk aan gehad. Zo had hij ook alle tegels (de originele ‘cotto’) met zorg, één voor één schoongemaakt en weer geplaatst. Een prachtige vloer van echt oude cotto. Zijn vriendin heeft hier blijkbaar geen oog voor, laat staan waardering, en heeft overal kleedjes neergelegd. Zij heeft het altijd koud en kleedjes helpen volgens haar. Onze buurman verafschuwt die kleedjes.
Hij vertelde dat de hond een tijd geleden op zo’n antiek kleedje had gepoept. ‘Brava!’ (goed gedaan!) zei hij tegen de hond en gaf haar tevreden een aai over de bol.
