Posted in: Appartement opknappen, Bureaucratie, Montespertoli

Verplichte gaten in de muur

Written by willemijn lindeboom 2 reacties op Verplichte gaten in de muur

We kregen afgelopen week controle van onze gasketel.

In Italië (misschien elders ook) ben je verplicht om jaarlijks iemand te laten komen voor de schoonmaak van de ketel en de analyse van de gassen. Ditmaal echter, kwam er een bureaucratisch mannetje met grote bril en behoorlijk vervelende maniertjes, om de papieren te controleren. Stempels tellen dus eigenlijk.

Er bleek al direct van alles niet te kloppen. Na een tijdje heen en weer bleek dat allemaal wel mee te vallen, maar de toon was al direct gezet. De boete zou 80 euro zijn.

De zwaar bebrilde serieus streng kijkende bureaucraat, keek niet alleen naar onze ketel. Hij keek ook n’s goed rond en zag dat wij een houtkachel hadden. Toen begon hij over onze luchttoevoer … want hij had slechts één gat in onze muur ontdekt.

Er volgde een ellenlange preek over hoe gevaarlijk dit is. Alleen al voor ons gasfornuis (we hebben een open keuken) zouden we een extra gat in de buitenmuur moeten maken, hoog in de kamer. Ons bestaande gat was ook te klein en moet groter worden gemaakt, maar omdat we een houtkachel hebben, moeten we ook een extra gat laten maken, een gat dat niet achter een kastje zit, maar rechtstreeks de kamer in komt.

Ik legde de beste man uit dat we hier de boel hadden verbouwd en nogal veel hadden geïnvesteerd in de nieuwe ramen die kabaal van buiten, buiten houden en warmte van binnen, binnen. Daar had hij echter niets mee te maken. Er moeten gaten bij. Prachtige grote gaten.

Onze lekker warme woonkamer moet van de Italiaanse staat dus van een koude kille en natte tocht van buiten worden voorzien. De gaten moeten namelijk aan tegenoverliggende kanten van de woonkamer worden gemaakt …

Nutteloos te zeggen dat ik sprakeloos achter ben gebleven.

Gedurende ruim een kwartier was de man bezig op officieel papier aantekeningen te maken, ik heb daar mijn handtekeningen onder moeten zetten. De man vond ook nog dat hij erg vriendelijk was geweest, want hij had ons geen boete gegeven omdat hij alleen was gekomen voor de gasketel en niet voor ‘gatencontrole’. Ik had er wat moeite mee om hem te bedanken, maar heb het toch maar wel gedaan. (slijmbal …!)

Sindsdien zie ik wel ineens huizen met gaten, was me voorheen nooit opgevat. Vandaag eentje die wel erg had overdreven:

huis-met-gaten-1 huis-met-gaten-2

Zes gaten aan één kant van een muur …

Zou me niet verbazen als deze controleur daar toevallig woont!

Posted in: Bureaucratie

De stratenvegers van Montespertoli

Written by willemijn lindeboom Leave a Comment on De stratenvegers van Montespertoli

Wat een proper volk toch! Eens per week worden de straten geveegd. In het hele dorp. Overal hangen bordjes met de tijden waarop je je auto niet mag parkeren, zodat de veegwagen er langs kan.

Dat was op donderdag van 7.30 tot 8.30 voor de flat en op zaterdag van 8.00 tot 9.00 achter de flat. De parkeerplaats achter de flat werd nooit gedaan. Ik was dus opgelucht toen dat bordje een tijdje in zwart plastic was gehuld. Dat gedoe steeds om die auto een blok verder te moeten parkeren!

Inmiddels is het plastic er weer af en wordt er nu op vrijdag van 8.00 tot 09.00 geveegd. Bijster onhandig dus want je wordt zo gedwongen om van donderdag op vrijdag je auto te verplaatsen.

Vanochtend (vrijdag) ging ik dat om half acht doen. Wat vind ik op mijn voorruit?

stratenveger-toscane - 1

Een waarschuwing dat ik het werk van de stratenveger onmogelijk heb gemaakt met vriendelijk verzoek om samen te werken (‘Grazie della collaborazione’) als ik vrij van boetes wil blijven. Nou, dàt wil ik wel!

Ik weet dat ik blij moet zijn geen bekeuring te hebben gekregen, maar ik ben juist geïrriteerd omdat ik tot acht uur op die parkeerplaats mag staan (volgens het bordje), maar blijkbaar nemen ze die tijden niet zo nauw. Stel dat ik een bekeuring krijg terwijl ik op tijd mijn auto weghaal? Hoe kan ik dat dan bewijzen?

Om dat risico niet te lopen zal ik dus donderdagnacht helemaal niet achter de flat moeten parkeren, maar het is helaas de enige plek waar ik vaak plek vindt.

En zo begrijp ik nu, na ruim twee jaar in dit propere dorpje (helaas valt dat ondanks de regels nogal tegen!) waarom de straatveegactiviteiten onderdeel waren van de verkiezingscampagne. Toch denk ik wel bij mezelf: Waar gáát dit over?!

Posted in: Bijzondere mensen, Fietsen in Toscane

Is Carnaval al begonnen?

Written by willemijn lindeboom Leave a Comment on Is Carnaval al begonnen?

Gisteren liepen we zoals zo vaak langs onze buren, de molen. Molenaar stond mager en wit van het gemalen meel op de stoep met de bakker te praten. Ruim twee jaar geleden schreef ik kort over het fantastische brood dat we hier in Montespertoli hebben. Inmiddels kennen we de bakker van dit brood redelijk en de molenaar vrij goed.

Ze hebben jaren geleden samen een project opgestart om oude granen weer te gaan kweken, dat lukt redelijk en overal om ons heen ontstaan nu soortgelijke initiatieven. Ik help hen af en toe met wat kleine technische dingen (ze zijn absoluut niet handig met computers en programma’s).

We stopten dus even om te kletsen met bakker en molenaar toen één van de werknemers van de molen op zijn fiets aankwam. Hij was vrij en was gaan trainen. Dat gaat op z’n Italiaans, geheel in stijl, vol ornaat zou je het kunnen noemen … Hij zag eruit als een marsmannetje zo tussen ons vieren, allemaal slordig gekleed in oude plunje, met strak lycra pak, een extra-aerodynamische helm en dito bril … alles glimmend en glinsterend en in race stijl.

De bakker keerde zich om en zei tegen het marsmannetje. “Jeetje wat je tegenwoordig al niet aan moet hebben om te gaan fietsen”. Hij kreeg geen reactie. Dus volgde: “Carnaval is toch nog niet begonnen? Je hebt je in de datum vergist hoor!”.

Het marsmannetje kon er gelukkig ook hartelijk om lachen en ik heb er gisteren nog vaak met veel plezier aan gedacht. De bakker, met beide benen op de grond, doet totaal niet mee aan welke modes ook en heeft zo zijn eigen kijk op de wereld. En die houdt hij niet voor zich.

En … nee ik heb geen foto’s, maar neem een foto van welke willekeurige prof wielrenner ook en je weet wat ik bedoel.

Posted in: Toscane, Wandelen Toscane

Een beetje winter in Toscane

Written by willemijn lindeboom 1 reactie op Een beetje winter in Toscane

Een beetje winter in Toscane, in de zin van dat het hier kouder is en er dus eindelijk iets van winter lijkt te zijn, in plaats van een herfst die maar niet op wil houden.

Je kunt ‘een beetje winter in Toscane’ ook opvatten als: ‘een beetje winter in Toscane geeft een flink pak sneeuw’ maar dat is dus zelden zo, de laatste jaren al helemaal niet meer.

Wij kunnen wel naar de sneeuw ver weg kijken … en dat vind ik echt geen straf!

Toscane-winter-1 Toscane-winter-2 Toscane-winter-3 Toscane-winter-4

Posted in: Bijzondere mensen

Het ‘doden’ prikbord

Written by willemijn lindeboom Leave a Comment on Het ‘doden’ prikbord

In Italie worden normaal gesproken posters gemaakt waarop de dood van dierbaren wordt aangegeven, je hoeft dus geen krant te kopen om te weten wie is overleden, het hangt allemaal keurig op straathoeken op speciale ‘prikborden’.

Zie hier een exemplaar van de ‘Avvisi Funebri’:

de-doden-staan-aangeplakt-italie

Ik loop er meerdere keren per dag langs met hondje Sandy en zie vaak ouderen eerbiedig naar de namen kijken, wellicht de leeftijden van de overledenen vergelijkend met die van hen …?

Een paar dagen geleden echter stond er een oud dametje, keurig gekapt en gekleed, luid in haar mobieltje te tetteren met, wat ik aanneem, een vriendin. Met gelakte nagels aan kromme vingers wees ze op de posters en vroeg informatie over de overledenen. “Wie is dat dan? Oh, ja ja, die van die dochter die … bla bla bla.”

Er werd met hartstocht geroddeld …

en ik kijk nu met heel andere ogen naar de posters van de overledenen, zo dierbaar voor de één en zo ideaal om over te kunnen roddelen voor de ander.

Posted in: Bijzondere mensen

Zo’n keurige jongen!

Written by willemijn lindeboom Leave a Comment on Zo’n keurige jongen!

Het valt niet altijd mee om in een flatgebouw te wonen en dan heb ik het nog maar over een trappenhuis dat door drie ‘voordeuren’ wordt gebruikt. Niets dus!

Onze benedenbuurman is verre van een goede buur … zie dit voorval: http://winitalie.com/2014/01/05/beter-een-goede-buur-dan/

Op de jongeman op de eerste verdieping, echt een ‘heel nette vent’ (zo stel ik mij voor dat oude dametjes hier in de buurt hem goedkeurend kenmerken) had ik niet veel aan te merken. Zijn ouders komen af en toe zijn appartement schoonmaken, want de jongen zelf heeft een goede baan en dus geen tijd. Dat vind ik natuurlijk idioot, maar dat moeten ze leuk onderling zelf beslissen.

Nu blijkt dat deze keurige meneer de reclamefolders uit zijn brievenbus gewoon op de stoep gooit.

Hoe ik dat weet? Nou dat is heel eenvoudig. Ik laat de hond steeds uit en zie dan de folders uit zijn brievenbus steken en zodra er folders op de stoep liggen, steken diezelfde folders niet meer uit zijn brievenbus.

Ik raapte de folders maandenlang op en gooide ze bij ons oud papier, maar kreeg er genoeg van. Dus stopte ik een folder opgevouwen terug in zijn brievenbus. Die vond ik de dag erna weer op de stoep, dus stopte ik hem terug. Ik dacht er verder niet meer aan.

Een paar dagen later wilde ik wat flessen in onze container voor glas en plastic gooien toen ik daar diezelfde opgevouwen reclamefolder in zag liggen, naast extra reclamemateriaal dat sindsdien binnen is gekomen.

Ik heb de boel weer in de brievenbus van de keurige jongen gestopt …

Misschien moet ik toch maar met hem gaan praten, maar ik ben bang dat dat wel n’s verkeerd uit kan pakken.

Posted in: Italiaans, Toscane

Kaki fruit

Written by willemijn lindeboom 2 reacties op Kaki fruit

Het lijkt een beetje op een half rotte tomaat en je kunt de vrucht pas eten als ie in behoorlijk vergane staat verkeert … de kaki (in het Engels ‘persimmon’).

Je slurpt de vrucht zo ongeveer naar binnen, schil daargelaten. Niet iets om publiekelijk te doen, maar aan de keukentafel zou het net kunnen. Ik eet ze normaal gesproken boven de gootsteen, want het kan nogal viezig druppelen …

Je maakt maar één keer de fout een kaki te eten die niet rijp is (rijp zijnde: in staat van ontbinding verkerende!). De tannine zijn zo wrang dat je niet weet hoe gauw je de hap weer uit kunt spugen.

Op vele plekken staan kaki bomen die hun rood-oranje vruchten stevig vasthouden nadat de meeste bomen hun blad al hebben laten vallen. Een prachtig gezicht vind ik het, een soort alternatieve natuur kerstboom.

kaki-1 kaki-2

 

Posted in: Uncategorized

Buon anno!

Written by willemijn lindeboom 12 reacties op Buon anno!

Hoe vaak kan ik schrijven ‘de tijd vliegt’ zonder ongeloofwaardig over te komen (of dementerend?). Hoe dan ook, ik had er even geen erg in dat ik alweer een hele tijd niets aan deze blog had toegevoegd.

Ga ik nu een kort overzicht geven van mijn voorbije jaar? Nee. Ik kan me zo gauw niet herinneren wat er allemaal is voorgevallen, dus ik waag mij er niet aan…. dus zonder er verder veel woorden aan vuil te maken ga ik vol moed en zin! op naar het volgende kalenderjaar.

Ik wens een ieder die deze blog leest een heel gezellig oudjaar en uiteraard een schitterend 2016!

 

P.S. De hond Sandy heeft het erg druk met zichzelf warm houden …!hond-toscane

 

Posted in: Italiaans

Italiaanse haring

Written by willemijn lindeboom 4 reacties op Italiaanse haring

Ons piepkleine boerenmarktje op zaterdagochtend in Montespertoli bleek afgelopen zaterdag te zijn uitgegroeid tot een ware Kerstmarkt. Inclusief een extra lading oude (en minder oude) mannetjes die luid over van alles en nog wat staan te discussiëren precies in het midden van de kraampjes. Ik heb nog nooit één zo’n mannetje iets zien kopen, maar staan zijn er altijd.

Ons werd door een vrouw van één van de ‘nieuwe’ kraampjes van harte aangeraden om haring te kopen. Let op: haring in Italië is heel anders dan haring in Nederland.

Nu wist ik dit uiteraard en vroeg dus aan de vrouw hoe ik die haring klaar zou moeten maken. Het bleek heel eenvoudig. Gewoon met wat knoflook, peterselie en olie een dag in de ijskast laten staan en smullen maar.

Dat viel echter tegen! Niet alleen was de haring (hier in Italië zijn ze gerookt en gezouten) heel lastig schoon te maken, ook was het ding zo onvoorstelbaar zout dat ik het gewoon niet kon eten. Ansjovis is er niets bij!

Mijn vriend kent veel mensen die de haring gewoon zo eten, maar ik kan het mij echt niet voorstellen. Ik hoop dat ons een cruciale stap, die van het ontzouten, is onthouden … maar vrees van niet.

Wat we nu met die zoute gerookte haring doen? In heel kleine stukjes is het op een bruschetta met flinke laag boter wel lekker, of gemengd met ceci. Het zal dus wel opkomen, maar daarna voor mij geen Italiaanse haring meer!

Back to Top