Ik weet niet hoe ze in het Nederlands heten … dus dan maar de Engelse term. Deze gaten ontstaan in één keer in de grond. In ons geval omdat er tanks onder de grond zitten waar het regenwater omheen moet en blijkbaar was de grond niet goed aangestampt overal. Dat kan ook niet en we waren voor dit fenomeen gewaarschuwd zodra het eenmaal goed nat zou worden.
Het heeft behoorlijk geregend deze maand en zie hier:
Wat een kleur! En wat een smaak … maar die kun je niet van een foto halen. Wat een geur ook … maar helaas kan ook die niet op internet gedeeld worden.
We hadden 258 kilo olijven en dat gaf 30,5 kilo olijfolie. Nu is een kilo olijfolie meer dan een liter, dus we hebben onze 30 liter olie tank helemaal vol en nog wat flesjes extra. Dat is een goed begin van de oogst.
Moet er wel bij vertellen dat we eerst de bomen hebben geplukt met de meeste olijven eraan, want we zijn bang dat de olijfvlieg de olijven verpest. De bomen dichter bij ons huis hebben bijna alle olijven al laten vallen, met ‘dank aan’ de larven van deze vlieg.
Vaak wordt gedacht dat 30 liter olijfolie wel genoeg is voor ons, voor een jaar. Wij gebruiken echter meer olie dan dat. Ik sta er zelf ook van versteld, maar gemiddeld gaat er tussen de 35 en 40 liter olijfolie per jaar doorheen. Het zou dus erg welkom zijn als we nog meer olijven kunnen plukken, maar dan moet wel het weer meezitten (en de schade van de vlieg ook)!
Hieronder onze 30 liter tank, helemaal vol met olie.
Het is weer zover … in Toscane (en zeker ook in Umbrie en andere delen van Italie waar olijfbomen staan) is alles in rep en roer om de olijven te plukken en zo snel mogelijk naar de frantoio (olijfpers) te brengen om daarna, met de eigen olie, heerlijk te genieten van wat ze hier ‘fettunta’ noemen. Dat is ‘fetta unta’ en betekent letterlijk een ‘vette snee’. Una fetta = een snee en unta = vet.
Dat klinkt inderdaad vies, maar … dat is het niet. De pas geperste olie zit boordenvol met smaak en is vaak gepeperd. Je merkt niet dat het vet is. Zo moet goede olijfolie zijn. Er moet in je mond geen spoor van vet achterblijven, anders is de olie namelijk niet goed. Dat leerden we vorig jaar bij een mini cursus olijfolie proeven.
Hierboven een foto van de olijven die we hebben geplukt en op het net hebben laten vallen, met daarnaast een half kratje al vol.
In totaal hebben we dit weekend 12 kistjes olijven geplukt, ongeveer 250 kg (de exacte hoeveelheid hoor ik zodra ik de olie op ga halen).
Hierboven 11 kratten vol. De twaalfde waren we toen nog aan het plukken en tegen de tijd dat we daarmee klaar waren was het donker.
Helaas zijn de voorspellingen voor komend weekend erg slecht, maar wie weet veranderen die nog en kunnen we toch verder gaan met plukken. We hebben nog veel olijfbomen te doen.
In de tweede helft van augustus zijn de meeste vijgen rijp.
Overal in Toscane staan vijgenbomen, vaak bij verlaten huizen. Je kunt je hier, zonder iemand te storen, ongans aan vijgen eten. Dat is geen goed idee, maar neem een emmer mee op pad en maak daarna thuis de vijgen in!
Dat doen we al jaren. Het is fantastisch om het hele jaar door ingemaakte vijgen te hebben voor op brood, in de yoghurt of voor een taart of ander toetje.
Ik laat de vijgen een tijdje koken en doe ze daarna in potten die ik op hun beurt ook een tijdje laat koken. Op deze manier hebben we alleen vijgen nodig zonder suiker toe te voegen.
We hebben nu ook een extra grote gasplaat gekocht die iedereen in Italie gebruikt om tomaten in te maken, of andere dingen die gesteriliseerd moeten worden. De pan is wat groot uitgevallen, maar … ook wel handig al met al!
De Etrusken waren het volk dat in Toscane, Umbrie en Lazio woonden voor de Romeinen alles over hebben genomen. Ze bouwden met steen en vandaar zijn er veel resten overgebleven die je overal kunt bewonderen.
Nu wordt er een gasleiding aangelegd bij ons nieuwe huis. (Lekker op tijd inderdaad!). Al maanden wordt er in de hitte gewerkt. Je voelt natuurlijk al aan waar dit naartoe gaat …
In het dorp vertelde een kennis ons dat ze een put uit de tijden van de Etrusken hadden gevonden, een paar honderd meter van ons huis. Onze buren wisten dat het een tombe was. Leeg.
Wij zagen alleen een zware ijzeren plaat waar dit Etruskische ‘ding’ onder zou liggen. Tot ik vandaag tot mijn verrassing dit zag:
Het ziet er prachtig uit, maar ik heb geen idee of dit nou uit de tijd van de Etrusken is. We zullen er de komende tijd wel meer over te weten komen.
Gisteren is, na wat druk van onze kant, eindelijk de graafmachine gekomen om het werk af te maken. Na ruim twee maanden wachten …!
De druk van onze kant bestond eruit om te zeggen, of je komt deze week, of je komt helemaal nooit meer en we vinden wel een ander bedrijf. Dat hielp uitstekend.
We hebben een septic tank, maar het ‘water’ dat daaruit komt, kon niet wegstromen. Een beetje irritant want ik heb het met een slang een paar keer moeten leegmaken. Gaat prima, maar leuk is anders.
Nu ligt het stuk pijp waardoor het overtollige water wegsijpelt keurig op z’n plek, diep onder de grond, in onze olijfboomgaard.
We kunnen dus eindelijk officieel hier wonen (de geometra moet alleen doorgeven dat het werk af is, de zogenaamde ‘dichiarazione fine lavori’). Heel belangrijk om vervolgens de ‘abitabilità’ te krijgen, het recht om ergens te wonen (krijg je als aan allerhande voorwaarden is voldaan).
Ik wil graag een lange border van brem langs de weg. Het liefst brem gemengd met wilde rozen. Brem is ‘ginestra’ in het Italiaans. Prachtige gele bloemetjes die heerlijk ruiken, eind mei en juni.
Ik heb dus van uitgebloeide brem struiken de laatste weken de ‘boontjes’ geplukt.
Die moesten daarna één voor één worden opengemaakt om de zaadjes eruit te halen.
Nou is het bloedheet hier, al dagen, dus ideaal klusje voor overdag.
Nou hoop ik dat dit gaat werken, maar dat weet ik pas over een jaartje.
Gisteren was het nest dat de zwaluwen voor hun tweede leg in gebruik hadden genomen, min of meer ingestort. De bodem was eruit gevallen. Twee kleine vogeltjes lagen op de grond. Eentje dood en de andere springlevend maar hulpeloos. De derde stond op het punt eruit te vallen, zijn kont hing gevaarlijk door het gat, maar met z’n pootjes hield hij zich vast aan het stevigere deel van het nest.
In zo’n noodsituatie is er geen tijd voor een foto … helaas.
We hebben snel met stevig plakband een stuk karton onder het nest geplakt. Het was reflecterend plakband dat mijn vriend voor zijn motor had gebruikt. Hup het kleine zwaluwtje dat nog leefde er weer in …
De zwaluwen vlogen luid protesterend langs. Die denken natuurlijk dat wij hun nest hebben verstoord.
Onze reparatie werd niet goedgekeurd. Ze keken ernaar en gingen niet naar het nest. Ze vlogen er dicht overheen maar vonden het duidelijk maar niets.
Hmmmm misschien is dat reflecterende wel vervelend voor ze, schrikt het hen af. Dus op zoek naar minder glimmend plakband vonden we bruin plakband om dozen mee te plakken.
Dit kon het zwaluwpaar wel waarderen en inmiddels lijkt het normale leven voor hen weer te zijn opgepakt. Een zwaluw heeft een veer verloren achter een stuk plakband. Ik stel me zo voor dat die enorm heeft gevloekt toen hij even vast is komen te zitten. “Die vervelende mensen ook die zich overal mee bemoeien! Moet je n’s zien wat een prutswerk ze hebben geleverd!”
Het ziet er inderdaad niet uit natuurlijk … maar we hopen dat het een paar weken houdt, tot de kleintjes uitvliegen.
Stel je voor … een prachtige warme zomeravond. We zitten heerlijk op ons terras wat te keuvelen en eten. Ineens een keiharde knal en daarna alles stil.
Mijn vriend zei dat de buurman eindelijk z’n schoonmoeder uit de weg had geruimd (het arme vrouwtje zit al jaren totaal dement op een stoel de naam van haar dochter te roepen, elk jaar minder duidelijk. We zijn nu bij één lettergreep, het waren er vier).
Dit weekend kwamen we onze buurman tegen en hij zei dat hij iets voor ons had. Ja, legde hij uit, hij had een wild zwijn geschoten. Hadden we vast wel gehoord? Als wij interesse hadden, kon hij ons wat stukken vlees daarvan geven. Hij mompelde iets over dat hij zich daarna geen zorgen hoefde te maken dat wij hem aan zouden kunnen geven.
Op zich wel heel eerlijk.
We hebben dus nu wat kilo cinghiale (wild zwijn) in de vriezer liggen. Ideaal voor wanneer het afkoelt. Plus, bij de volgende knal weten we wat er gaande is. Maar we kunnen maar beter niet ’s avonds een stukje over het land lopen. Bang voor wilde zwijnen ben ik niet, maar voor mijn gewapende buurman inmiddels wel.
Een nieuwe moestuin is in eerste instantie vaak niet zo’n succes. Het duurt jaren voor de grond is verbeterd en bestaat uit lekker losse en vruchtbare aarde.
Wij hebben hier kleigrond die, zodra het droog is, keihard wordt en splijt, waardoor de wortels van de planten ‘open’ komen te liggen.
We hebben gelukkig een methode gevonden om toch een moestuin te kunnen hebben en twee jaar geleden heeft dat prima gewerkt. Helaas waren onze bakken van toen vervolgens door de bouwwerkzaamheden kapot gemaakt en zijn we dit jaar opnieuw begonnen.
We hebben bakken gemaakt van de oude cementen palen van de wijngaard. Een paar lagen karton op de bodem gelegd en goed natgemaakt. Daarop veel tuin afval (gemaaid gras en andere planten) en wat aarde (kleigrond in ons geval) en weer een dikke laag tuinafval en daarop mest, een flinke laag stro en in dat stro hebben we onze tomatenplantjes geplant.
Het werkt prima, maar we hebben niet genoeg mest toegevoegd, dus dat moet ik nu alsnog gaan doen in de hoop over een paar weken meer en betere tomaten te hebben.
Deze methode heet ‘no dig gardening’ met als principe dat je een tuin niet teveel moet spitten zodat alles dat leeft onder de grond gewoon ongestoord door kan leven. Wij werken daar bovenop, net zoals de natuur dat ook altijd heeft gedaan.
De tomaten heb ik allemaal van zaad gekweekt. Heirloom zaad … helemaal uit Amerika! Ik ken in Italie geen plekken waar ik dit soort zaad kan kopen, dus dan maar van verre!
Veel heirloom tomaten in Amerika zijn oorspronkelijk van Italiaanse zaden die de immigranten van toen mee hebben genomen. Op zich ook een interessant aspect van immigratie!
