Ik had mij al beklaagd over de enorme hoeveelheid regen die we deze winter over ons heen hebben gekregen. Gelukkig heeft dit op ons terrein geen problemen opgeleverd, maar langs een weggetje in de buurt zagen we dit:
Toen we een paar weken later weer datzelfde weggetje namen, stond de boom weer overeind:
Het is schitterend weer. Veel te warm voor deze tijd van het jaar, maar we hebben volop genoten. Eindelijk zon!
We zijn begonnen met snoeien van de olijfbomen. Rondom een deel van de bomen staat een laagje water, zoveel heeft het geregend deze winter.
Deze bomen zijn echt voor de laatste keer gekortwiekt. Ze zijn nu eindelijk op de juiste hoogte, na 5 keer flink snoeien. Ze zien er nu wat iel uit, maar over een jaar of maximaal twee zijn het prachtige bomen. Dat hoop ik in elk geval.
Het is heerlijk werk om te doen.
Dit is de boom van onze buren die iets verderop wonen. De zon is net onder en de kippen gaan niet hun hok in … nee, ze slapen in de boom. De zwarte vlekken op de foto zijn de kippen.
Het werd min vijf toen ik deze foto nam, maar ze hebben er geen last van. Af en toe stormt het, maar de kippen deinzen rustig mee op de takken.
Wij willen ook kippen gaan houden en zoeken al een tijdje naar een voorbeeld voor een kippenhok. Je leest van alles over dat het niet te koud moet zijn, er vooral geen tocht moet zijn, de kippen moeten niet nat worden … en dan kijk je naar deze kippen en denkt weer n’s dat we in een vreemde wereld leven.
Had ik al gezegd dat het deze winter maar niet op wil houden met regenen? Nou, bij deze! Het is erg frustrerend, maar uiteraard doe je er niets aan.
Ondanks de regen zijn we toch een flinke wandeling gaan maken en helemaal doorweekt teruggekomen.
We zijn weer naar het kasteel op de heuvel tegenover ons gelopen en deze keer stond de poort open. Even snel wat foto’s gemaakt van de binnenplaats, mét Italiaanse tuin (niet een erg mooie) en tegen de muur een echte limonaia (een plek waar citroenbomen overwinteren). In het Italiaans is ‘limone’ ‘citroen’, vandaar de naam ‘limonaia’.
Het weggetje met diepe geul vol klotsend water is niet bij het kasteel, maar ergens onderweg. Ik ben altijd onder de indruk van de hoeveelheid water die van heuvels af komt. Uiteindelijk moet het allemaal ergens worden afgevoerd, maar als het teveel tegelijkertijd is, geeft het vaak problemen.
Ik heb ook mijn eerste selfie (duo-ie) gemaakt om te laten zien dat we nat waren. Daarna zijn we nog veel natter geworden. Ik draag overigens als het regent vaak een pet zodat mijn bril niet nat wordt. Super handig.
Voordat iemand wellicht denkt dat ik een ‘beauty-blogger’ ga worden … DAT NOG NIET!
Maar, in Toscane hebben veel mensen hun eigen Aloe Vera plant en ik heb er ook een paar gekocht. In principe kunnen ze niet tegen de vorst, maar ik zie al jaren bij mensen in de buurt een pot met Aloe Vera staan, in de schaduw, zomer en winter. Gedijt de plant bij hen goed, waarom bij mij dan niet!
Ik heb dus één plant in de volle grond gezet, op een beschut plekje. Tot nu toe heeft hij de winter overleefd, maar het is nog niet erg koud geweest. De andere plant staat in een pot en heb ik, op koude nachten, binnen gezet.
Hoe dan ook … van de potplant was een ‘blad’ afgevallen en tot mijn grote verbazing, komt er echt een doorzichtige gel uit (als je goed knijpt). Die wordt door veel mensen in de buurt hier gebruikt als ze een wondje of kleine ontsteking hebben op hun huid of wat uitslag.
Ik ben benieuwd of het ook bij mij zal werken, mocht ik een probleem krijgen.
Voorlopig ben ik al simpelweg onder de indruk van die prachtige gel.
Het heeft enorm geregend hier in Toscane, maar zondagochtend was het schitterend. We zaten gelukkig net boven de mist waar we aan de ene kant van ons huis op uit keken. Aan de andere kant zagen we de wit besneeuwde bergtoppen van de Apennijnen.
Prachtig.
Het is vreselijk slecht weer in Toscane, veel regen en af en toe storm.
Toch zijn we gisteren gaan wandelen (8 december is een feestdag in Italie, de onbevlekte ontvangenis van Maria – die vervolgens op 15 augustus is geboren en dat is een andere feestdag in Italie).
Bij een half verlaten oude villa, zagen we dit:
Een prachtig hek, met hangslot. Het bordje zegt: ‘prive weg – verboden er overheen te rijden’.
De moddersporen laten duidelijk zien dat de gebruikers van deze prive weg het zat zijn het hek open en dicht te doen … als je er ook gewoon omheen kunt rijden!
Vorige week zijn we een rondje gaan lopen. Omdat we in Toscane wonen waar het momenteel ‘Corona code rood’ is en we dus onze gemeente niet uit mogen en eigenlijk zoveel mogelijk binnen moeten blijven, was de wandeling vrij kort. Maar heerlijk!
We kwamen langs een huis op de heuvel tegenover ons waar we een heel aantal uitgerukte agave planten op de grond zagen liggen. Agaves maken vaak kleine plantjes aan die tegen de moederplant aan zitten (of vaderplant – ik weet niet hoe dat bij agaves zit). Die jonge plantjes worden door sommigen weggehaald en in dit geval weggegooid.
Nou wil het toeval dat wij al een hele tijd van die agaves willen planten en vaak bedenken waar we ze zouden kunnen weghalen (bij verlaten huizen bijvoorbeeld, of bij een buurman die er echt heel veel heeft). Het was er nog niet van gekomen.
Direct toen we thuiskwamen zijn we in de auto gestapt met wat lege kratten en zijn de planten op gaan halen. De volgende ochtend heb ik ze bijna allemaal in potjes gezet. We hebben er ruim 20. Beetje overdreven, maar … we vinden wel een goede plek voor ze. Als ze overleven tenminste. Dat weten we in het voorjaar op z’n laatst.
Nadat we olijfolie hadden gemaakt, waren er nog een paar bomen met maar weinig olijven die we hadden overgeslagen (goede olie wil zeggen: zo snel mogelijk, zo veel mogelijk plukken en zo snel mogelijk persen).
Ik heb ze begin november geplukt en op een ovenschaal op de kachel gelegd. Die kachel is bijna elke avond aan en … bijna alle olijven zijn inmiddels al droog en heerlijk om te eten.
“Domani nevica”.
Het oude mannetje keek van een afstandje naar zijn buurvrouw die in de tuin bezig was toen hij deze opmerking maakte.
Morgen sneeuwt het? Ik begreep er niets van, het was heerlijk weer en volgens mij was er ook voor de dag erna zon voorspeld.
Ik keek naar hem en zag glimmende pretoogjes vermengd met wat minachting. Ik keek naar zijn buurvrouw en toen viel het kwartje.
Ondanks het mooie weer had ze een dikke must op, een versleten sjaal om en droeg minstens twee dikke truien.
Dit voorval is alweer van zeker een maand geleden, maar elke keer dat ik langs de huizen van deze twee buren loop, moet ik weer lachen.
