Wijn en olijfolie

Onze wijn

Written by willemijn lindeboom 18/12/2025 1 reactie

We hebben een wijngaard. We spuiten helemaal nergens mee, dus het is een klein wondertje dat we dit jaar druiven hadden. Het waren er niet heel veel (gelukkig maar, want we zijn nog niet klaar voor een echt grote oogst), maar we hebben wat wijn. We hebben zelfs meer wijn dan we in een jaar normaal gesproken drinken (en dat is behoorlijk veel).

Als je nergens mee spuit en het is een nat voorjaar, verrotten de druiven meestal wegens verschillende schimmels en ziekten die ontstaan. Ik ben druk bezig de wijngaard zo aan te passen dat de wijnranken gezonder worden en de druiven dus ook. Ik hoop over 4 jaar echt resultaten te zien. Het duurt een tijdje want de planten die ik heb gepoot moeten groeien (bomen en kruiden). Zij gaan ervoor zorgen dat de biodiversiteit toeneemt, de grond op een natuurlijke manier vruchtbaar wordt en zo langzaam de wijngaard echt tot leven komt. Dat is in elk geval de bedoeling.

Maar goed, terug naar de wijn van dit jaar. We hebben de druiven heel nauwkeurig geselecteerd en alleen van de perfecte wijn gemaakt. Eerst de druiven van de steeltjes (hebben we een apparaat voor), daarna zo’n 10 dagen in een open vat gisten, daarna licht persen (heb ik met de hand gedaan want we hebben nog geen pers) en daarna in een stalen vat met luchtslot (de witte wijnen waarvan we veel minder hebben, in een grote fles van 54 liter, ook met luchtslot). Zo kan de CO2 eruit, maar kan er geen zuurstof bij.

Een tijdje geleden alweer hebben we de wijnen overgeheveld omdat alle drab op de bodem komt te liggen en het leek ons beter om dat te verwijderen.

Op deze manier krijgt de wijn ook flink veel lucht en dat kan een probleem zijn, maar het kan de wijn ook beter maken. Wij moeten alles nog leren, dus we proberen maar wat.

We hebben twee soorten rode wijn en twee witte.

Tot onze grote en aangename verrassing, zijn alle wijnen die we tot nu toe hebben geprobeerd, goed te drinken. Hoe lang dat nog zo blijft is de vraag. De rode wijn die voor het overhevelen een beetje rook naar lijm, heb ik door een koperen dakgoot laten vloeien en flink geroerd (tip van wijnmakers hier in de buurt). Sindsdien is de wijn echt beter. Wij ruiken helemaal geen lijm meer. Deze wijn is nu onze huiswijn. Het is nog wat vroeg om de wijn van 2025 nu al te drinken, het is namelijk geen ‘vino novello’ (die worden op een speciale manier gemaakt) maar hij is prima. Waarom zouden we dan wijn kopen?

Al met al is het een hele klus om zelf wijn te maken, maar het is leuk werk. Oogsten, de druiven verwerken, na een tijdje persen en daarna nog een keertje overhevelen. We hebben helemaal niets toegevoegd en tot nu toe zijn de wijnen OK. Over een paar maanden kijken we weer verder!

Toscane, Wijn en olijfolie

De wijngaard

Written by willemijn lindeboom 12/12/2025 4 reacties

De afgelopen tijd heb ik veel werk in de wijngaard verzet.

Zo heb ik ruim een vuilniszak vol met plastic en ijzeren draadjes van alle wijnranken verwijderd. Het was meer dan een week werk, maar ik ben eindelijk klaar.

Deze emmer hieronder was van twee rijen en er zijn zo’n 40 in totaal.

Een paar ochtenden geleden was er een prachtige zonsopkomst, met zicht op de wijngaard.

Hieronder een foto genomen vanaf de eerste rij druiven. De wijngaard eindigt bij de olijfbomen verderop. Het duurt dus lang voordat ik iets af heb als ik de hele wijngaard door moet.

Bijzondere mensen, Wandelen Toscane, Wijn en olijfolie

Schattige jonge mannen

Written by willemijn lindeboom 14/11/2025 1 reactie

Gisteren was ik in de wijngaard bezig. Ik heb al ruim 2000 jonge kruidenplantjes (van twee cm hoog) gepoot, maar er komen er nog meer en ik ben momenteel de grond daarvoor aan het voorbereiden.

Er loopt een kleine asfaltweg bovenlangs de wijngaard. Er liepen twee mensen met hun jas keurig onder de arm. De ene zei tegen de andere, onder andere: ‘dat is die Nederlandse’. De zon was aan het ondergaan en stond achter hen, dus ik kon niet zien wie het waren en ook de rest van hun gesprek kon ik niet goed horen.

Vandaag kwam ik ze heel toevallig weer tegen, maar op een andere weg. ‘Gelijkvloers’ ditmaal. Keurig de winterjassen onder de arm (het is 18 graden of zo, maar wél half november, dus … je moet een winterjas mee). Ik luisterde naar een Amerikaanse podcast op de luidspreker van mijn telefoon, dus goed hoorbaar. Een van de twee jongens stopte mij verlegen en vroeg hakkelend of ik Engels sprak. Het was ontzettend schattig!

We hebben al met een een half uurtje staan praten, in het Engels. Er kwam in het begin een buurvrouw langs die stopte en vroeg ik of eindelijk twee hulpjes had gevonden … Ze is over de tachtig en altijd wel in voor een praatje, dus ze bleef lang kletsen over onder andere olijven en wolven, genietend van het onverwachtse publiek.

Nadat de buurvrouw verder was gereden ben ik gewoon in het Engels doorgegaan met de jongens. Het was zo overduidelijk dat ze heel graag wilden oefenen! Ze waren even uit het veld geslagen en probeerden in het Italiaans verder te gaan, maar ik zei dat ik aannam dat ze mij hadden aangesproken omdat ze graag Engels wilden praten en dat we dat dus gingen doen.

Ik heb mij enorm vermaakt, per slot spreek ik ook nooit Engels en al helemaal niet met twee jonge frisse en schattige mannen die de wereld willen verbeteren.

Bijzondere mensen, Wijn en olijfolie

Grasmaaier

Written by willemijn lindeboom 24/07/2025 4 reacties

We hebben vorig jaar een grasmaaier gekocht voor zwaar werk, een kleine klepelmaaier. Ideaal voor ongelijk terrein. Vorig jaar heeft ie prima gewerkt, maar dit voorjaar is ie drie keer zo’n beetje ontploft, met enorm veel rook en nogal veel stress (gelukkig heb ik geen hartproblemen). Ik heb het bedrijf dus gebeld waar we hem hadden gekocht. Meerdere keren. Uiteindelijk zou er iemand komen.

Na nog wat weken (in het voorjaar hebben ze het echt heel erg druk en dat snap ik) kwam de eigenaar. Hij begon eerst in de bloedhitte wat te maaien en vernielde direct twee planten (volgens mij duidelijk zichtbaar). Hij was op weg naar de derde toen ik hem nog net kon stoppen.

Ik was zwaar geïrriteerd. Hij bood niet eens zijn excuses aan.

Ik wees hem waar hij rustig kon maaien zonder kwaad te doen. Hij maaide een halve strook per keer. Ik vroeg na een tijdje waarom hij maar een halve strook deed. Dat bleek omdat het gras erg hoog en hard was en de maaimachine zou een hele strook niet aankunnen. Ik vroeg of hij was gekomen om het probleem op te lossen, of om aan te tonen dat de maaimachine geen enkel probleem had. Hij zei dat mijn veld echt alleen door een tractor kon worden gemaaid, dat zijn maaimachine hier niet voor bedoeld was. Ik raakte nog meer geïrriteerd, want toen we de machine hebben gekocht heb ik duidelijk gezegd dat het voor ruig terrein was en niet voor een achtertuintje.

Na een tijdje heb ik de maaimachine overgenomen en ben écht gaan maaien. Fanatiek heen en weer door het hoge gras. De man stopte mij en zei dat de machine hier echt niet voor bedoeld was. Ik vroeg hem of het normaal is, ookal forceer ik de machine, dat er ineens zoveel rook uitkomt, alsof er een explosie heeft plaatsgevonden. Nee, dat was niet normaal, vond hij ook.

Ik ging nog even door met maaien (onder toeziend ook van die man die de hele tijd stond te gebaren dat dit zo niet OK was). De maaimachine deed echter keurig wat ie moest doen, zonder rook. Ik raakte steeds verder uit mijn humeur, hoewel ik ook wel moest lachen om de idiote situatie.

Na nog wat baantjes zei de man dat hij echt weg moest en niet langer kon wachten. Hij beloofde goed naar de machine te kijken om te achterhalen wat het probleem was. Ik geloofde hem niet en hij ook niet. Ik had echter weinig andere keus dan hem de machine mee te geven.

De machine staat nog altijd daar. Ze waren wel mijn telefoonnummer kwijtgeraakt, maar dat wist alleen die eigenaar en elke keer dat ik belde wist niemand ergens van totdat ik hem eindelijk te pakken kreeg. De maaimachine was perfect volgens hem.

Ze zijn een klant armer. Ik rij liever een stuk verder dan nog een cent aan deze mensen te geven.

(De maaimachine staat nu bij hen te koop, want ik wil hem niet terug)

Moestuin Toscane, Wijn en olijfolie

Mesthoop overhoop

Written by willemijn lindeboom 24/06/2025 3 reacties

Ik had een week geleden al gezien dat de randen van onze grote mesthoop overhoop lagen. Ik vroeg met enig tact aan mijn vriend of hij een volgende keer iets meer afstand wilde houden als hij met de tractor maait. Hij zei beledigd dat hij heel veel afstand had gehouden.

Ik geloofde er niets van.

Vandaag zag ik ineens wat de reden is van de puinhoop. De wilde zwijnen zijn bezig de hele boel overhoop te halen. Er zitten veel overheerlijke wormen in de mest en wilde zwijnen zijn daar dol op. We hebben de mest al ongeveer een jaar. De twee hopen hadden we met veel oud hooi overdekt om ze te beschermen tegen de zon. Oude mest is heel goed voor de tuin en bomen, maar verse mest niet.

Als de zwijnen zo doorgaan blijft er van de hopen niets over en droogt alle mest uit. Ik heb helaas geen idee hoe ik de zwijnen van de mest weg kan houden … wolven komen niet op oproepbasis.

Toscane, Wijn en olijfolie

Vogelnestjes

Written by willemijn lindeboom 13/06/2025 2 reacties

Dit voorjaar was ik de olijfbomen aan het snoeien. Ik probeer altijd goed te kijken of er ergens een vogelnestje zit, maar die dingen zijn gek lastig te zien.

Zo was ik op een dag druk aan het snoeien, genietend van al die zingende vogeltjes om mij heen. Het viel mij niet op dat er wellicht wel erg luid gezongen werd … Plotseling vloog er een klein vogeltje rakelings over mijn hoofd.

Er ging (eindelijk) een lichtje branden. Dit vogeltje was duidelijk radeloos (als vogels dat al kunnen zijn). Ik keek nog n’s goed en zag dat ik maar een tak van een vogelnestje verwijderd was.

Het betreffende vogelnestje … inmiddels niet meer zo goed verborgen!

Afgelopen weekend hebben we, rijkelijk laat, nog wat olijfbomen gesnoeid. Toen ik de dag erna de takken aan het uitzoeken was (wat wordt hout voor de kachel en wat blijft op het land liggen) vond ik weer een nestje. Een heel ander soort. De binnenkant was met haar bekleed en super zacht.

Het leek ongebruikt, helemaal perfect. Blijkbaar had het vogeltje dat dit nest had gebouwd ergens nog een beter nestje neergezet … of wie weet wat er gebeurd is.

Als je zo’n nestje van dichtbij bekijkt en ziet hoe fantastisch het gemaakt is, door dieren zonder armen of vingers. Ze hebben twee pootjes en hun snavel en daar doen ze al het werk mee. Indrukwekkend.

Moestuin Toscane, Wijn en olijfolie

Wijngaard

Written by willemijn lindeboom 09/06/2025 7 reacties

Afgelopen winter hebben we de wijngaard onder ons huis gekocht. Dat is nog eens iets anders …!

Al jaren wordt er met van alles op de wijngaard gespoten en behoorlijk ook. De personen die het gif spuiten zitten keurig volgens de normen in een afgesloten tractor, met (hoop ik voor hen) de juiste filters om schone lucht te kunnen inademen tijdens het spuiten.

Ik echter heb geen enkele filter en krijg het allemaal rijkelijk over mij heen gestort. Nou is het inmiddels vrij duidelijk dat een aantal heel nare ziektes van landbouwgif komen. We besloten te kijken of het wellicht mogelijk zou zijn de wijngaard te kopen. Na lang wachten en rondvragen, bleek dat tot onze verbazing mogelijk.

Nou hebben we dus een hectare wijngaard erbij, een productieve wijngaard, hoewel de meeste stokken hun beste tijd wel gehad hebben.

Het plan?

Ik ga aankomende herfst en winter er van allerlei bomen en kruiden en andere planten in planten. Allemaal lokale planten die goed tegen slechte grond en droogte kunnen. Het wordt een syntropische wijngaard. Dat wil zeggen dat er op de lange termijn niets van buiten nodig zal zijn om goede druiven te produceren, plus wat kruiden en andere vruchten.

Werk aan de winkel dus!

Deze foto is van een maand geleden. Inmiddels is het gras niet groen meer!

Moestuin Toscane, Wijn en olijfolie

Twee maanden

Written by willemijn lindeboom 04/12/2024 3 reacties

Heb ik dan echt helemaal niets te vertellen de laatste tijd?

Er zijn alweer 2 maanden voorbij sinds ik voor het laatste iets aan de blog heb toegevoegd.

Genoeg anekdotes te vertellen. Genoeg kleine observaties waarmee ik mijzelf elke dag in mijn hoofd vermaak. Materiaal is er op zich wel, maar de tijd en het geduld om het op te schrijven ontbreken. Mijn hoofd staat er gewoon niet naar. Om toch een beetje een idee te geven van het leven hier in Toscane, een kort en gebrekkig overzichtje …

We hebben olijven geplukt. Drie weekenden lang. De olie van half oktober smaakt anders dan die van eind oktober. Dat was bijzonder om te merken. Sindsdien eten we elke dag bruschetta (brood roosteren, knoflook op het brood raspen en olijfolie eroverheen). Een prachtvoorbeeld van hoe de simpelste dingen gewoon het lekkerste zijn.

Ik heb vlak voor de eerste echte vorst al onze zoete aardappelen gerooid en dat waren er heel wat. Sommige planten hadden een paar kilo terwijl anderen helemaal niets hadden. Ik snap absoluut niet hoe dat kan, maar daar kom ik ooit nog wel achter denk ik. Ik heb wat zoete aardappelen aan onze zeer gewaardeerde buurman gegeven. Hij had ze nog nooit gegeten en wilde alles weten over deze ‘nieuwe’ groente.

Ik ben mij aan het verdiepen in ‘de landbouw’. Hoe kun je van alles verbouwen zonder te ploegen. Dat is mogelijk namelijk, maar je moet wel goed begrijpen hoe je dat moet doen. Ik ben er helemaal van in de ban (ook een reden dat ik niet blog!). De natuur is echt fascinerend en creëert vruchtbaarheid als wij haar haar gang zouden laten gaan. Dat doen wij natuurlijk niet, met alle consequenties van dien. Dat is wel erg in een notendop … maar dat is de kern van een soort van echt natuurlijke landbouw.

In Italie zijn veel kleine boeren bezig deze echt natuurlijke technieken toe te passen. Dat geeft mij hoop op een betere toekomst voor de aarde en al haar bewoners. Het stikt van de initiatieven, cursussen en boeken die iedereen die dat wil helpen om het anders te doen (wat moestuin en landbouw betreft).

Verder heb ik vooral enorm veel conversatielessen, eigenlijk te veel momenteel. Het komt dus misschien wel goed uit dat er nu AI is die ‘echt’ met mensen praat en hen verbetert. Ik heb een test gedaan van Langua en ben enorm onder de indruk. Ik raad nu dus iedereen aan om Italiaans (of welke taal dan ook) te leren met dit soort middelen in plaats van de normale Babbel en Duolingo apps.

Wijn en olijfolie

Nieuwe aanwinst

Written by willemijn lindeboom 21/06/2024 6 reacties

Een ‘orcio’ is een hele grote rondbuikige vaas van aardewerk waar vroeger olie of wijn in werd bewaard. Je ziet ze heel veel in Toscane.

Wij hebben sinds een paar dagen zo’n hele grote orcio bij ons huis staan. Hij is zeker van 1800, maar we weten niet of het 1890 is of 1810 (om maar een voorbeeld te noemen van een jaartal). Hij staat hier min of meer in bruikleen, maar dat behoeft wat uitleg …

De moeder van de ex vrouw van mijn vriend, ze hebben samen een bedrijf en zijn inmiddels gelukkig ook goede vrienden van elkaar, was met deze orcio opgegroeid. Er werd olijfolie in bewaard. Daarna heeft hij heeft jarenlang bij het bedrijf gestaan totdat ze 8 jaar geleden gingen verhuizen en de orcio alleen bij de gebouwen achter is gebleven.

Er werd besloten dat die orcio het beste bij ons zou kunnen staan omdat we de ruimte ervoor hebben. Prachtig idee natuurlijk zo’n oude aardewerken ‘vaas’ in de tuin. Sinds dat idee was geopperd is er nog ruim een jaar overheen gegaan voordat ie uiteindelijk hier is beland. Het is nog al wat om zo’n ding te vervoeren.

Voor de zekerheid hadden we een kennis gevraagd te helpen uitladen. Dat ging allemaal heel goed gelukkig en we rolden de vaas op haar nieuwe plek. Blijdschap alom.

De kennis zei: “Ik hoop dat ie hier blijft staan!”
Nou, weglopen kan ie niet , dacht ik, maar nou blijkt dat er dieven zijn die speciaal dit soort oud aardewerk komt stelen.

De vaas is vanaf de weg niet te zien … maar als iemand het weet kan ie zo naar binnen rijden want een hek hebben we niet (meer), maar ookal hadden we er wel een, we zouden hem toch nooit dicht doen.

We hebben wel een videocamera, maar dat gaat het stelen eventueel niet verhelpen denk ik. We gaan het merken!

Bijzondere mensen, Wijn en olijfolie

Olijfbomen snoeien

Written by willemijn lindeboom 27/03/2024 2 reacties

De buurman van over de tachtig waar we goed mee bevriend zijn, zei al een jaar geleden dat hij misschien een aantal van zijn olijfbomen net zo wilde gaan snoeien als ik dat deed. Zou ik hem een middagje willen helpen daarbij? Hij zei er wel direct bij dat dat niet is omdat hij vindt dat ik goed snoei, maar omdat ik de bomen flink laag hou. Hij is nu nog in staat om met ladders te werken maar wellicht over een tijdje niet meer.

Dit jaar begon hij er weer over en ik liet hem bij één van zijn bomen zien waar ik die in zou korten. zijn reactie was verre van enthousiast. Vorige week vroeg hij of hij n’s mocht komen kijken terwijl ik mijn bomen aan het snoeien was. Dat werd vrijdagmiddag.

Toen ik bij mijn nog ongesnoeide olijfbomen aankwam, zat de buurman daar op mij te wachten. Hij had ondertussen al één van mijn bomen gesnoeid en het inderdaad anders aangepakt dan ik normaal doe.

Ik had al tegen mijn vriend gezegd dat ik het vermoeden had dat de buurman eigenlijk niet van mij wil leren, maar juist iets aan mij wil leren. Hij is over het algemeen heel eerlijk en geeft over alles zijn mening, vooral als er iets niet goed is. Ik ben dus een beetje verward waarom hij nu deze omslachtige manier gebruikt om mij ergens van te overtuigen. Toen ik de gesnoeide boom zag dacht ik echter: zie je wel, hij wil mij laten zien hoe het wel moet!

Ik heb hem dat ook maar direct verteld, maar hij ontkende dat heel serieus en zei dat hij echt had geprobeerd om op mijn manier te snoeien, maar dat was hem gewoon niet gelukt. Hij keek nog n’s goed naar de boom en haalde gelaten zijn schouders op. “Ik snoei al 65 jaar op deze manier, dus dat zal nu wel moeilijk te veranderen zijn”.

We hebben aan aantal andere bomen bekeken en overlegd wat ik zou snoeien en wat hij en daar zat nogal een groot verschil tussen. Hij had zijn geslepen snoeischaar in zijn hand en zette de schaar steeds waar hij zou snoeien. Bij mijn protest haalde hij de schaar bijna altijd weg met de opmerking dat hij echt niet zomaar zou knippen. Dat deed hij echter meerdere keren wel. Ik protesteerde maar hij knipte toch en zei dat hij het echt niet kon laten, dat hij zeker wist die tak er écht af moest. Wat is het toch een onmogelijke man soms!

Ik moet wel zeggen dat ik toch echt wel wat heb opgestoken van deze les. Het maakt verder ook niet uit of hij les kwam nemen of geven, want in beide gevallen leer je er iets van. Per slot van rekening is er geen betere manier om iets goed te leren dan er les in te gaan geven!