Categorie: Bijzondere mensen

Afval verbranding

Written by willemijn lindeboom 25/08/2016 2 reacties

Dat onze buurman bij het stuk grond dat we aan het kopen zijn, niet al te precies is, dat zie je direct. Rondom zijn deel van het huis stikt het van de troep. Deze man lijkt in zijn leven nog nooit iets te hebben weggegooid of weggegeven.

Uno spreciso … zo noemt mijn vriend dat. Precies het tegenovergestelde van iemand die precies (preciso) is.

Het lijkt een soort krottenwijk voor afgedankte spullen rondom zijn huis. Een beeld dat je vaak ziet in Toscane, wellicht iets dat is overgebleven van de armoede die de meeste ouderen zich nog maar al te goed kunnen herinneren. Je weet maar nooit waar dat oude matras of die verroeste kinderfiets nog goed voor kan zijn!!

Ik ben zelf ook niet erg goed in dingen weggooien, dus ik begrijp die verzamelwoede wel een beetje. Echter, mijn ervaring is dat je nooit terugvindt wat je op een bepaald moment nodig hebt. Maar dat terzijde.

Nu heeft deze zelfde buurman ook al meerdere keren de afgelopen weken zijn afval in zijn tuin verbrand. Er is een goed georganiseerde afval ophaaldienst in Montespertoli. Wij scheiden alles keurig en elke dag van de week wordt er een bepaalde soort afval opgehaald en naar de afvalverwerking gebracht. Toch lijkt het erop dat de buurman het liever zelf doet. Zijn fikkies stinken naar verbrand plastic en wie weet wat hij nog meer verstookt. Ik vrees het ergste.

Aan mij de taak te proberen deze man van gewoonte te doen veranderen, want ik heb niet veel zin om tweewekelijks vergiftigd te worden door ‘uno spreciso’. Daarnaast is het absurd dat iemand blijft volharden in de oude gewoonte zelf alles te verbranden terwijl er een goede service van de gemeente is. Zeker minder schadelijk voor het milieu!

Hoe ik dit varkentje zal gaan wassen? Geen idee!

Bijzondere mensen, Toscane, Wijn en olijfolie

Olijfboomgaard opknappen

Written by willemijn lindeboom 19/07/2016 2 reacties

Zoals ik in mijn vorige blog schreef, ben ik bezig met het kopen van een klein huis met 3 hectare grond erbij. Het land bestaat uit een olijfboomgaard en dat wat er van een wijngaard nog over is. Er is ruim tien jaar niets meer aan onderhoud gedaan. Een deel van de olijfboomgaard is zelfs al minimaal twintig jaar niet onderhouden. Daar gaan we ons op een later tijdstip mee bezig houden.

We wilden eerst de wijngaard van de bramen en ander onkruid ontdoen, maar dat bleek in de hitte écht onmogelijk. Dus gingen we aan de olijfbomen beginnen, die zijn zo hoog geworden dat ze in elk geval veel schaduw geven … elk nadeel heb z’n voordeel.

We hebben twee weekenden keihard gewerkt, ondanks de hitte (die het tweede weekend gelukkig erg meeviel).

Een bizar stel … met strohoeden op en witte overhemden! We trokken dan ook veel bekijks. Menig auto stopte, soms reden ze een eindje achteruit om beter te kunnen loeren naar die twee gekken: kliedernat van het zweet en dus verre van elegant, maar op en top in hun element.

De buurman kwam zich voorstellen en hielp ons een eerste stuk te maaien met zijn eeuwenoude tractor en iets jongere, maar toch ook al ruim de leeftijd van z’n welverdiende pensioen bereikt hebbende, klepelmaaier. Onvoorstelbaar hoe die machines het blijven doen, en ook onvoorstelbaar wat een verpletterende stank die tractor weet te genereren!

De buurman is een bijzonder typetje en blijkt niet erg betrouwbaar, maar hij is wel aardig. Hij is met pensioen, maar zijn leeftijd is moeilijk te schatten. Hij ziet eruit als ver in de zeventig, maar waarschijnlijk is hij nog geen 65.

We zijn nog altijd op zoek naar een tractor, maar komen in de buurt van een beslissing. Toen ik de buurman vertelde dat ik de tractor ook ging rijden, draaide hij zijn hoofd af onderwijl een hand wanhopig naar zijn voorhoofd brengend al “Mamma mia!” en “Oh Dio mio!” murmelend.

Ik kan het van de bejaarde buurman goed hebben! Ik begrijp wel dat hij zoiets helemaal niets vindt.

Hier wat foto’s van ‘voor’ en ‘na’ …

Voor: meters hoge bramen olijfboomgaard-opknappen-1a

Na: nog altij metershoge bramen, maar niet meer tussen de wijnranken.
olijfboomgaard-opknappen-1b

Voor: de olijfboomgaard door van alles overgroeid
olijfboomgaard-opknappen-2a

Na: dezelfde hoek van de olijfboomgaard. De bomen zijn nog altijd twee keer te hoog, maar daar gaan we deze winter mee aan de slag
olijfboomgaard-opknappen-2b

Voor: een olijfboom
olijfboomgaard-opknappen-3a

Na: dezelfde olijfboom
olijfboomgaard-opknappen-3b

Eén van de stapels hout die uit de olijfboomgaard komen.
olijfboomgaard-opknappen-6

Bijzondere mensen, Italiaans, Toscane

Tractor kopen in Italie

Written by willemijn lindeboom 07/07/2016 2 reacties

Nou ben ik een vrouw, en dat weet ik al heel lang. Maar toch vergeet ik dat steeds. In die zin, ik vergeet steeds dat anderen mij EERST als vrouw zien en pas daarna, eventueel, naar de persoon achter die vrouw kijken.

Zo ook de afgelopen tijd dat ik op zoek ben naar een tractor, omdat ik een klein huisje met 3 hectare land ga kopen (daarover een andere keer meer).

De eerste ervaring was dusdanig slecht dat ik besloot nooit meer naar die winkel te gaan. De man die ‘van de tractoren wist’ bleef stug aan zijn computer doorwerken terwijl ik probeerde wat informatie over een tweedehands tractor die ze verkopen, te krijgen. Dat is dus niet gelukt. Deze man verkoopt blijkbaar alleen aan mannen.

Vanochtend gebeurde er iets veel vriendelijkers … maar ook net zo erg eigenlijk. Met mijn vriend waren we bij een dealer om andere dingen te kopen en ik vroeg dus ook naar een tractor. De beste man vroeg, heel serieus, wie de tractor zou gaan gebruiken. Wij allebei zei ik, mij van geen kwaad bewust.

Nou, we moesten dan maar even meekomen naar zijn kantoor, want dan zou hij ons een heel goede machine laten zien, een prachtuitvinding, ideaal voor mensen zoals wij. Ik had al verteld dat het land wat olijfbomen en een kleine wijngaard heeft, alles geheel verwaarloosd. De man liet ons een video zien van zo’n maaimachine waar je op kunt zitten. Trots als een pauw op zijn briljante idee.

Maar … maar … maar … dat is toch geen tractor? Ik heb een tractor nodig, eentje waar een maaier en versnipperaar achter kan, waar een kar achter kan, waar ik eventueel mee kan ploegen! Nee, nee, zei hij, dát kan hier niet mee, maar, en toen hij dit zei viel het kwartje, hij is heel makkelijk te bedienen, dus zou ik (de vrouw) er ook mee kunnen werken.

Goed.

Kalm blijven. Hij bedoelt het natuurlijk heel vriendelijk. Maar JEETJE, in welk jaar leeft deze man?

Ik vroeg naar een echte tractor omdat we die gewoon nodig gaan hebben. Een kleintje! Wederom kreeg ik, toen ik de man meesleurde naar een tractor die mij wel geschikt leek, de suggestie dat ik beter een andere tractor zou kunnen nemen, eentje die alles automatisch doet. Hoezo automatisch? Nou bij de tractor van mijn keuze moet je schakelen, moet je de maaimachine bedienen, moet je in de achteruit … dei extra poken leek de beste man allemaal veel te ingewikkeld (voor een vrouw).

Mijn vriend vreesde het ergste, zei hij achteraf, maar ik ben niet boos geworden, voelde me niet eens beledigd. Ik heb wel heel helder aan de man uitgelegd dat het mij geen enkel probleem lijkt om te leren een tractor te besturen. OK er zijn wat knoppen extra, maar wat maakt dat nou uit? Hij was het uiteindelijk wel met mij eens, maar had helemaal niet door dat hij werkelijk een ontzettend slechte indruk op mij heeft gemaakt.

Hoe dan ook, na de eerste keer totaal genegeerd te worden, was de aanpak van vandaag al vele malen beter. Ik zoek nog even verder naar een normale persoon die mij ook als normale persoon kan behandelen. Wie weet bestaan ze echt! Haast heb ik niet.

Bijzondere mensen

Vreemde jongelui!

Written by willemijn lindeboom 13/06/2016 7 reacties

Vrienden van mij verhuren hun prachtige huisje op airbnb en ik help hen daarbij want ze spreken, zoals zoveel Italianen, geen Engels.

Vorige week kwamen er twee jonge stellen, Amerikanen, voor drie nachten. Bij aankomst vroeg de eigenaar hun paspoorten om het formulier in te vullen dat in Italie ingevuld moet worden als je officieel gasten herbergt. Dat weigerden ze. Ik heb een tijdje aan de telefoon gezeten om hen ervan te overtuigen dat het de enige manier was om te kunnen blijven en uiteindelijk gingen ze om, maar vreemd is het wel. Wat hebben deze lui te verbergen?

Vervolgens waren er achterlijke klachten (zo wilden ze onder andere het zwembad verwarmd hebben) en leken het echt gasten die je liever niet in je huis laat. De eigenaar wist mij te vertellen dat ze alles open lieten, alle lichten aan als ze weg gingen en de whirlpool in het zwembad bleef steeds de hele nacht aan terwijl hen uitdrukkelijk was gevraagd die elektriciteit niet op die manier te verspillen.

Erg vervelend, maar wat doe je eraan?

De ochtend dat ze zouden vertrekken zeiden ze dat er was ingebroken. Ze wilden niet naar de politie om aangifte te doen en gek genoeg was er door de dieven niets overhoop gehaald in het huis en was er 500 Euro uit de tas van één van hen gestolen, verder niets.

De eigenaar geloofde niet dat er dieven waren geweest en toen s’ middags de politie kwam, uren nadat de gasten waren vertrokken, konden zij ook zo zien dat de inbraak met open deur was gedaan (het slot was kapot gemaakt terwijl de deur open stond … welke dief zou dat doen?). Wat blijkt? Amerikanen doen dit vaker omdat de reisverzekering hen geld teruggeeft in dit soort gevallen, enkel gebaseerd op een foto.

Het lijkt mij sterk, maar de politie vertelde dat Amerikanen vaker op de laatste dag van hun verblijf een inbraak rapporteren en altijd is er dan een grote hoeveelheid cash gestolen en kan een expert in één oogopslag zien dat het geen echte inbraak is.

Overigens wordt er in deze buurt erg veel ingebroken … dus het blijft wel oppassen natuurlijk. Echter, in dit geval was het allemaal nep.

Bijzondere mensen, Italiaans

Honderd jaar geleden, ongeveer

Written by willemijn lindeboom 06/06/2016 3 reacties

Overal in Italie staan dorpsfeesten in het teken van het verleden. Oude spelen worden nog altijd gespeeld en mensen lopen in kleding van eeuwen tot een eeuw geleden rond, soms zelfs gaan ze terug tot aan de Romeinen.

Montespertoli blijft niet achter, met een zeer uitgebreide ‘modeshow’ die eens per jaar door het dorp komt, tijdens de ‘Festa del Vino’. Nou is dat hele wijnfeest eigenlijk niet leuk, erg commercieel. Er komt dus ook nauwelijks iemand! Het wordt door een bedrijf georganiseerd. Wijn proeven is peperduur en de wijnproducenten zelf komen er niet.

De sfilata del gruppo ‘900 (modeshow van de ‘900 groep) trekt daarentegen enorm veel bekijks. De straten staan vol. Elk jaar doen er meer mensen uit het dorp mee en dus trekt het elk jaar meer publiek ook. Zo moet een dorpsfeest zijn, door de mensen en voor de mensen.

Er kwamen Chianina koeien voorbij die karren trokken, schitterende paarden, ezeltjes, een geitenhoeder die zijn geiten gewoon los had lopen (en die keken hun ogen uit!!) en zo nog veel meer.

De mensen zijn allemaal bijzonder geknipt voor de rol die ze uitbeelden. Zo goed zelfs dat het lijkt alsof ze niet verkleed zijnen dagelijks zo op stap gaan. Dat is knap gedaan.

Hier wat foto’s.

montespertoli-festa-vino-2016-1

Bijzondere mensen, Italiaans

Stroomstoring

Written by willemijn lindeboom 20/05/2016 3 reacties

Afgelopen week was er hier een paar uur geen stroom, geen idee wat er aan de hand was.

Ik ging net even zwemmen en toen bleek daar een stroring te zijn. Bij de ingang kreeg ik te horen dat ik beter niet kon gaan zwemmen, want de douches werkten niet. Ik vroeg of het zwembad gewoon open was en dat bleek het geval, dus ging ik mij snel omkleden.

De kleedkamer stond vol met boos-beledigde dames (dat worden dan direct dames in plaats van vrouwen) die het afschuwelijk vonden dat ze niet konden douchen.

Hoe lang woon ik nou al in Italie? Ik weet het antwoord, sinds 2001, maar toch blijf ik mij verbazen over dit soort onbenullige reacties. Er is een storing en dus werkt er iets niet. Dat kan gebeuren, lijkt mij. Deze vrouwen waren wanhopig, terwijl ze net uit een super gecontroleerd en kraakhelder zwembad komen.

Alsof ze aan een moddergevecht deel hadden genomen!

Een aantal liep hooghartig te beweren dat zij het allemaal wel beter hadden gedaan en voor dit soort situaties echt wel een noodoplossing zouden hebben gehad. Ze liepen al absurde ideeën enthousiast te spuien alsof het allemaal niets kost en de stroom elke week drie keer uitvalt.

Ik vraag mij op dit soort momenten af hoe het mogelijk is dat wij zo onvoorstelbaar zwak zijn geworden dat bij een klein probleempje direct alle alarmbellen al afgaan.

Na een tijdje zwemmen kondigde de badmeester aan dat ik geluk had gehad, want wegens de vele klachten had de directie van het bad besloten niemand meer binnen te laten.

Mijn ergernis was compleet.

Toen ik met zwemmen klaar was, werkte alles weer gewoon.

Bijzondere mensen, Italiaans, Toscane, Uncategorized

Markt in Castelfiorentino

Written by willemijn lindeboom 10/05/2016 2 reacties

Afgelopen weekend was er een speciale markt in Castelfiorentino, een leuk dorpje ongeveer 10 km hier vandaan. Een markt met locale producten, maar ook oude gebruiken en oude landbouwwerktuigen.

We hebben onze ogen uitgekeken, maar nier zozeer naar al deze oude machines. Nee, vooral naar de ‘gewone’ mensen die zich speciaal hadden opgedoft voor een gezellig dagje uit.

festa-agricola-castelfiorentino-1

… en ik bedoel niet deze hierboven, die doen namelijk de oude beroepen na, deels in klederdracht.

Nee, het stikte van de bijzondere mensen. Mensen met rare en erg lelijke hoedjes, vrouwen met onooglijke make-up (van verre leken het travestieten, maar dat waren ze toch echt niet), een paar hele dikke mensen die zich in zeer strakke kleding hadden weten te wurmen …

Meerdere vrouwen gingen een praatje aan met hondje Sandy zonder mij ook maar te groeten. Ik had Sandy opgetild omdat ze in die menigte niet veilig kon lopen. Blijkbaar trok ze wat aandacht, zo’n schattig hondje op ooghoogte, maar moesten die mensen van mij niets hebben.

Verder was het gezellig en sfeervol, met een band die goede muziek speelde maar waar nauwelijks iemand interesse in had. Erg jammer voor die jongens.

Interessant was dat er lokale pinda’s te koop waren. Pinda’s die in Toscane aan de kust groeien, niet ver van Piombino. Ze zijn lekker, maar kan niet veel verschil ontdekken met pinda’s van ver weg. Nooit geweten echter dat er in Italie pinda’s worden verbouwd.

Appartement opknappen, Bijzondere mensen

Huis (proberen te) kopen in Toscane

Written by willemijn lindeboom 30/03/2016 3 reacties

Ik schreef al over een bizarre ervaring met een idiote makelaar (zie http://winitalie.com/2015/05/21/italiaanse-makelaarspraktijken/). Ditmaal was de makelaar OK, maar de verkoper (en zijn buurman) minder.

We hadden het huis, dat we ‘de bunker’ noemen, al sinds we in Montespertoli wonen, te koop zien staan. De prijs was absurd hoog, het huis foeilelijk. We zijn dus nooit gaan kijken. Tot ik een dag ging wandelen en bij de bunker uitkwam, er beter naar keek en bedacht dat het wel potentie zou kunnen hebben (alles afbreken en iets fatsoenlijks bouwen).

Na veel wikken en wegen zijn we gaan onderhandelen en na een intensief proces hebben we een koopvoorstel getekend en de eigenaar ook. Daarin hadden we een aantal voorwaarden gesteld waaraan de eventuele koop verbonden zou zijn. We wilden ten eerste de tuin helemaal privé en niet gedeeld met de buurman. We wilden ook pas kopen als alle vergunningen bij de gemeente zouden zijn goedgekeurd, zodat we niet met een opgeknapte schuur blijven zitten, maar echt een officieel goedgekeurd woonhuis zouden hebben. Allemaal geen enkel probleem. Zei de eigenaar.

In december was dit rond. We zouden van de eigenaar te horen krijgen wie zijn ’technicus’ is die bij de gemeente alles rond zou maken. In januari belde ik, maar ik moest een week later terugbellen, en dat ging zo een tijdje verder. De laatste keer kreeg ik op mijn donder dat ik alweer belde en besloot de makelaar erbij te betrekken. Die kwam ook niet veel verder.

De tijd gaat heel erg snel voorbij, dat weten we inmiddels en ook terwijl je op belangrijk nieuws wacht racet de tijd gewoon door. Mijn ergernis groeide wel gestaag en het vermoeden dat we aan het lijntje werden gehouden konden we op een gegeven moment niet langer voor ons houden.

Dus belde ik de eigenaar. Hij reageerde zwaar beledigd toen ik hem mededeelde, op z’n Nederlands, gewoon recht door zee, dat ik geen enkel vertrouwen meer in de koop had en mij opgelicht voelde omdat hij ons niet op de hoogte bracht van wat er speelde. De beste man beweerde zich uitermate in te hebben gespannen en heel druk te zijn met het in orde brengen van alles.

Het bleef erg vaag, maar ik vroeg door ondanks de ijzel aan de andere kant van de lijn. Na een hele tijd kwam er voorzichtig uit dat de ‘diritto di passo’ d.w.z. het recht van overpad van de buurman, misschien toch een probleem was.

Maar, zei hij direct laconiek, dat kun je heel makkelijk oplossen door gewoon een extra afstandsbediening van het hek aan de buurman te geven. “Che problema c’è?” (Dat is toch geen probleem?).

Tsja …
Ik heb de makelaar gebeld en gezegd dat het contract bij deze wat ons betreft ongeldig was geworden. De makelaar stond met zijn mond vol tanden.

Weer een ervaring rijker (jammer).

We hebben al maanden de grootste lol om de buurman, een vreemd type. Hij spreekt zichzelf in elk gesprek minimaal twee keer tegen. Volstrekt onbetrouwbaar en niet al te snugger. Om goed te liegen, moet je minimaal kunnen onthouden wat je een paar minuten daarvoor hebt beweerd. Daar slaagt hij duidelijk niet in.

Bijzondere mensen, Toscane, Wandelen Toscane

Toscaanse kastelen en villas

Written by willemijn lindeboom 23/03/2016 2 reacties

Ons wandelingetje zaterdag liep vanuit huis richting San Quirico, een klein plaatsje op de heuvel tegenover ons. We lopen hier vaak, maar de zon scheen en dus kon ik een paar foto’s maken. Zoals wel vaker … villas en kastelen.

toscaanse-villas-kastelen-1 toscaanse-villas-kastelen-2 toscaanse-villas-kastelen-3

Wat een rijkdom deze plekken!

Zondag was er een rondleiding door het kleine museum van de ‘arte sacra’ in Montespertoli. Arte Sacra is kunst die uit kerken is gehaald (alvorens het werd gestolen, kan ik daaraan toevoegen. Vaak echter was men niet op tijd!).

Een heer op leeftijd vertelde het groepje geïnteresseerden over de oude kerken (sommigen al van ver voor het jaar 1000) hier in de buurt. Hij heeft een paar boeken geschreven over de lokale geschiedenis, met verhalen over families hier en bijzondere personages. Dit alles na zijn pensioen. Hij is aan het studeren geslagen, de archieven ingedoken en de mooiste vondsten zijn gepubliceerd.

Een prachtige middag, zeer informatief en het was een waar genoegen naar deze bevlogen meneer te luisteren, die echt alles weet over dit schitterende gebiedje. Ondanks zijn leeftijd en oogproblemen (meldde hij terloops even) wist hij data, namen en feiten vlot te produceren en de grote lijn van de details te onderscheiden.

Bijzondere mensen

Geitjes en heel lekkere rauwmelkse kaas Toscane

Written by willemijn lindeboom 18/03/201631/07/2020 1 reactie

Zoals ik had beloofd afgelopen blog, een stukje over ons bezoek aan 50 heel schattige piepjonge geitjes (en hun rustige, maar nieuwsgierige, moeders).

toscaanse-rauwmelkse-kaas-1 toscaanse-rauwmelkse-kaas-2

Wat zijn ze grappig die geiten.
Deze hierboven mogen binnenkort weer naar buiten als het gras iets hoger staat. Ze zijn de lichting van afgelopen jaar, allemaal geboren op de boerderij.

toscaanse-rauwmelkse-kaas-3 toscaanse-rauwmelkse-kaas-4

Hierboven de echte stal waar in de afgelopen weken 50 geitjes zijn geboren. De moeders staan een deel van de dag op stal om de geitjes te laten drinken en de rest van de tijd leven ze buiten. De jonkies vermaken zich binnen omdat het buiten nog te gevaarlijk is. Het gevaar komt vooral van de oudere geiten die niet altijd even goed opletten. Dit jaar zijn er veel slechte moeders … dus extra werk voor Guido, de boer/kaasmaker.

toscaanse-rauwmelkse-kaas-5

En hier de Guido met een klein geitje.

Je kunt hem en zijn kazen elke zaterdagochtend op de markt van Montespertoli vinden. Afgezien van geitenkaas (van zijn eigen dieren) maakt hij ook heel lekkere rauwmelkse koeienkazen en schapenkazen. Die kazen zijn werkelijk zalig! Zijn afstudeeronderzoek ging dan ook over kaasbacteriën en enzymen.

I Formaggi del Dottore (hij is afgestudeerd in boerderij-dier-wetenschap – helaas ben ik de technische term kwijt, excuus!).

Elke zaterdagochtend op de boerenmarkt van Montespertoli en ook rechtstreeks op de boerderij te koop, Via Milani 8/c in Castelfiorentino (FI).