Een aantal foto’s van stoelen die buiten zijn blijven staan op de meest schitterende plekken in Toscane, en wat eeuwenoude banken van steen die helaas hun beste tijd wel gehad hebben. Ook deze banken op plekken waar we alleen van kunnen dromen, verlaten villa’s die, hoewel ze in zeer slecht staat verkeren, onbetaalbaar zullen blijven (en ook niet eens te koop staan).
De foto maakte ik tijdens wandelingen vorig weekend en een fietstochtje vandaag.
Vandaag, tweede Paasdag hebben we een schitterende wandeling gemaakt deels de Via Francigena volgend. We hadden deze eeuwenoude route helemaal willen volgen tot aan San Miniato, maar op een tweesprong hadden we echt geen idee welke kant op te gaan. We kozen de verkeerde kant, hetgeen perfect uitkwam want de terugweg hebben we wel de Via Francigena gevolgd en zodoende een mooie rondwandeling gemaakt met maar 3 kilometer overlap.
We begonnen in Coiano, dat ligt ten Zuid-Westen van Castelnuovo d’Elsa en ten Zuid-Oosten van San Miniato. We liepen weer eens door schitterend landschap, groene ronde heuvels waar de vruchtbaarheid zo ongeveer vanaf druipt. Toch kwamen we ook hier hier weer erg veel verlaten huizen tegen (en in eentje stikte het van de oude flessen).
Hieronder wat foto’s …
San Miniato met de Alpi Apuane erachter.
De drie foto’s hierboven geven een lente beeld, vrij bedrieglijk want het was koud!
De drie foto’s hierboven zijn details uit San Miniato. Een schitterend dorpje dat nauwelijks bekend is maar werkelijk een bezoek meer dan waard. Mijn foto’s geven geen enkel beeld van San Miniato, maar op internet kun je wel algemene plaatjes van het stadje vinden.
Op de terugweg vanuit San Miniato kwamen we langs een hek met hoefijzers erop. Dit zijn er slechts enkelen, het hek hing vol en de omheining ernaast ook. Mochten hoefijzers geluk brengen, dan lijkt dit hek een soort smaakbede! Achter het hek bevindt zich een half afgebouwd huis, dus wie weet …
Kort maar krachtig (en in dit geval ook prachtig) … de lente.
Er zijn zwaluwen (sinds ruim een week), alles begint groen te worden en we hadden een prachtige week zon en zalige temperaturen. Daar schijnt nu ruw een einde aan te gaan komen, vandaar de titel van de blog.
Ik maakte deze foto zondag bij de wandeling over een stukje van de oude wandelroute de Francigena en vond het echt een ‘begin van de lente’ foto.
Andere foto’s van die wandeling volgen nog!
Ik had van zaterdag tot woensdagavond geen internet. Telecom Italie beloofde elke dag dat het die dag gerepareerd zou worden, maar internet bleef weg. Erg frustrerend. Maar goed, het werkt weer dus ik kan verder …
Afgelopen weekend hebben we een stukje van de Via Francigena gelopen tussen San Miniato en Gambassi Terme in Toscane. We kwamen er per toeval terecht, maar zijn van plan ook andere stukken van deze historische route te doen. Het was schitterend!
Andere foto’s gaan volgen, maar eerst even wat foto’s van flessen die her en der in verlaten huizen zijn achtergebleven. We hebben enorm veel verlaten huizen op de weg gevonden en bleven ons verbazen. Hoe is het mogelijk, al die schitterende plekken! Onbewoond!
Dit zijn ‘damigiane’. Ze werden vroeger veel gebruikt om wijn rechtstreeks bij de boer te kopen en later thuis in kleinere flessen over te schenken (uiteraard bij de juiste stand van de maan, anders blijft de wijn niet goed!). Damigiane zitten normaal altijd een mand van riet of plastic zodat ze makkelijker op te tillen zijn. Sommige hebben een inhoud van ruim 50 liter!
Een oude ‘chianti’ fles uit de tijd dat chianti nog niet zo duur was en in die typische ronde flesjes, met lelijk plastic bescherming, werd verkocht. Tegenwoordig vind je deze nauwelijks meer, waarschijnlijk is het transport nu te duur want deze rondbuikige flessen nemen te veel plek in?
Zomaar wat flessen, gewoon midden in een keuken (of wat daarvan over is), op de grond. De stoel erachter is zwaar aangetast door houtworm, hetgeen schrijnend aangeeft hoe de staat van onderhoud in deze verlaten huizen is. Over een paar jaar stort alles in.
Nog een damigiana, hier zit nog wat in, wijn waarschijnlijk. Links erachter zie je de plastic omhulling van een andere damiagiana (donker grijs, onder het witte stuk doek).
We liepen afgelopen zaterdag mee met een rondleiding bij Semifonte, een dorpje dat eeuwen geleden door de ‘Fiorentini’ is vernield, met bewoners en al, omdat het dorpje erg snel groeide en zodanig een bedreiging voor Florence vormde.
Hoor ik daar iemand zeggen dat het ‘vroeger allemaal beter’ was?
Er is helemaal niets van het dorpje over. Wel staat er nu een schitterende kapel, exacte replica van de dom van Florence, maar dan 8 keer kleiner. Ik schreef er al eerder een blogje over. Helaas was het slecht weer, dus de foto is erg grijs.
We kwamen bij deze korte rondleiding onder andere langs een bron, de bron van Caterina. Er is een monumentje omheen gebouwd met onder andere drie marmeren gedenktekens. Op elk gedenkteken staat de naam van Caterina anders gespeld … .
Een prachtige anekdote gerelateerd aan deze bron is dat men er vroeger kwam omdat je dan van je longontsteking zou genezen. Dat was ooit iemand overkomen. In de loop der eeuwen echter is er een extra ‘gave’ van de bron bijgekomen. De bron zou ook helpen bij het aanmaken van moedermelk.
Op één van de marmeren plakken staat het Latijnse woord ‘latice’, hetgeen Latijns is voor ‘stromend water’. In het Italiaans is het woord voor melk ‘latte’. Je ziet dus al direct waar het geloof dat de bron goed was voor de stimulering van moedermelk, vandaan is gekomen. Men kende blijkbaar de taal niet zo goed…
Overigens drinkt de lokale bevolking nog altijd gretig uit deze bron, volgens typisch Italiaanse traditie, en niemand wil er iets van weten dat het water wel eens niet zo gezond zou kunnen zijn. Het zou purificerende krachten hebben, werd door de deelnemers aan de rondleiding (veelal lokale mensen) beweerd. Dus deed de archeoloog het deurtje open waardoor je zicht had op het reservoir waarin het bronwater eerst verblijft alvorens het uit het kraantje te komen.
Eén van de andere deelnemers had als reactie: ‘ecco perché purifica quest’acqua!’ (aha, daarom is het water dus purificerend).
Gisteren schreef ik een blog over de wandeling rondom San Pancrazio in Toscane van zondag 22 maart 2015, met foto’s van ‘vergane glorie’.
Dezelfde wandeling bracht ons ook langs schitterende villa’s en kastelen. Hieronder wat foto’s:
Leuk dromerig beeldje in een raam
Doorkijkje naar binnenplaats van schitterende villa (hieronder). Sinaasappel bomen in Toscane zijn vrij zeldzaam, maar op deze binnenplaats hebben ze blijkbaar een warme plek gevonden.
Een prachtige villa op een heel mooie plek. Alles keurig onderhouden, de luiken vrolijk open. Een plek waar geleefd wordt en dat heeft direct een heel andere uitstraling!
Kasteel Il Corno. Dit is slechts een klein deel van het kasteel en de villa. Het ligt vlakbij San Pancrazio, direct langs de weg naar La Romita, gemeente San Casciano in Val di Pesa.
Gisteren hebben we een mooie wandeling gemaakt rondom San Pancrazio. We hebben een maaltje wilde asperges gevonden en daar ’s avonds een zalige risotto van gegeten. Een perfecte dag buiten in de schitterende Toscaanse heuvels.
Ik maakte her en der een foto en deze terugkijkend valt mij op dat het thema ‘vergane glorie’ kan zijn. Er zijn gelukkig ook nog prachtige villa’s en kastelen die wel worden onderhouden, daar volgt hierna nog een blogje over.
Een prachtige villa staat langzaam te verpieteren.
No comments op deze tractor …
We kwamen een verlaten begraafplaatsje tegen. De foto’s hierboven geven een beetje een indruk.
Een ‘maria-beeldje’ langs de weg. Van Maria is weinig meer over. Ik vind de kleur blauw bovenin prachtig.
Gisteren was zware regenval voorspeld, maar we zijn toch een eindje gaan wandelen, regenjas mee. In een prachtig vlak dal kwamen we een man tegen, druk het één of ander te zaaien. We stopten om een praatje te maken.
Ik vroeg of hij biologische groenten kweekte.
Zijn handen gingen in zijn zij, benen iets wijder uit elkaar, borst rechtop. Het was duidelijk dat hij wel iets over dit onderwerp te zeggen had. Het was ook direct duidelijk dat het niet al te positief zou zijn.
‘Biologisch’ zei hij, ‘Nee ik doe niet aan biologisch, maar di più!. Biodynamisch!’.
Bij het uitspreken van ‘dynamisch’ bewoog hij zijn handen snel van de ene naar de andere kant en terug, om het idee van ‘dynamiek’ kracht bij te zetten. Hij legde uit dat hij uiteraard kunstmest en ook la medicina gebruikt want hij gelooft helemaal niet in biologisch kweken. Daarvan krijg je lelijke groente, dat ziet hij altijd op de markt.
‘Ziet er niet uit, dat spul!’
In Italie noemen ze ‘gif voor planten’ steevast ‘medicijn’, la medicina. Inderdaad is het voor planten medicijn, maar vaak voor alle rest (en een evenwicht) niet zo best. Maar dat terzijde.
Na nog wat te hebben gekletst liepen we door. De rest van de dag hebben we gelachen over het bio – dynamisch met de bewegende handen. De beste man heeft er blijkbaar helemaal niets van begrepen, maar denkt het allemaal wel beter te weten!
Hoe vaak is dit niet het geval!
Het was een grijze dag, maar ik maakte toch een paar foto’s …
We zijn overigens exact toen het begon te regen thuis gekomen. Wat een mazzel!
Ze zijn inmiddels bijna allemaal wel gesnoeid die wijngaarden. Het Toscaanse landschap is weer ‘ns omgetoverd. Wilde bossen wijnranken zijn bedwongen. Het lijkt alsof het landschap een kam door haar haardos heeft gehaald, smachtend naar de lente met de belofte van veel kleur (en geur).
Vandaag was een bijzonder grauwe dag. Ben een klein stukje gaan wandelen en zag toch gelukkig her en der kleur, met dank aan de schitterende rode wilgentakken die heel af en toe nog worden gebruikt in de wijngaard, om de ranken aan ijzeren draden vast te binden.
Je ziet nog overal sporen van dit eeuwenoude gebruik. Wilgen staan vaak bij de wijngaarden en in de buurt van boerenhuizen. De takken werden vroeger ook gebruikt om manden mee te maken. De wilg (salice) was echt nuttig.
Het stemt bijna goed om nog weer ‘ns wilgentakken in de wijngaarden gebruikt te zien worden. Jammer dat het even later begon te regenen.
Hier volgen nog twee foto’s van een andere wijngaard (had ik al ‘ns geschreven dat het in dit deel van Toscane werkelijk stikt van de wijngaarden?). Ik zie vaak wit touw hangen zoals hieronder, maar heb nog niet kunnen ontdekken waar dit voor dient. Deze wijngaard is overigens pas half gesnoeid.
We zijn weer terug van een kort weekje vakantie.
Vandaag werd het in de loop van de dag zonnig, maar wel fris. We gingen wandelen, van Montespertoli naar het kasteel van Poppiano, naar San Quirico en toen links naar het kasteel van Montegufoni en terug naar huis in Montespertoli.
De sfeer in het laatste uur was prachtig. Maar eerst wat foto’s van een kapelletje dat op instorten staat bij het dorpje Montagnana.
