wandelen Toscane – W in Italie

Bijzondere mensen, Wandelen Toscane, Wijn en olijfolie

Schattige jonge mannen

Written by willemijn lindeboom 14/11/2025 1 reactie

Gisteren was ik in de wijngaard bezig. Ik heb al ruim 2000 jonge kruidenplantjes (van twee cm hoog) gepoot, maar er komen er nog meer en ik ben momenteel de grond daarvoor aan het voorbereiden.

Er loopt een kleine asfaltweg bovenlangs de wijngaard. Er liepen twee mensen met hun jas keurig onder de arm. De ene zei tegen de andere, onder andere: ‘dat is die Nederlandse’. De zon was aan het ondergaan en stond achter hen, dus ik kon niet zien wie het waren en ook de rest van hun gesprek kon ik niet goed horen.

Vandaag kwam ik ze heel toevallig weer tegen, maar op een andere weg. ‘Gelijkvloers’ ditmaal. Keurig de winterjassen onder de arm (het is 18 graden of zo, maar wél half november, dus … je moet een winterjas mee). Ik luisterde naar een Amerikaanse podcast op de luidspreker van mijn telefoon, dus goed hoorbaar. Een van de twee jongens stopte mij verlegen en vroeg hakkelend of ik Engels sprak. Het was ontzettend schattig!

We hebben al met een een half uurtje staan praten, in het Engels. Er kwam in het begin een buurvrouw langs die stopte en vroeg ik of eindelijk twee hulpjes had gevonden … Ze is over de tachtig en altijd wel in voor een praatje, dus ze bleef lang kletsen over onder andere olijven en wolven, genietend van het onverwachtse publiek.

Nadat de buurvrouw verder was gereden ben ik gewoon in het Engels doorgegaan met de jongens. Het was zo overduidelijk dat ze heel graag wilden oefenen! Ze waren even uit het veld geslagen en probeerden in het Italiaans verder te gaan, maar ik zei dat ik aannam dat ze mij hadden aangesproken omdat ze graag Engels wilden praten en dat we dat dus gingen doen.

Ik heb mij enorm vermaakt, per slot spreek ik ook nooit Engels en al helemaal niet met twee jonge frisse en schattige mannen die de wereld willen verbeteren.

Bijzondere mensen

Hoe doe jij dat?

Written by willemijn lindeboom 08/02/2025 2 reacties

Ik kwam een vrouw tegen die hier vaak loopt. Ze heeft lang blond en wild haar, niet echt blond, maar wel echt wild. Ze kletst bijna altijd met iemand aan de telefoon of met een vriendin die meeloopt.

Ik groet haar altijd hartelijk, maar ben als de dood dat ze tegen mij begint te kleppen. Tot nu toe heb ik dat kunnen vermijden, maar deze week was het raak.

Zonder enige verdere beleefdheidsvormen of introductie vroeg ze hoe ik dat toch deed, wandelen met artrose. Ik moet perplex hebben gekeken en dus voegde ze eraan toe: jij hebt toch vast ook artrose, we zijn ongeveer van dezelfde leeftijd!

Om haar niet een modder figuur te laten slaan, heb ik maar niet naar haar leeftijd geïnformeerd. Het is lastig inschatten van een vrouw met nep blond en wild haar en nep lippen, maar ze lijkt mij jaren ouder dan ik ben.

Artrose heb ik ook, maar ik weet niet of dat echt artrose is, want ik heb al zeker 15 jaar last van mijn knieën en dat heet dan artrose, maar ik weet niet hoe het 25 jaar geleden was, want tot je geen pijn krijgt, worden er geen foto’s gemaakt.

We hebben wat tips uitgewisseld over gezond eten en hoe ongezond suiker is. Nadat ze mij op het hart had gedrukt dat ze zonder ‘dolci’ (zoete dingen) echt niet kon leven, liep ze gelukkig verder.

Bijzondere mensen, Wandelen Toscane

Al 5 keer dood kunnen zijn …

Written by willemijn lindeboom 07/12/2024 1 reactie

Vandaag zijn we een lange wandeling gaan maken. Niet ver van huis kwamen we een bejaarde man tegen die we al meerdere keren hadden ontmoet. Hij loopt moeizaam, met een stok. Van verre herkende hij ons en begon te praten over wat een mooi moment van de dag het was (de mist was aan het optrekken en er was even zon) en nog meer algemeenheden.

Na een tijdje sloeg zijn positieve houding om en verzuchtte hij dat hij diep in de problemen zat. Zijn vrouw is na jaren ziekte nu helemaal niet meer in staat uit bed te komen en beter gaat dat nooit meer worden. Hij heeft zelf ook allemaal lichamelijke problemen, maar die zijn nog wel dragelijk. Het lijden van zijn vrouw was voor hem ondragelijk geworden.

Hij zei ineens dat hij in de afgelopen 6 jaar al wel 5 keer dood had kunnen zijn. Hij somde wat hartinfarcten en een ongeluk met de tractor in rap tempo op. Ik was blij voor hem dat hij nog leefde, maar kreeg de wind van voren. Nee, zei hij “ze hebben me helaas steeds op tijd gevonden, anders was ik al heerlijk dood geweest. Zoals het nu is, is het vreselijk en beter gaat het nooit meer worden, alleen nog slechter.”

Ik probeerde de man wat op te beuren en vroeg of er dan helemaal niets was wat nog de moeite waard was? Een stukje wandelen terwijl de mist optrekt, een kletspraatje maken met de mensen in de buurt? Hij dacht even na en begon toen over zijn pasgeboren achterkleinkind. Hij straalde weer even helemaal en verving zijn trage weg terug naar huis.

Bijzondere mensen, Wandelen Toscane

Putten, kalven en dempen

Written by willemijn lindeboom 06/10/2023 1 reactie

Een kilometer verderop woont een bijzonder onaangename man. Hij vindt mijn vriend en mij erg aardig en dus is hij tegen ons niet onaangenaam, maar hij is altijd overal boos over (de opgraving aan de Etruskische put vindt hij bijvoorbeeld vreselijk omdat de weg daar nu niet recht is en hij elke dag twee keer om de put heen moet rijden, een bochtje van nog geen twee meter).

Hij zei een tijdje geleden dat we hier tussen de Neanderthalers wonen, zo dom vond hij al onze buren. Ik was het er niet mee eens, ik voel mij hier juist enorm thuis en maak graag een praatje met bijna iedereen. Maar … dat zegt misschien meer over mij!

(Overigens weten we niet gek veel over de Neanderthaler, wellicht waren ze niet dom. Maar dat is een ander verhaal)

Gisteren kwam ik een andere buurvrouw tegen. Een lief mens op leeftijd, altijd in de weer om honden koekjes te geven en voor katten te zorgen. Zij is de eigenaar van de nieuwe ‘bron’ samen met haar man. Ze was helemaal overstuur. Of ik het had gehoord van de ree?

Ik had niets over een ree gehoord en ik had dat liever zo gehouden, maar in dit soort zaken heb je geen keus. Mensen willen anderen altijd onderdeel maken van nare dingen, alsof het daarmee langzaam minder naar wordt.

Je raadt natuurlijk al wat er gaat komen … er was een ree in hun grote put water verdronken. Blijkbaar was het arme dier over het hek gesprongen en kon er daarna uiteraard niet meer uit. Het is kurkdroog bij ons en alle watertjes staan al twee maanden droog. Het is dus niet zo vreemd dat dieren naar dat water komen.

Iemand had haar zelfs gebeld, maar ze was wat dagen weg geweest. Die persoon had haar medegedeeld dat er een ree in de put aan het zwemmen was. Zwemmen ja! Die persoon heeft verder niets gedaan om het arme dier te helpen want hij/zij dacht dat ie er wel in z’n eentje uit zou kunnen komen.

Het beeld van de Neanderthalers kwam spontaan boven!

De buurvrouw had tranen in haar ogen en vroeg mij wat ze kon doen om te voorkomen dat er andere dieren dood zouden gaan in haar water. Tja … een hoger hek, het hek op grotere afstand zetten en één kant langzaam het water in laten lopen, een kanaaltje graven onder het hek door zodat de dieren daar het water kunnen drinken, dichtgooien … Ik opperde zo wat ideeën, maar niets beviel haar.

Ze zou het er met de buurman die het gat had gegraven, overigens zonder enige vergunning, over hebben. Die beste man is de eigenaar van de hond waarmee wij vaak gaan wandelen en hij haat reeën en eigenlijk alle andere dieren die los rondlopen. Die eten zijn druiven op. Ik ben dus benieuwd met wat voor oplossing hij op de proppen komt.

Is het echt een bron of is het een kapotte leiding? Daarover een andere keer meer!

Moestuin Toscane, Wandelen Toscane

Groenten en kruiden uit de natuur

Written by willemijn lindeboom 29/03/2023 3 reacties

Ik was al begonnen om af en toe wat ‘wild te plukken’, maar we doen nu ook een cursus van drie avonden, samen met een vriendin van ons (en een hele zaal vol anderen).

De cursus is niet erg professioneel, maar des te leuker. De twee leraren hebben foto’s van alle kruiden en groentes die ze in een prachtige presentatie hebben gezet, maar het kost grote moeite om die presentatie ook daadwerkelijk te presenteren. De projector wil niet meewerken en als die het wel doet dan wil de computer het niet.

Een van de leraren is een onvoorstelbaar vriendelijke man op leeftijd. Hij vertelt over blaadjes en bloemetjes en hoe we de plantjes kunnen herkennen en als hij dan de naam van een plant wil zeggen, kan hij er regelmatig niet opkomen. ‘Ik wilde het te snel zeggen’ zegt hij dan steeds, totaal op zijn gemak. De hele groep schiet te hulp. Soms weet de ene het en soms de andere.

Ik ben erg slecht in namen, dus dit is ideaal voor mij. Als je maar weet wat wat is (ongeveer), dan ben je al goed bezig en de naam komt ooit wel (of niet).

Door de technische mankementen en het geheugenprobleem lijkt het wellicht een minder goede cursus, maar juist hierdoor is het extra interessant. Wellicht omdat iedereen zijn/haar best doet om bij te dragen? Zeker is dat de mensen zo aardig zijn dat je hen wat technische problemen graag vergeeft.

Elke avond eindigt met taarten en drankjes die ze hebben gemaakt van de wild geplukte kruiden en groentes. Wat wil een mens nog meer?

Hieronder de omslag van het boek waar ik alweer een tijdje geleden een blogje over had geschreven (Echte veldsla):

Bijzondere mensen, Toscane

Zielige honden?

Written by willemijn lindeboom 08/02/2023 2 reacties

Ja, daar ben ik weer!

Regelmatig praat ik met mensen uit mijn buurt over van alles en dus ook over honden. Er is een groot verschil tussen mensen die met hun hond gaan wandelen en de mensen die hun hond als een nuttig dier houden (voor de jacht of om af te schrikken).

Zo vinden verschillende buren (die veelal hun honden in hokken houden) het erg zielig om een hond te steriliseren of castreren. Dat zouden ze nou echt nooit doen, pure is dierenmishandeling! Dat hun honden dag en nacht in een klein hok zitten tot ze eindelijk mee op jacht mogen, vinden ze doodnormaal.

De mensen die dagelijks met hun honden wandelen vinden exact het omgekeerde.

Twee werelden die vredig naast elkaar leven, elkaar respecteren, maar toch een totaal andere mening hebben. Iedereen kletst hier met elkaar als men elkaar tegenkomt en met de mensen ‘uit het andere kamp’ praat men gewoon niet over de onderwerpen waar ze het niet over eens zijn.

Dat werkt prima.

Wandelen Toscane

Wandelen met een vreemde hond

Written by willemijn lindeboom 22/11/2022 3 reacties

Bij ons in de buurt, op ongeveer een halve kilometer, zit een hond altijd in een kooi opgesloten. We hoorden van anderen dat die hond er was gekomen omdat de zoon per se een hond wilde, maar vervolgens keek hij er nooit naar om.

We spraken de vader een tijdje geleden en ik stelde voor om af en toe met de hond te gaan wandelen als we toch een wandeling maken. Hij vond het prima en nu doen we dat al ruim een maand.

De hond trekt enorm. Niet zo gek natuurlijk want niemand heeft het beestje iets geleerd en als ie eindelijk naar buiten kan wil hij lopen lopen lopen. Hij trekt zo erg dat ik niet met hem de berg af kan wandelen. Rollen zou wel lukken … . Mijn vriend kan de hond bergaf wel houden, maar ook af en toe met moeite. Bergop is het daarentegen een heel handige hulp. Je zou hem voor een karretje kunnen spannen!

Elke keer dat we bij de kooi aankomen om het arme dier te bevrijden is hij bijna niet te houden van blijdschap. Er ontstaat een soort rodeo om hem de riem om te kunnen doen. Een tijdje geleden gooide hij eerst mij en daarna mijn vriend op de grond. Tegen de tijd dat mijn vriend op de grond lag met alleen nog de achterpoot van de hond in zijn hand (de hond zat er nog wel aan vast!), was ik weer opgestaan en kon hem in z’n nek grijpen. Als iemand van deze taferelen een video zou maken zou er goed geld mee verdiend kunnen worden op youtube, maar dat terzijde.

Zondag zijn we weer gaan wandelen en hadden aan de eigenaar gevraagd of we de hond ook los zouden kunnen proberen te laten. We dachten dat hij dan beter zijn energie kwijt kon door vrij heen en weer te kunnen rennen. We dachten dat hij uiteindelijk wel bij ons in de buurt zou blijven. De eigenaar zei dat we het konden proberen, maar hij had geen idee wat er zou gebeuren. De hond was hem een paar keer ontsnapt maar kwam altijd aan het eind van de dag terug naar de kooi, dus veel zorgen maakte hij zich niet.

We besloten het te proberen en na een stukje lopen hebben we de riem afgedaan. De hond vloog er met grote vaart vandoor. We riepen en na een tijdje kwam hij heel blij terug. Groot succes! We lieten hem weer gaan en na een tijdje riepen we weer en kwam hij heel blij terugrennen. De derde keer zat er een bocht in de weg waarachter de hond verdween. We riepen en riepen … en hebben dat anderhalf uur volgehouden tot de eigenaar ons uit ons lijden heeft verlost met een berichtje dat de hond was gevonden bij mensen in de buurt en weer veilig in z’n kooi zat.

Een hele opluchting! Experiment niet geslaagd, maar gelukkig geen schade!

Bijzondere mensen, Wandelen Toscane, Wijn en olijfolie

Kilte in de vallei

Written by willemijn lindeboom 27/09/202227/09/2022 1 reactie

We waren weer n’s een korte wandeling aan het maken toen we langs een grote moestuin liepen, in een vallei, midden tussen allemaal wijngaarden op de heuvels eromheen. We lopen er vaak langs, maar hadden er nooit iemand gezien.

Deze keer was er echter een man wat water aan het geven. Zijn tractor stond bij de put en gaf luid ronkend elektriciteit aan de pomp. Zoals we wel vaker doen maakten we een praatje. Hij bleek de eigenaar van alle wijngaarden rondom de moestuin en ook van de wijngaarden verderop. Hij vertelde honderduit. Ik begon het koud te krijgen. In een vallei is het vochtiger en dus voelt het een paar graden kouder aan, wist de beste man mij te vertellen met een air van: stel je niet aan!

Na een tijdje kwam er een 4×4 de heuvel afzetten. Het was de vrouw van deze man. Ze kwam wat groente en fruit halen voor het eten. Voor ik het wist had ze een meloen geplukt en haar man instructies gegeven die in stukken te snijden en ons een stuk te geven. De meloen was nog niet helemaal rijp, maar wel al lekker. Ze probeerde een andere meloen in de hoop dat die wel rijp zou zijn, maar die was nog minder rijp. Het is duidelijk moeilijk om van buiten te zien of een meloen rijp is. Daar heb ik ook altijd moeite mee.

Al met al erg vriendelijk dat ze hun meloenen met wildvreemden delen, hoewel ze inmiddels wisten wie we waren en waar we wonen. Toch gaven ze mij een kille indruk door de dingen die ze vertelden en wellicht omdat ik het echt koud had, maar dat werd gewoon genegeerd.

Wat vertelden ze dan? Ze vertelden over hun manier van druiven verbouwen en olijven (op gif werd niet bespaard en was een prachtige uitvinding – om zoveel mogelijk geld te kunnen verdienen), over hoe ze een vos de wereld uit hadden geholpen nadat die voor de tweede keer probeerde hun kippen te eten (de eerste keer was hij erin geslaagd). Uiteraard snap ik dat, maar je kunt ook de kippen beter beschermen in plaats van de vos een kopje kleiner te maken.

Toen ze over de nieuwe tendens van ‘0 km’ begonnen, over hoe belachelijk dat is, was ik er wel klaar mee om als publiek te dienen. Ik begrijp dat ze hun wijn en olie over de hele wereld verkopen, maar toch is ook het idee om zoveel mogelijk lokaal te consumeren volgens mij een heel goed idee. De hoogste tijd dus om door te lopen. Ik had het steenkoud gekregen dus had echt een goede smoes! Wat een kille maar toch ook vriendelijke mensen en vallei!

Toscane, Wandelen Toscane

Girasoli – zonnebloemen

Written by willemijn lindeboom 22/07/2022 7 reacties

We lopen regelmatig net voor zonsondergang een rondje (de zonsondergang is bij ons momenteel tegen negen uur). We komen langs verschillende velden met zonnebloemen die prachtig in bloei staan.

Het viel na een paar keer wel op dat de bloemen zowel ’s ochtends vroeg als aan het eind van de dag, dezelfde kant op kijken. Ze lijken lusteloos en moe naar het oosten te staren.

In het Italiaans heet een zonnebloem een ‘girasole’. Girare = draaien en ‘sole’ = zon. Iedereen in Italie weet dat zonnebloemen met de zon meedraaien. Ik denk me dat ook te kunnen herinneren (maar ja, hoe betrouwbaar is dat?). Echter, als je ze observeert dan lijken ze dat niet te doen.

Even zoeken gaf heel veel verschillende versies. Zo wordt er veelal uitgelegd hoe en waarom zonnebloemen met de zon meedraaien … maar ik zie zelf dat dat (dit jaar in elk geval) niet zo is. Her en der wordt uitgelegd dat zonnebloemen alleen meedraaien als ze jong zijn en dat doen ze om zoveel mogelijk energie op te vangen.

Blijkbaar hebben de zonnebloemen dit jaar massaal voldoende energie want ik heb ze nooit zien draaien (toegegeven, voordat ze in bloei stonden heb ik er niet op gelet!). Wie de berichten uit Italie volgt zal het niet zijn ontgaan dat we de ene na de andere hittegolf hebben en nooit regen … dus dát kan kloppen!

Een veld zonnebloemen in de ondergaande zon, dichtbij mijn huis

Algemeen, Wandelen Toscane

Oude schelp

Written by willemijn lindeboom 16/03/2022 1 reactie

De grond bij ons in de buurt zit vol met stukjes schelpen. Deze zijn miljoenen jaren oud. Destijds was dit namelijk de zee. We zitten hier net op de grens tussen wat zee was en land. De buren ‘boven’ ons hebben veel ronde keien in de grond zitten, wij zo goed als niets. Die ronde keien zijn afgeslepen door het water, dus ze zijn ofwel door een rivier gebracht, ofwel de branding destijds heeft de keien glad gemaakt.

Af en toe vinden we tijdens een wandeling een bijna intacte schelp, zoals deze:

Deze schelp past net in mijn hand.

Terwijl ik ermee naar huis liep dacht ik aan onze wondere wereld, met allemaal vragen waar, volgens mij, geen antwoorden op zijn.

Miljoenen jaren geleden was alles helemaal anders, niemand weet echt hoe het was, ondanks wat aanwijzingen, maar dat zijn slechts kleine inkijkjes. Hier was ooit de zee, maar wat leefde daar allemaal in en op? Welke bomen en planten waren er? Wat heeft dit stukje kalk allemaal doorstaan en meegemaakt? Ben ik de eerste die deze schelp vindt of hebben duizenden jaren geleden (of tien) anderen met de schelp in de hand ineens beseft dat we van heel ver komen, dat wat ons omringd zo oud is dat het niet te bevatten is?

Geschiedenis lijkt een open boek, maar we weten eigenlijk maar heel weinig. Niet alle vragen over een ver verleden zijn relevant uiteraard, maar door eraan te denken ontstaat het besef dat ons leven niets voorstelt in het grotere geheel.

Dat vind ik schitterend.