Posted in: Algemeen

Uit d’r humeur

leeuw-uit-humeur

Hoe krijgen ze het voor elkaar zo’n chagerijnige leeuw bij de ingang van een eeuwenoud kasteel te zetten?

Ik maakte deze foto al maanden geleden en keek er vaak naar. Vandaag voel ik mij precies zoals deze (stenen) leeuw. Gewoon ouderwets uit mijn humeur.

En Ja! Ik weet dat stenen leeuwen geen gevoel hebben.

Gelukkig kan ik een roos op mijn hoed zetten en is morgen alles weer goed (rozen genoeg deze novembermaand!). De leeuw is zo totaal uit haar humeur vereeuwigd … en ondanks haar stenen hart blijf ik denken: ‘arm beest’.

Posted in: Fietsen in Toscane, Wandelen Toscane

Even in Nederland

Afgelopen week was ik in Nederland om familie en vrienden te bezoeken. Ik had geluk met het weer en heb genoten van de pracht van Twente. Schitterend landschap en ontzettend vriendelijke mensen. Iedereen groet elkaar en mij dus ook.

Terug in Italie is er niets dan regen en geweldig veel overlast van al die regen. Hier in Montespertoli is geen schade, maar ik vermoed dat er wel grondverzakkingen her en der zijn, dat is de laatste jaren nou eenmaal altijd zo bij zoveel nattigheid.

Vorige week had ik wat foto’s van de herfst in Toscane op de blog gezet en vlak voor vertrek was er een dagje met wat meer licht en zijn we even gaan fietsen … dus hieronder nog wat foto’s waarop de prachtige kleuren en patronen beter zichtbaar zijn.

herfst-toscane-zonnig-1 herfst-toscane-zonnig-2 herfst-toscane-zonnig-3

Posted in: Toscane, Wandelen Toscane

Herfst in Toscane

Helaas kwam de zon pas door toen ze aan het ondergaan was (hetgeen wel prachtige kleuren opleverde, maar dat duurde erg kort). Een grauwe dag, warm maar verre van ideaal voor foto’s van de vele wijngaarden die verkleurend langzaam terugkeren in hun winterse naakte symmetrie.

Wellicht binnenkort dus beter, maar hier alvast een paar grijzige foto’s van vandaag …

herfst-toscane-1 herfst-toscane-2 herfst-toscane-3

En toen was er eindelijk even ‘zon’ …

herfst-toscane-4herfst-toscane-5

Posted in: Bureaucratie

Boete

Kleine irritaties … kreeg voor de zoveelste keer dit jaar een boete, had mijn auto ditmaal verkeerd geparkeerd.

Hier in het dorp worden de wegen schoongemaakt, eens per week. Overal staan dus bordjes dat je op een bepaald dagdeel niet mag parkeren. Mijn eerste boete kreeg ik toen ik mijn auto voor het huis had laten staan de eerste week dat ik hier woonde. Geen moment aan gedacht. Wel, zo’n boete helpt je heel goed nooit meer te vergeten dat je op donderdagochtend de auto moet verplaatsen!

Ik zet mijn auto sindsdien altijd in een straatje achter het huis. Ook hier mag ie op zaterdagochtend er niet staan en de eerste weken ging ik vrijdagavond keurig op zoek naar een plekje … hetgeen nogal lastig te vinden was.

Andere auto’s beleven gewoon op deze parkeerplaats staan en na een paar weken besloot ik dat dus ook maar te doen.

Dat ging goed tot afgelopen zaterdag.

Wel, dat irriteert mij werkelijk enorm. Ik ben dus bezwaar gaan maken bij de Polizia Municipale. Waarom ik nu ineens mijn auto daar niet mag laten staan, vroeg ik heel vriendelijk. Ja, zei de dikke agent, dat komt wel vaker voor dat er daar boetes worden gegeven. Ik gaf aan dat ik het niet eerlijk vond na 9 maanden nu ineens wel een boete te krijgen en vanaf nu dus elke vrijdagavond een plek voor de auto te moeten zoeken terwijl er niet wordt schoongemaakt en anderen hun auto wel laten staan (wie vriendjes met de politie is, krijgt nooit een boete, dat is ook zo typisch voor een klein dorp waar iedereen elkaar kent).

De agent zei dat in Florence hele wijken tegelijk werden schoongemaakt en mensen hun auto dus soms kilometers verderop moesten parkeren. Ik zei dat dit Florence niet was en er een groot gebrek aan parkeerruimte is en dus moet er een oplossing komen (het parkeerprobleem was onderdeel van de verkiezingsstrijd in Montespertoli). De agent was inmiddels verveeld iets anders gaan doen en na lange stilte zei hij wederom dat ik naar de burgermeester moest gaan.

Maar eerst de boete moest betalen.

Posted in: Fietsen in Toscane, Wandelen Toscane

Prachtige ballerina

Wel een beetje vies helaas.

Aan de rand van een lelijk nietszeggend dorpje in Toscane (Bestaan die dan? Nou en of die bestaan! Toscane heeft heel mooie dingen maar ook foeilelijke dorpjes) staat totaal onverwachts dit beeld.

ballerina-beeld-toscane

Het staat niet in het centrumpje, maar langs een weinig bereden weg, van Ortimino naar Nebbiano, net buiten het dorp. Een prachtig beeld, hoewel de foto het niet goed uit laat komen.

Wat een verrassing!

 

Posted in: Fietsen in Toscane

Miniatuur van de dom van Florence

Gisteren gingen we een eindje fietsen en namen een nieuwe weg. Een kleine weg van Certaldo naar Barberino in Val d’Elsa. Het eerste stuk was lelijk, met veel smakeloze nieuwe huizen. Wel allemaal met goed verzorgde groentetuin overigens (dat maakte een klein beetje lelijkheid weer goed).

Langzaamaan werd het mooier tot we ineens, na een aantal korte haarspeldbochten omhoog, voor dit tafereel stonden.

cappella-chianti-2

Schitterende kapel, leek sprekend op de wereldberoemde koepel van de dom van Florence. Het bleek de Cappella di San Michele di Semifonte te zijn, een miniatuur van de beroemde koepel, één achtste kleiner. Werd gebouwd tussen 1594 en 1597 op een plek waar ooit het belangrijke kasteel van Semifonte stond (door de Fiorentini rond het jaar 1200 vernield).

Ik had alleen mijn telefoon bij me om foto’s te nemen, dus ze zijn van erg slechte kwaliteit helaas, maar het geeft toch een indruk en daar gaat het hier om.

cappella-chianti

Bijzonder indrukwekkend.

Posted in: Algemeen

“Mai perdere la speranza!”

“De hoop nooit verliezen”.

Vrienden hadden een pakketje opgestuurd, kleine verrassing.

De courier kwam het brengen, maar ik was er net op dat moment niet. Vond het briefje dat ik er niet was en wat ik moest doen om het pakje te krijgen. Eenvoudige innon-perdere-mai-la-speranzastructies online. Ging naar de website en gaf aan dat ik er maandag de hele dag en dinsdag tot 11 uur zou zijn en daarna vrijdag weer.

Gisteravond kwam ik thuis en vond een tweede briefje van de courier dat ie dinsdag om 14.30 uur langs was gekomen en ik er niet was.

Ik kon op de website inmiddels niets meer aan mijn pakjes status veranderen en las dat ze het twee weken in Empoli zouden bewaren en daarna terugsturen. Best irritant, maar ik besloot volgende week naar Empoli te rijden.

De bel ging net.

De courier met mijn pakje. Hij had mijn berichtje pas later goed gelezen en besloot mijn pakje alsnog vanochtend in te laden. Erg vriendelijk al met al. Ik was de hoop uiteraard verloren iets bezorgd te krijgen, zijn antwoord “mai perdere la speranza signora!”.

 

Posted in: Bijzondere mensen, Fietsen in Toscane

Alpaca bar

alpaca-in-de-bar

In Montespertoli op een kruispunt aan de rand van het dorpje, kwamen we langs deze man fietsen die zijn alpaca’s mee had genomen naar de bar. Hij zat klaar om aan de lunch te beginnen.

Ik vroeg of ik een foto mocht maken en we raakten aan de praat.

Hij neemt de alpaca’s mee om ze op te voeden. Hoezo ‘opvoeden’ vroeg ik? Alpacas grazen toch buiten in de wei? Jawel zei hij, maar hij verkocht ze af en toen aan families of boerderijen en wilde dat zijn alpaca’s gewend waren aan verkeer en mensen. Ze vinden het niet per se prettig om aangeraakt worden door bijvoorbeeld kleine kinderen en hij wil voorkomen dat zijn alpaca’s verkeerd reageren. Dus laat hij ze wennen aan mensen, klein en groot.

Hij neemt ze mee naar de bar in zijn auto. De zwarte is inmiddels gewend en springt er zo in. De witte is nog jong en moet in de achterklep getild worden.

Tijdens de lunch zijn de alpaca’s rustig zei hij, maar ze weten wanneer hij klaar is met eten en eisen dan aandacht en iets lekkers. Ze gaan dus dan de tafel afruimen, op ‘hardhandige’ manier  (ze trekken de placemat gewoon van tafel) en gaan aan het haar van de beste man trekken. De vooruitstaande tandjes kunnen heel goed knabbelen.

Wat voor lekkers willen de beestjes? Ik opperde misschien wat verse kruiden, want ik loop regelmatig langs hun omheining en geef ze dan laurierblaadjes, de laurierheg groeit er namelijk naast. Ze vinden dat zalig.

Maar nee. Ze krijgen een bombolone. Dat is een (heel gezonde … ahum) met creme gevulde gefrituurde rol deeg. Als de zwarte alpaca haar bombolone niet krijgt, wordt ze krengig. Ik heb maar niet verder gevraagd, maar vond het typisch Italiaans. Het land van de verwende kindertjes die vervelend worden als ze niet krijgen wat ze willen.

De man was heel trots op dit gedrag van zijn geliefde dieren. Ik was vertederd door deze man, die zo dol is op zijn dieren dat hij ze meeneemt lunchen onder het mom dat hij ze op moet voeden.

Back to Top