Posted in: Algemeen

Herwaardering van de haan

We kennen in het Nederlands wat negatieve uitspraken over hanen. Zo hebben we ‘haantje de voorste zijn’ en ‘het haantje zijn’. Mannen worden ook dikwijls als ‘een haantje’ beschreven en dat is niet positief (in mijn wereld, misschien in die van die mannen wel!).

Ik heb al jaren een haan met wat kippen. Deze haan was vanaf het begin ontzettend goed voor ‘zijn’ kippen. Als ik iets te eten breng waar ze dol op zijn, dan eet hij zelden zelf snel iets op, zoals alle kippen wel doen. Hij neemt iets in zijn bek en maakt hoge proek-proek-proek geluidjes en legt het weer op de grond. Er komt dan altijd wel een kip aanrennen om dat lekkers op te eten.

Als er kuikentjes zijn doet de moederkip (de kloek) exact hetzelfde. Ze maakt continu van die schattige proek-proek-proek (of misschien wel kloek-kloek-kloek?) geluidjes en houdt daarmee de kuikentjes in de buurt. Kuikentjes eten uit zichzelf wel, dus ik denk niet dat het is om ze te leren wat ze moeten eten.

De haan heeft minder eten nodig dan de kippen (die steeds die verrekte eieren moeten leggen) en besteedt zijn dag vooral aan het zoeken van eten voor ‘zijn’ kippen. We mogen de haan dus wel n’s opwaarderen in onze taal, vind ik.

Ik schrijf ‘zijn’ kippen met ‘zijn’ tussen aanhalingstekens omdat de kippen de baas zijn en niet de haan. Dat is al heel lang zo. Ze kunnen prima met de haan overweg, maar de kippen domineren. Niet allemaal, maar de meeste wel.

Posted in: Algemeen, Italiaans

GAS

In Italie zijn er in veel steden en dorpen GAS. Gruppi di Acquisto Solidale (Solidaire inkoopgroepen).

Gas is ook gas zoals aardgas (metano in het Italiaans), maar GAS is een groep die gezamenlijk direct bij de producent inkoopt zodat die een goede prijs krijgt voor de producten en de kopers niet de hoofdprijs betalen zoals bijvoorbeeld in een biologische winkel (hetgeen ik snap want die moeten ook verdienen en de huur en het personeel betalen).

Al een tijdje ben ik lid van de GAS Castelfiorentino. Ideaal vind ik het. Via de mail krijg ik binnen wat er besteld kan worden en eens per week komt iedereen naar een centrale plek waar de producten worden uitgewisseld. De kwaliteit is bijna altijd super.

De hele winter eten we de lekkerste sinaasappels direct van een boer van Sardinië. Appels komen uit de buurt en zijn heerlijk. Paddenstoelen komen ook uit de buurt en zo vers heb ik ze nog nooit gegeten, echt heerlijk. Avocado’s komen een paar maanden per jaar van Sicilië. Er is af en toe rijst en pasta en meel en koekjes … van alles wat.

Sinds een paar maanden ben ik ‘verantwoordelijk’ voor de tofu, seitan en tempeh. Een vrouw in de buurt maakt dit en brengt de orders naar mij en ik deel het een paar uur later uit aan de mensen die hebben besteld. Dat ging steeds goed, tot vorige week een vrouw niet op is komen dagen. Ik had alleen haar mail en na een tijdje wachten heb ik maar een mail gestuurd. Daarna nog even gewacht en toen ben ik gewoon naar huis gegaan. Niemand kende deze dame verder dus niemand kon mij helpen.

De volgende dag had ik antwoord dat ze geen auto had waardoor ze niet had kunnen komen. Ze zou bij mij langskomen. Normaal gesproken laat je dat even op tijd weten zodat ik niet voor niets hoef te wachten, maar ik besloot niet met mijn opgeheven vingertje te zwaaien. Ik was al blij niet met een halve kilo seitan te blijven zitten, want ik gebruik toevallig helemaal nooit seitan, tofu of tempeh. Ik heb mij opgegeven voor deze taak omdat ik dichterbij de producent woon en ook graag een beetje bij wil dragen.

Posted in: Algemeen, Moestuin Toscane

Zaden

Iedereen die nooit zelf iets heeft gezaaid en een plant groot heeft zien worden (de meerderheid van de mensen denk ik), zal het geen moer interesseren waar zaden vandaan komen en wie ze mag verhandelen of uitwisselen. Dat is jammer, want al ons voedsel komt uiteindelijk van zaden (ook al eet je alleen vlees, dat vlees komt van dieren die planten eten en die planten komen uit zaden). Zaden zijn de basis van het leven en van ons leven.

Niet zo lang geleden (veel minder dan honderd jaar hier in Toscane) had bijna elke familie haar eigen zaden, voor het graan, de groenten, de peulvruchten en het fruit. Die zaden waren door de eeuwen heen perfect aangepast aan de lokale omstandigheden. Iedereen wist hoe je zaden moest selecteren zodat je het jaar erop goede groenten zou hebben, op die plek. Er was een grote verscheidenheid aan groenten, allemaal nét even anders dan de groenten een eind verderop.

Toen kwamen er bedrijven die zich zijn gaan specialiseren in het veredelen van zaden en langzaam zijn we al die verscheidenheid kwijtgeraakt. Hoeveel beter leek het niet om een officieel zaad te kopen en gebruiken dan het zaad dat jouw ongeschoolde voorouders hadden geselecteerd? Het geloof in de technologie, de vooruitgang … het heeft op het gebied van zaden erg veel schade berokkend.

Inmiddels hebben we nog nauwelijks verscheidenheid. We hebben nog maar een paar soorten appels en peren, weinig typen graan of peulvruchten. De meeste mensen geloven dat zaden die door een bedrijf zijn gemaakt beter zijn dan de zaden die mensen zelf door de eeuwen heen hebben geselecteerd en die perfect waren voor een bepaald stuk grond. Nu hebben we één type zaad voor een heel land. Dat kan misschien wel, maar alleen als je veel chemie toepast (mest / kunstmest en bestrijdingsmiddelen) en veel met de tractor doet.

We raken steeds meer oude zaden kwijt, het meeste is al jaren geleden verloren gegaan. Je moet zaden namelijk steeds opnieuw planten om ze goed te houden. De consequentie is dat we nu bijna volledig afhankelijk zijn van bedrijven die de zaden maken. Zoals gezegd, één soort voor een heel land, welk type grond je ook hebt en welk microklimaat. Een groot verlies waar bijna niemand een idee van heeft. Duizenden jaren selectie zijn verloren gegaan zonder een traan te laten.

Onze basis om te overleven komt nu bijna helemaal van een handjevol bedrijven met veel macht. In een aantal landen is het al verboden om je eigen zaden te gebruiken. Nauwelijks een mens maakt zich er druk om. De overgrote meerderheid heeft geen idee waar het over gaat en gelooft eenvoudig dat een bedrijf (met experts van universiteiten) natuurlijk beter zaden kan maken dan duizenden jaren selectie door de natuur met een helpende hand van de ‘gewone boeren’.

We staan inmiddels zover af van de basis dat het normaal is een app te gebruiken die ons vertelt of we goed hebben geslapen en of onze inspanning tijdens het sporten wel optimaal is, om maar twee dingen te noemen. We besteden alles uit aan ‘experts’ dus waarom de zaden niet? Het is doodzonde en ik vrees dat er een tijd gaat komen waarin ‘we’ wakker worden en gaan inzien dat natuurlijk evolutie en selectie toch beter was voor de wereld (niet voor de winsten van bedrijven). Is de weg terug dan nog te vinden?

Posted in: Algemeen

Blonde lokken

Het oude zwembad is afgebroken en na een aantal maanden zwempauze (waarin alle badgasten via whatsapp op de hoogte werden gehouden op de meest idiote manier die ik ooit heb meegemaakt, maar daarover misschien een andere keer meer) ging het nieuwe zwembad open.

Het is even zoeken en wennen, maar verder een prima zwembad. De kleedkamers zijn klein en dat heeft als voordeel dat je al snel aan de praat raakt met mensen. Wat dagen geleden stond een vrouw druk haar haar te föhnen (buiten was het ruim 30 graden en in de zon ruim 40) en toen ze eenmaal klaar was zei ze tegen mij dat ze zo graag steil haar had willen hebben. Ze had een flinke bos grijze krullen.

Ik heb grijzig steil haar en mij lijkt het altijd heel makkelijk om krullen te hebben. Dat zei ik tegen haar, maar ze was het er totaal niet mee eens. Na de voors en tegens te hebben uitgewisseld was de conclusie dat vrouwenhaar gewoon wat tijd kost. Ze vertrouwde mij toe dat ze maar eens per jaar naar de kapper ging. ‘Ik ook’ zei ik. Daarom heb ik lang haar want met kort haar moet je het steeds laten bijknippen.

Ze zei ook dat haar grijze krullen puur natuur waren en niet uit een flesje. Mijn haar is ook niet geverfd zei ik. Ze keek mij heel streng aan en wees naar boven mijn wenkbrauwen. Dat zijn blonde lokken, die zijn niet natuurlijk, dat doet de kapper! Ik moest mezelf verdedigen dat bij mij de zon sommige lokken blondeert. Bij ex-blondjes werkt dat zo, bij mij wel in elk geval.

Ik heb er geen vriendin bij want ze geloofde mij duidelijk niet. Toen ik met kletsnatte haren vertrok had ik het helemaal verpest.

Posted in: Algemeen

Onder het gras en uit de pan …

Een adder(tje)?

Deze vond ik toen ik de goot van de weg aan het schoonmaken was. Ik had nog nooit een adder gezien, maar wist dat deze er behoorlijk op leek en dus waarschijnlijk een addertje was. Hij zat onder het gras dat ik er (met mijn blote handen) aan het uittrekken was.

Onze buurman kwam een dag later eten en toen ik hem de foto liet zien vroeg hij wat ik ermee had gedaan. Ik kreeg een flinke veeg uit de pan want ik had het beestje niet doodgemaakt. Adders dichtbij huis moet je doodmaken, volgens hem.

Een adderbeet is niet dodelijk, maar wel erg vervelend. Toch vind ik het naar om zo’n adder preventief dood te maken en al helemaal omdat ik niet zeker wist of het wel een adder was. De driehoekige kop doet denken van wel, maar het lijf lijkt meer op een gewone slang. Dacht ik … maar ik moet nog veel leren!

Posted in: Algemeen

Kippen in de sneeuw

Gisteren heeft het hier, tot ieders grote verrassing, gesneeuwd. Het was Epifania (Drie Koningen), door iedereen gewoon La Befana genoemd. Dit is de laatste vrije dag van de kersttijd. Men zegt hier: “L’Epifania, tutte le feste le porta via” (Driekoningen haalt alle feestdagen weg … alleen rijmt het in het Italiaans).

Ik had de kippen voor het begon te sneeuwen, eten gegeven. Daarna heb ik niet meer aan ze gedacht, want we zijn in de sneeuw gaan wandelen. Tegen drie uur ben ik even bij ze gaan kijken en zaten ze allemaal in hun hok. Toen ze mij zagen begonnen ze bozig te kakelen, alsof ik er iets aan kon doen dat er ineens overal een laag sneeuw lag.

Ze vonden de sneeuw duidelijk helemaal niets! Ik heb wat eten in hun knusse hok gegooid en ben weggegaan.

Vanochtend zaten ze nog in hun hok en waren er met geen mogelijkheid uit te krijgen. Nou ja, ik heb niet hard mijn best gedaan. Ik heb het graan alleen op de normale plek gestrooid en niet in hun hok. Ze kakelden wat af, maar kwamen niet naar buiten. Ik heb toen maar weer extra graan in hun hok gestrooid, hebben ze in elk geval iets te eten.

Het heeft hier misschien 9 jaar geleden voor het laatst gesneeuwd, dus deze kippen hadden het nog nooit meegemaakt. Ze hopen, denk ik, ook van harte dat het niet nog een keertje gebeurt.

Posted in: Algemeen

Heel veel wit poeder

Ze zijn al een maand af en aan bezig een weg hier in de buurt op te knappen. Het is de derde keer in 10 jaar tijd dat er groots aan wordt gewerkt, maar gelukkig wordt niet alles opnieuw geasfalteerd (dat is al twee keer wel gedaan).

De weg is lastig goed te houden want er zit een boerenbedrijf aan dat heel zware machines heeft en de weg is smal en dus echt niet geschikt voor zulk zwaar verkeer. Dat her en der de waterleiding ook lekt, helpt zeker niet mee…

Ik loop altijd over die weg als ik een wandeling maak.

Gisteren hadden ze, net om de hoek bij mijn huis, wat big bags (een zak van een kubieke meter) wit poeder uitgestrooid over de stukken waar nieuw asfalt gaat komen. Ik vroeg netjes aan een man met oranje vest of ik over de weg mocht lopen. Dat mocht als ik maar niet over het witte poeder liep. Ik begon mij wat zorgen te maken … wat voor mysterieus poeder is dit?

Op de terugweg zag ik een man druk bezig met dit poeder. Hij had een soort maanpak aan, dat mensen dragen als ze met gevaarlijke stoffen werken. Ik vroeg hem wat dat witte poeder was. In gebroken Italiaans wist hij mij te vertellen dat het gewoon kalk is. ‘Helemaal niet gevaarlijk’.

Ik vroeg waarom hij dan in zo’n pak liep. Hij haalde zijn schouders op en zei: ‘stof, stof, veel te veel stof’.

Nou ja, in elk geval fijn te weten dat er goed op de gezondheid van de werknemers wordt gelet, maar voor de omwonenden is het niet erg geruststellend zo’n man in beschermend maanpak bezig te zien.

Posted in: Algemeen, Bijzondere mensen, Florence, Italiaans

Boek in wording over de bottega in Florence

Een vriend van ons is fotograaf. Hij heeft al meerdere prachtige boeken gemaakt over Florence en Toscane, met uiteraard foto’s en ook korte teksten. Deze zijn schitterend en zetten speels tot nadenken.

Hij is nu een crowdfunding gestart om een nieuw boek gepubliceerd te krijgen. Dit boek gaat over de originele bottega’s van Florence. Dat zijn de kleine ateliers en werkplaatsen waar al sinds jaar en dag de kunst waar Florence zo beroemd om is wordt gemaakt en onderhouden.

Guido, de fotograaf, is er al jaren mee bezig om deze bottega’s vast te leggen. Er zijn er steeds minder over en met het verlies van deze plekken, verliezen we ook het vakmanschap dat hier werd overgedragen op nieuwe generaties. Veel van de botteghe die Guido door de jaren heen heeft vastgelegd zijn al gesloten inmiddels.

Mocht je bij willen dragen en graag zo’n schitterend boek willen ontvangen (of ook een boek met een aantal foto’s los die je zelf in kunt lijsten), of zoek je een leuk en origineel cadeau om aan een echte kunstliefhebber te geven … doe dan mee aan deze crowdfunding campagne. Het boek wordt tweetalig (Italiaans en Engels) maar de crowdfunding pagina is alleen in het Italiaans.

https://www.produzionidalbasso.com/project/botteghe-una-storia-fiorentina-1

Posted in: Algemeen

De tortelduif (vervolg)

Sinds ik zaterdag een verwonde tortelduif heb gevonden, zit het beestje in een kattenhokje met voer en water. Elke dag beweegt ze meer, dus dat is goed om te zien. Ze maakt wel een grote rotzooi, dat is iets minder.

Ik heb de duif maandag buiten gezet en uit het hokje gehaald (ze wilde zelf niet naar buiten). Ze vloog anderhalve meter op onze pergola en bleef daar zitten bibberen. Na een tijdje heb ik haar maar weer gepakt en weer binnen gezet.

De dag erna vloog ze helemaal niet weg maar hopte op een stoelleuning en ging zich uitgebreid schoonmaken. Fantastisch hoe flexibel ze is. Ik zou ook wel zo’n nekje willen hebben, lijkt mij heerlijk!

Gisteren heb ik het weer geprobeerd, maar ze wilde het hokje niet uit. Ik heb haar dus op mijn hand gezet en vandaar vloog ze een redelijk hoge boom in naast ons huis. Een hele opluchting.

Na drie uur was ze echter terug. Ze zat op de pergola te kijken hoe ze in haar hokje kon komen, waarschijnlijk had ze honger. Ik heb haar even geholpen en ben daarna mijn eigen dingen gaan doen en na een tijdje was het vogeltje weer gevlogen.

Daarna moest ik weg, maar toen ik ’s avonds terugkwam vertelde mijn vriend dat hij de duif voor onze voordeur had gevonden. Toen hij het hokje voor haar neerzette wipte ze er snel in en dus heeft ze vannacht weer heerlijk warm hier doorgebracht.

Nou was het niet mijn bedoeling een duif as huisdier te houden, dus ik hoop dat ze binnenkort zelfstandig gaat worden, maar momenteel is het ’s nachts erg koud en ze heeft weinig veren op haar rug, dus lijkt het mij prima dat ze binnen slaapt.

Dadelijk als het warmer is, zet ik haar weer buiten. De foto hieronder is van gisterochtend. Een hele metamorfose vergeleken met zaterdag!

Posted in: Algemeen

Arme tortelduif

Gisteravond ging ik in de stromende regen even kijken hoe het met de kippen ging. Het is hier noodweer geweest en de hele dag was men bang dat Florence zou overstromen. Gelukkig is dat niet gebeurd, maar wel allerlei zones rondom Florence. Onder andere waar mijn vriend werkt is het één grote chaos. Gelukkig zijn zij net niet getroffen!

Ik dacht gisteren hoe heerlijk stil het was. Ik vermoedde dat iedereen uit angst voor de codice rosso (rode code) thuis was gebleven. Er kwam geen auto meer langs mijn huis. Ideaal!

Toen mijn vriend thuiskwam vroeg hij waarom de weg was afgesloten? Ah … daarom was het zo heerlijk stil! Overigens heb ik geen idee, ik ben nog niet gaan kijken.

Hoe dan ook, gisteravond zat er een kleine tortelduif onder het zeil waar ik de kippen eten geef. Ze negeerde mij volledig en ik besloot hetzelfde te doen. Normaal vliegen duiven direct weg als ik in de buurt kom.

Vanochtend waren de kippen onrustig. De tortelduif zat te midden van een heleboel kleine natte veertjes te rillen op de grond. Ze was helemaal doorweekt en kaalgeplukt op haar rug.

Wat moet ik daar nou weer mee!

Aangezien ik vermoed de duif de reden van de onrust was en dat mijn kippen de duif hebben kaalgepikt, besloot ik het diertje op te pakken en buiten het kippenhok in een boom te zetten. Ze ‘vloog’ er direct uit en zat weer op de grond te bibberen. Dat tot twee keer toe. Ik heb haar toen maar meegenomen.

Ze hield met haar klauwtjes mijn vinger heel stevig vast en zo hebben we overal rondgelopen op zoek naar iets waarin ik haar op kon sluiten zodat ze voorlopig veilig is. Ik heb haar binnen neergezet met wat graan en water en ze heeft als een bezetene staan pikken. Zodra ze wat is opgedroogd en aangesterkt zal ik haar weer buiten in een boom zetten. Ik weet niets van duiven, maar ik denk dat ze erg jong is.

Ik heb een pesthekel aan al die duiven die het voer van de kippen opeten. Dat zeg ik in elk geval altijd, want ik kan zo’n arm beestje toch niet aan haar lot overlaten. Wat een softie ben ik toch!

Back to Top