Posted in: Italiaans, Moestuin Toscane

Typisch Italiaans eten?

De tomaat valt niet weg te denken uit de Italiaanse keuken. Zo ook de aubergine. Toch komen deze groenten pas sinds relatief korte tijd voor in Italië. Tomaten komen oorspronkelijk uit Zuid Amerika en dat werd pas ‘ontdekt’ in 1492. Aubergines waren er al eerder want die komen oorspronkelijk uit Azië. Eeuwen lang wilde men weinig van deze groenten weten in Europa. Pas in 1800 werden ze populair.

Echt ‘originele’ Italiaanse groenten zijn o.a. sla, ui, kool (veel soorten, bv ook broccoli), wortels, biet, komkommer, prei en asperges. Het fruit dat er tijdens de Romeinen was, waren appels, peren, vijgen, bramen, pruimen en kastanjes. De Romeinen introduceerden onder andere kersen, perziken, granaatappels, abrikozen, meloenen en watermeloenen.

Sinaasappels en citroenen komen in Italie pas sinds de middeleeuwen voor. Eerst waren het sierplanten en pas later werden ze voor het fruit geteeld.

Elke keer weer vind ik dit soort feitjes interessant. Alles is relatief. Tomaten worden pas zo’n 200 jaar echt veel gegeten. In het Italiaans heten tomaten ‘pomodoro’. Appel van goud. De eerste tomaten waren namelijk geel en niet rood. De eerste wortels waren ook niet oranje, maar paars.

Aubergines heten in het Italiaans ‘melanzana’ en dat is ‘mela in-sana’ dwz ongezonde appel. Echt geen compliment!

Inmiddels hebben we in Zuid-Italië avocado en mango en zelfs wat bananen. Italie is een grote producent van kiwi, ook verre van typisch Italiaans.

Wie weet wat de toekomst ons gaat brengen? Eén ding staat vast, alles verandert!

Posted in: Moestuin Toscane

Peren

Dit is het jaar van de peer. Het is niet te geloven hoeveel peren iedereen heeft. Wij ook want mijn vriend heeft een stuk grond met onder andere heel veel perenbomen (ook twee kleine wijngaarden).

Nou vind ik verse, rijpe, peren echt heerlijk. Sappig, zoet, zacht … een echt traktatie. Peren blijven echter, eenmaal geplukt, niet zo lang goed. Ingemaakte peren vind ik niet zo lekker. Ik zal echter op zoek moeten naar een recept waarin de peren lekker blijven in plaats van een zachte zoete brei te worden. We kunnen tegen deze overdaad aan peren echt niet op eten.

Posted in: Algemeen, Moestuin Toscane

Zaden

Iedereen die nooit zelf iets heeft gezaaid en een plant groot heeft zien worden (de meerderheid van de mensen denk ik), zal het geen moer interesseren waar zaden vandaan komen en wie ze mag verhandelen of uitwisselen. Dat is jammer, want al ons voedsel komt uiteindelijk van zaden (ook al eet je alleen vlees, dat vlees komt van dieren die planten eten en die planten komen uit zaden). Zaden zijn de basis van het leven en van ons leven.

Niet zo lang geleden (veel minder dan honderd jaar hier in Toscane) had bijna elke familie haar eigen zaden, voor het graan, de groenten, de peulvruchten en het fruit. Die zaden waren door de eeuwen heen perfect aangepast aan de lokale omstandigheden. Iedereen wist hoe je zaden moest selecteren zodat je het jaar erop goede groenten zou hebben, op die plek. Er was een grote verscheidenheid aan groenten, allemaal nét even anders dan de groenten een eind verderop.

Toen kwamen er bedrijven die zich zijn gaan specialiseren in het veredelen van zaden en langzaam zijn we al die verscheidenheid kwijtgeraakt. Hoeveel beter leek het niet om een officieel zaad te kopen en gebruiken dan het zaad dat jouw ongeschoolde voorouders hadden geselecteerd? Het geloof in de technologie, de vooruitgang … het heeft op het gebied van zaden erg veel schade berokkend.

Inmiddels hebben we nog nauwelijks verscheidenheid. We hebben nog maar een paar soorten appels en peren, weinig typen graan of peulvruchten. De meeste mensen geloven dat zaden die door een bedrijf zijn gemaakt beter zijn dan de zaden die mensen zelf door de eeuwen heen hebben geselecteerd en die perfect waren voor een bepaald stuk grond. Nu hebben we één type zaad voor een heel land. Dat kan misschien wel, maar alleen als je veel chemie toepast (mest / kunstmest en bestrijdingsmiddelen) en veel met de tractor doet.

We raken steeds meer oude zaden kwijt, het meeste is al jaren geleden verloren gegaan. Je moet zaden namelijk steeds opnieuw planten om ze goed te houden. De consequentie is dat we nu bijna volledig afhankelijk zijn van bedrijven die de zaden maken. Zoals gezegd, één soort voor een heel land, welk type grond je ook hebt en welk microklimaat. Een groot verlies waar bijna niemand een idee van heeft. Duizenden jaren selectie zijn verloren gegaan zonder een traan te laten.

Onze basis om te overleven komt nu bijna helemaal van een handjevol bedrijven met veel macht. In een aantal landen is het al verboden om je eigen zaden te gebruiken. Nauwelijks een mens maakt zich er druk om. De overgrote meerderheid heeft geen idee waar het over gaat en gelooft eenvoudig dat een bedrijf (met experts van universiteiten) natuurlijk beter zaden kan maken dan duizenden jaren selectie door de natuur met een helpende hand van de ‘gewone boeren’.

We staan inmiddels zover af van de basis dat het normaal is een app te gebruiken die ons vertelt of we goed hebben geslapen en of onze inspanning tijdens het sporten wel optimaal is, om maar twee dingen te noemen. We besteden alles uit aan ‘experts’ dus waarom de zaden niet? Het is doodzonde en ik vrees dat er een tijd gaat komen waarin ‘we’ wakker worden en gaan inzien dat natuurlijk evolutie en selectie toch beter was voor de wereld (niet voor de winsten van bedrijven). Is de weg terug dan nog te vinden?

Posted in: Bijzondere mensen

Tandenpoetsen

Af en toe ga ik even naar onze buurman en vriend. Hij is ruim over de tachtig maar fysiek in topvorm voor zijn leeftijd.

We kletsen over van alles en nog wat. Uiteraard gaat het veel over de moestuin, olijfbomen en wijngaard. Hij is het veelal niet eens met mijn aanpak, maar is wel erg nieuwsgierig en luistert heel precies naar mijn theorieën en we hebben er lange discussies over. Ik waardeer het enorm, hij is echt open en zet mij niet direct weg als een of andere randdebiel uit de stad die een boek heeft gelezen, geen idee heeft van de praktijk maar voor hier boer komt spelen. Uiteraard val ik voor iedereen in de buurt in die categorie.

Onze buurman heeft een kunstgebit dat niet meer goed zit en vaak in zijn mond wiebelt. Hij heeft nog wat tanden ook, maar door zijn dikke witte baard is het allemaal niet goed te zien.

Tot mijn verbazing begon hij over tandenpoetsen. Ik vroeg mezelf eerst af welke tanden, maar ik ben netjes opgevoed en hield dus mijn mond dicht. Hij poetst zijn tanden drie keer per dag, altijd als hij iets heeft gegeten. Hij zei dat hij het vreselijk zou vinden met een stukje groen in zijn mond rond te lopen.

Zo zie je maar weer! Zijn kunstgebit wiebelt vrij door zijn mond, maar dat is voor hem geen probleem. Een restje groen … dat moet je echt niet hebben!

Posted in: Moestuin Toscane

Vijgenbomen in de problemen

Vorig jaar zijn vier van mijn vijgenbomen dood gegaan. Hier in de buurt zijn veel oude vijgenbomen ook dood. Eén van de redenen is de ‘punteruolo del fico’ (‘priem van de vijg’). Ik had al een foto van het insect op mijn blog gezet een tijdje geleden.

Ik heb drie vijgenboompjes die bijna dood zijn, maar nog niet helemaal. Ik probeer deze in leven te houden en ga elke dag minstens een keer op zoek naar de ‘priemen’. Ik heb er al enorm veel doormidden geknipt. Sommige knip ik uit pure nijd zelfs twee keer door … Mijn vriend vond dat nogal verontrustend om te zien.

Het resultaat van die nare punteruolo …

Gisteren had er er weer eentje op een vijgenboompje gevonden, twee keer doorgeknipt en de resulterende drie stukjes aan de kippen gegeven. Ik liep vervolgens naar binnen, deed de deur open en plop … er viel zo’n insect net voor mijn voeten.

Het huis binnenlopend moet het insect hebben gedacht dat iets hem ging pakken (ineens werd het donker). Als ze zich bedreigd voelen laten ze zich vallen en blijven voor dood liggen, pootjes dramatisch in de lucht. Zo lag ie daar dus en is ook kippenvoer geworden. Ik snap nog steeds niet waar de priem vandaan kwam, maar ben behoorlijk in mezelf teleurgesteld. Ik moet hem namelijk op de een of andere manier hebben meegedragen en dat belooft niet veel goeds over mijn jacht op de punteruolo …

Nou is er ook een ander probleem met de vijgenbomen, de ‘cocciniglia’ (schildluis). Mijn boompjes hebben dit niet, maar in de buurt zie ik het op veel bomen. Eén boom met heerlijke vijgen heb ik zo goed mogelijk schoongemaakt, met een ruwe handschoen alle takken gemasseerd … (mocht iemand zich afvragen waarom biologisch eten duurder is dan het eten dat met gif wordt bespoten … ik heb een verklaring)!

De schildluis eet van de lymfe en maakt er vervolgens een zootje van. Alle bladeren worden bedekt door een kleverig zwart goedje. Na een tijdje krijgt de vijg geen licht meer en niet lang daarna gaat ie uiteraard dood.

Vrolijke boel voor de vijgenbomen hier in Toscane!

Posted in: Moestuin Toscane, Toscane, Wijn en olijfolie

Alles gaat z’n gangetje

De tijd vliegt zoals gewoonlijk en het is er niet van gekomen een blog te schrijven. Vaak genoeg heb ik een idee voor een blog, maar het komt er niet van.

Ik heb alle olijfbomen gesnoeid en de kruiden die ik in de wijngaard heb geplant vrijgemaakt van gras zodat ze licht krijgen en kunnen groeien. Ik heb allemaal tomaten en courgettes en zo gezaaid en hoop deze aanstaande week in de moestuin te gaan zetten. Die moestuin moet ik nog wel eerst voorbereiden.

Mijn laatste bericht ging over het konijn van de buurman. Dat beestje is hier nooit terechtgekomen want de buurman heeft hem overdag vrij laten rondlopen en op dag twee van die vrijheid heeft een vos hem opgegeten. Zo gaat dat!

Ik heb een groot duivenprobleem, maar het lijkt erop dat ik een oplossing heb gevonden. Er vlogen de laatste tijd wel 30 duiven om mij heen als ik de kippen te eten gaf. De kippen stopten met eieren leggen. Deze hele winter hebben we nauwelijks een ei van ze gehad. Het kwartje viel wat laat bij mij, maar ik zag dan toch ineens het verband ertussen. De kippen kregen blijkbaar niet genoeg voer binnen om eieren te kunnen produceren.

De kippen krijgen nu in hun afgesloten ruimte te eten waar de duiven niet in kunnen (zodra de kippen binnen zijn doe ik alles dicht). Het is wat meer werk, maar het resultaat is er. Er zitten ’s ochtends niet langer 30 duiven op mij te wachten met al hun lawaaierige gefladder en uiterst brutale gedrag. Het heeft even geduurd voordat de kippen deze nieuwe methode snapten, maar met enig geduld (niet mijn sterkste eigenschap) en erg veel frustratie is het gelukt en krijgen ze nu allemaal voldoende te eten. Een hele opluchting.

Hier wat foto’s van de afgelopen tijd … met korte uitleg erbij.

Posted in: Bijzondere mensen, Moestuin Toscane, Wijn en olijfolie

Wat bamboe

Een paar weken geleden stopte er een klein rood autootje terwijl ik buiten bezig was. Een oudere meneer met gigantische buik stapte uit en vroeg of hij wat bamboe mocht komen halen. Wij hebben een dichte strook bamboe aan het eind van ons land. Iedereen uit de buurt weet dat en af en toe vragen mensen of ze er wat van mogen gebruiken.

Tot zover niets vreemds dus. Ik zag vervolgens meerdere keren dat rode autootje in de buurt van het bamboeplekje staan en vroeg mij af hoeveel deze man in Godsnaam nodig had.

Vandaag stond hij er weer en ben ik maar even poolshoogte gaan nemen. Er stond nog bamboe, dus dat was goed nieuws. Ik besloot desondanks toch om even te vragen naar zijn plannen. De man maakte direct zijn excuses. Hij is vier keer bamboe komen halen omdat hij elke keer meer nodig heeft dan hij dacht.

Ik zei hem dat dat geen probleem was, per slot hebben we nog genoeg bamboe over, maar dat het wel prettig zou zijn geweest als hij wat duidelijker had gezegd dat hij behoorlijk veel bamboe nodig heeft, dan weet ik dat.

Na uitgebreid zijn excuses nogmaals te hebben gemaakt begon hij vragen te stellen. Wonen wij hier? Hebben wij de olijfbomen gesnoeid (hij herinnerde zich dat alles was verwilderd en niemand bij de bamboe, of de rest, kon komen). Zijn wij getrouwd? … de vragen werden al wat vreemder … is mijn vriend ouder dan ik … heb ik kinderen? Hij vertelde uitgebreid over zichzelf ook.

Als een wildvreemde dit soort vragen begint te stellen is dat vreemd uiteraard, maar veel mensen uit het dorp zijn enorm nieuwsgierig naar ons. Ze weten wel wat, maar niet alles. Deze man kan nu met een lading bamboe en extra roddelkennis terug naar huis. Echt fantastisch natuurlijk.

Op een gegeven moment zei hij dat zijn vrouw vervelend is. Ik zei dat dat wel erg naar klonk en hij haalde zijn schouders op en zei dat het inderdaad niet leuk is om te zeggen, maar, herhaalde hij gelaten: mijn vrouw is vervelend. Iedereen zegt het. Zijn vrouw weet het zelf ook. Ze is altijd boos en loopt te schelden en tieren en kan er niet mee stoppen. Ik zei dat dat erg vervelend voor zijn vrouw is en dat was hij volmondig met mij eens. Ook wel vervelend voor de man zelf, voegde ik er na een tijdje aan toe. Nee hoor, zei hij, voor mij is het geen probleem. Ik ga gewoon weg als ze weer vervelend doet en heb er dus geen last van.

Tsja … ik opperde dat dat misschien een reden is voor haar ontevredenheid, maar dat kwartje viel niet.

Ik zei dat ik weer verder ging met het snoeien van de wijngaard. Hij wees naar de heuvel en vroeg: die wijngaard? Ja, die wijngaard! Huren jullie of hebben jullie hem gekocht? Gekocht! En U snoeit hem? Hij viel om van verbazing. Ja, ik snoei hem.

Hij beloofde dat hij niet nog meer bamboe zou komen halen en nodigde mij uit langs te komen om zijn bamboecreatie te zien. Uiteraard zei ik dat ik dat zou doen, maar ben het allerminst van plan!

Posted in: Moestuin Toscane

Superrups

Deze enorm grote rups was rustig op weg naar mijn rode bieten in de moestuin. Tien centimeter lang (denk ik) en heel dik. Prachtige kleuren en … met een hoorntje!

Even zoeken online gaf direct de naam (niet te onthouden). Wel leuk is dat deze rups uiteindelijk een nachtvlinder wordt van het soort dat op de affiche van de film ‘The Silence of the Lambs’ is gebruikt, met een soort doodshoofd op zijn rug (met enige fantasie kun je dat zo zien).

Ik heb de rups iets verderop in het gras gezet en na een half uurtje of zo was ie spoorloos.

Posted in: Bijzondere mensen, Moestuin Toscane, Toscane

Wat hooi voor het ‘kippenbedje’

De buurman belde of de zoon van een vriend van hem wat hooi van ons mocht pakken. De vriend is een tijdje geleden overleden en nu probeert zijn zoon de kippen en andere activiteiten van de vader, gaande te houden.

Uiteraard mocht dat.

De buurman zei vervolgens dat dat hooi helemaal niet nodig was, omdat kippen ook gewoon in het zand, in het gras of waar ze zelf maar willen, een ei leggen. Hij zei: “die zoon is van de stad en die snapt er helemaal niets van”.

Na het gesprek zei ik tegen mijn vriend dat ik blijkbaar ook helemaal niets snap, want ik leg ook altijd wat gras of hooi in het kippenhok, zodat ze daar eieren op kunnen leggen. Sommige kippen doen dat, andere niet. Ik vind het wel vriendelijk staan, zo’n nestje …

Posted in: Moestuin Toscane, Wijn en olijfolie

Mesthoop overhoop

Ik had een week geleden al gezien dat de randen van onze grote mesthoop overhoop lagen. Ik vroeg met enig tact aan mijn vriend of hij een volgende keer iets meer afstand wilde houden als hij met de tractor maait. Hij zei beledigd dat hij heel veel afstand had gehouden.

Ik geloofde er niets van.

Vandaag zag ik ineens wat de reden is van de puinhoop. De wilde zwijnen zijn bezig de hele boel overhoop te halen. Er zitten veel overheerlijke wormen in de mest en wilde zwijnen zijn daar dol op. We hebben de mest al ongeveer een jaar. De twee hopen hadden we met veel oud hooi overdekt om ze te beschermen tegen de zon. Oude mest is heel goed voor de tuin en bomen, maar verse mest niet.

Als de zwijnen zo doorgaan blijft er van de hopen niets over en droogt alle mest uit. Ik heb helaas geen idee hoe ik de zwijnen van de mest weg kan houden … wolven komen niet op oproepbasis.

Back to Top