Deze enorm grote rups was rustig op weg naar mijn rode bieten in de moestuin. Tien centimeter lang (denk ik) en heel dik. Prachtige kleuren en … met een hoorntje!
Even zoeken online gaf direct de naam (niet te onthouden). Wel leuk is dat deze rups uiteindelijk een nachtvlinder wordt van het soort dat op de affiche van de film ‘The Silence of the Lambs’ is gebruikt, met een soort doodshoofd op zijn rug (met enige fantasie kun je dat zo zien).
Ik heb de rups iets verderop in het gras gezet en na een half uurtje of zo was ie spoorloos.
De buurman belde of de zoon van een vriend van hem wat hooi van ons mocht pakken. De vriend is een tijdje geleden overleden en nu probeert zijn zoon de kippen en andere activiteiten van de vader, gaande te houden.
Uiteraard mocht dat.
De buurman zei vervolgens dat dat hooi helemaal niet nodig was, omdat kippen ook gewoon in het zand, in het gras of waar ze zelf maar willen, een ei leggen. Hij zei: “die zoon is van de stad en die snapt er helemaal niets van”.
Na het gesprek zei ik tegen mijn vriend dat ik blijkbaar ook helemaal niets snap, want ik leg ook altijd wat gras of hooi in het kippenhok, zodat ze daar eieren op kunnen leggen. Sommige kippen doen dat, andere niet. Ik vind het wel vriendelijk staan, zo’n nestje …
Al dagen was ik een kip kwijt. Ik heb overal gezocht of ik veren kon vinden buiten hun hek en goed gekeken of er gaten in het hek zaten. Ik kon helemaal niets vinden.
Toen dacht ik dat er misschien een kip gewoon was doodgegaan. Normaal doen ze dat in het hok en niet in hun veld, maar … je weet het noot. Ik liep het hele veld op en neer en kon weer niets vinden.
Toen ik in de moestuin bezig was hoorde ik dat een kip een ei had gelegd. Ze gaan dan vaak even heel hard kakelen (niet allemaal doen ze dat, maar de meesten wel). Het geluid kwam niet uit hun hok.
Het kwartje viel (eindelijk). De kip had zich ergens verstopt om te broeden! Ik ging op zoek en ja hoor … in deze bos topinambur vond ik de kip.
De eieren waren al glad van het broeden (normale eieren zijn altijd een beetje ruw en lijken poreus). Ik begrijp dus helemaal niet waar dat nieuwe ei is gelegd, maar daar kom ik wel achter.
Ik laat de eieren maar liggen en we merken wel of er een kuikentje wordt geboren. De haan doet niet veel meer, dus veel zullen het er niet worden.
Ik had een week geleden al gezien dat de randen van onze grote mesthoop overhoop lagen. Ik vroeg met enig tact aan mijn vriend of hij een volgende keer iets meer afstand wilde houden als hij met de tractor maait. Hij zei beledigd dat hij heel veel afstand had gehouden.
Ik geloofde er niets van.
Vandaag zag ik ineens wat de reden is van de puinhoop. De wilde zwijnen zijn bezig de hele boel overhoop te halen. Er zitten veel overheerlijke wormen in de mest en wilde zwijnen zijn daar dol op. We hebben de mest al ongeveer een jaar. De twee hopen hadden we met veel oud hooi overdekt om ze te beschermen tegen de zon. Oude mest is heel goed voor de tuin en bomen, maar verse mest niet.
Als de zwijnen zo doorgaan blijft er van de hopen niets over en droogt alle mest uit. Ik heb helaas geen idee hoe ik de zwijnen van de mest weg kan houden … wolven komen niet op oproepbasis.
Afgelopen winter hebben we de wijngaard onder ons huis gekocht. Dat is nog eens iets anders …!
Al jaren wordt er met van alles op de wijngaard gespoten en behoorlijk ook. De personen die het gif spuiten zitten keurig volgens de normen in een afgesloten tractor, met (hoop ik voor hen) de juiste filters om schone lucht te kunnen inademen tijdens het spuiten.
Ik echter heb geen enkele filter en krijg het allemaal rijkelijk over mij heen gestort. Nou is het inmiddels vrij duidelijk dat een aantal heel nare ziektes van landbouwgif komen. We besloten te kijken of het wellicht mogelijk zou zijn de wijngaard te kopen. Na lang wachten en rondvragen, bleek dat tot onze verbazing mogelijk.
Nou hebben we dus een hectare wijngaard erbij, een productieve wijngaard, hoewel de meeste stokken hun beste tijd wel gehad hebben.
Het plan?
Ik ga aankomende herfst en winter er van allerlei bomen en kruiden en andere planten in planten. Allemaal lokale planten die goed tegen slechte grond en droogte kunnen. Het wordt een syntropische wijngaard. Dat wil zeggen dat er op de lange termijn niets van buiten nodig zal zijn om goede druiven te produceren, plus wat kruiden en andere vruchten.
Werk aan de winkel dus!
Deze foto is van een maand geleden. Inmiddels is het gras niet groen meer!
Vorig jaar had ik wat zoete aardappels (ook wel ‘batate’ in het Italiaans, net anders dan ‘patata’ hetgeen gewone aardappel is – denk aan patat!) in het vroege voorjaar in een pot gedaan en eindeloos gewacht tot deze uit zouden gaan komen. Ze stonden op een warme plek, maar er gebeurde heel lang niets. Veel te lang!
Ik heb dus online wat plantjes besteld en die kwamen perfect aan en hebben het uitstekend gedaan in mijn moestuin.
Dit jaar heb ik een verwarmende mat gekocht die mijn bak met zoete aardappels moet helpen denken dat het al lekker warm is buiten. Nou, dat werkt als een tierelier!
Vandaag heb ik de langste plantjes van de zoete aardappel losgemaakt en in een glas water gezet, zodat ze wortel kunnen schieten. Daarna gaan ze naar een potje met grond en pas in mei gaan ze de tuin in.
Als alles goed blijft gaan hoef ik dit jaar geen zoete aardappelplantjes te bestellen en kan ik ze zelfs een beetje uitdelen want er komen heel veel plantjes omhoog momenteel.
Tijdens een wandeling een paar weken geleden, zagen we een heel aantal oude ‘rotoballe’ in een veld liggen. Dat zijn gigantische rollen hooi of stro.
Na wat bellen en rondvragen kwam ik er uiteindelijk achter van wie ze waren en werd mij ook verteld dat onlangs iemand anders een heel aantal van deze rotoballe in de fik had gestoken omdat hij niet wist wat hij ermee moest.
Ik sta altijd met mijn oren te klapperen als dit soort idiote dingen hoor … Laat ze een aantal jaar liggen en je hebt perfecte compost voor op het land of in de moestuin. Hoezo moet je die dingen dan verbranden? Iedere boer heeft wel ergens plek. Maar goed, het zit blijkbaar niet in hun systeem en de boel lekker in de fik steken ruimt mooi op (je vervuilt als een gek, dus opruimen in de nauwe betekenis van het woord).
De eigenaar van deze rotoballe had er thuis ook nog een heel aantal liggen die hij ook ging verbranden. Nou, breng die ook maar, hoe meer oud hooi wij hebben, hoe beter.
Hij zou zaterdag komen (twee weken geleden), toen maandagavond, toen dinsdagavond heel laat, toen donderdagavond … kortom, elke keer kwam er iets tussen. Maar een paar avonden geleden belde hij mij dat hij op het punt stond te vertrekken en of ik er was. Hij kwam met een grote kar vol, 14 rotoballe. Fantastisch!
Nu wil de buurt weten wat wij in godsnaam met al dat hooi gaan doen. Gisteren zijn we begonnen wat hooi richting ons huis te slepen. Dat is goed voor alle spieren in het lichaam, zonder dat je naar de sportschool hoeft (heb je haar weer!).
De paar buren die ons bezig hebben gezien, draaien langzaam hun hoofd van links naar rechts … ‘matti’ (gekken). Wij vermaken ons er prima mee, dus we zijn inderdaad waarschijnlijk gewoon gek. Goed gek!
Ik had fruitbomen besteld (antieke soorten die je hier lokaal niet kunt kopen). Ze werden met een koeriersdienst verstuurd.
Ik had geen track en trace ontvangen en wist niet dat de bomen al onderweg waren.
Gisteren was ik net klaar met een les (mijn telefoon staat dan op stil) toen ik buiten hoorde roepen. Ik dacht dat iemand bij de buren naar de buren zocht want dat gebeurt wel vaker. Toevallig keek ik ook even naar mijn telefoon en zag dat ik werd gebeld.
‘Pronto’ (dat zeggen Italianen als ze de telefoon opnemen). ‘Sono il corriere!!!! Dove sei???’ (Ik ben de koerier (schreeuwend). Waar ben je (nog harder schreeuwend).
Ik zei dat ik eraan kwam, maar de man was zo erg over zijn toeren dat hij niet luisterde en bleef herhalen ‘dove sei? dove sei???’.
Toen ik buiten kwam riep ik dat ik eraan kwam en rende naar zijn knalrode vrachtwagen. De man was achterin geklommen en gooide wild allerlei dozen in het rond om plek te maken.
‘Wat een zootje’ mopperde hij. Dat kon ik beamen. Vanonder allerlei dozen haalde hij mijn arme bomen tevoorschijn, gelukkig goed ingepakt. Ruw rukte hij aan het lange pak om het vrij te maken van andere pakjes. Ik vroeg hem zo rustig en vriendelijk mogelijk om voorzichtig te zijn en legde uit dat er levende planten in het pak zaten.
Heb ik geen tijd voor, zei hij druk trekkend en vloekend. Wat een rotbaan heb ik gekozen!
Ik probeerde hem een beetje te kalmeren dat vast niet elke dag zo vreselijk was. Hij keek mij aan alsof ik gek was en zei dat elke dag zo was of nog erger. Eén grote zooi en altijd haast.
Heb ik dan echt helemaal niets te vertellen de laatste tijd?
Er zijn alweer 2 maanden voorbij sinds ik voor het laatste iets aan de blog heb toegevoegd.
Genoeg anekdotes te vertellen. Genoeg kleine observaties waarmee ik mijzelf elke dag in mijn hoofd vermaak. Materiaal is er op zich wel, maar de tijd en het geduld om het op te schrijven ontbreken. Mijn hoofd staat er gewoon niet naar. Om toch een beetje een idee te geven van het leven hier in Toscane, een kort en gebrekkig overzichtje …
We hebben olijven geplukt. Drie weekenden lang. De olie van half oktober smaakt anders dan die van eind oktober. Dat was bijzonder om te merken. Sindsdien eten we elke dag bruschetta (brood roosteren, knoflook op het brood raspen en olijfolie eroverheen). Een prachtvoorbeeld van hoe de simpelste dingen gewoon het lekkerste zijn.
Ik heb vlak voor de eerste echte vorst al onze zoete aardappelen gerooid en dat waren er heel wat. Sommige planten hadden een paar kilo terwijl anderen helemaal niets hadden. Ik snap absoluut niet hoe dat kan, maar daar kom ik ooit nog wel achter denk ik. Ik heb wat zoete aardappelen aan onze zeer gewaardeerde buurman gegeven. Hij had ze nog nooit gegeten en wilde alles weten over deze ‘nieuwe’ groente.
Ik ben mij aan het verdiepen in ‘de landbouw’. Hoe kun je van alles verbouwen zonder te ploegen. Dat is mogelijk namelijk, maar je moet wel goed begrijpen hoe je dat moet doen. Ik ben er helemaal van in de ban (ook een reden dat ik niet blog!). De natuur is echt fascinerend en creëert vruchtbaarheid als wij haar haar gang zouden laten gaan. Dat doen wij natuurlijk niet, met alle consequenties van dien. Dat is wel erg in een notendop … maar dat is de kern van een soort van echt natuurlijke landbouw.
In Italie zijn veel kleine boeren bezig deze echt natuurlijke technieken toe te passen. Dat geeft mij hoop op een betere toekomst voor de aarde en al haar bewoners. Het stikt van de initiatieven, cursussen en boeken die iedereen die dat wil helpen om het anders te doen (wat moestuin en landbouw betreft).
Verder heb ik vooral enorm veel conversatielessen, eigenlijk te veel momenteel. Het komt dus misschien wel goed uit dat er nu AI is die ‘echt’ met mensen praat en hen verbetert. Ik heb een test gedaan van Langua en ben enorm onder de indruk. Ik raad nu dus iedereen aan om Italiaans (of welke taal dan ook) te leren met dit soort middelen in plaats van de normale Babbel en Duolingo apps.
Het is bij ons in Toscane vanaf eind juni enorm warm geweest, met alle consequenties van dien. Elke ochtend ben ik een hele tijd bezig geweest met planten water geven. Ik heb nogal wat potten en die drogen elke dag uit. Die staan dichtbij het huis en dat is dus in 20 minuten wel gedaan. Geen probleem.
Het echte werk was dat ik dit voorjaar extra planten tussen de olijfbomen heb gezet en die moesten ook 2 of 3 keer per week water dit eerste jaar. Die arme planten zijn deel door de reeën vernield en vervolgens hebben ze steeds watergebrek gehad. De planten komen uit kwekerijen waar ze elke dag water en voeding krijgen. Het is dus even flink afkicken hier bij mij.
Ik heb me een ongeluk gesleept met gieters water deze zomer (de tuinslang komt niet zo ver!). Bijna alle planten leven nog en inmiddels is het gaan regenen en zijn de temperaturen gedaald.
Ik heb al mezelf meermaals vervloekt dat ik weer meer had geplant. Het idee was dat ik her en der wat bosjes maak van struiken die, als ze eenmaal iets groter zijn, goed onderdak kunnen bieden aan allerhande kleine vogeltjes. De struiken dragen allemaal wat besjes die die vogeltjes kunnen eten en ze houden hun blad zodat ze ideaal zijn voor nesten en om zich in te verstoppen.
Het creëren wat meer biodiversiteit is natuurlijk een mooi streven, maar makkelijk is anders!
