Tandenpoetsen

Af en toe ga ik even naar onze buurman en vriend. Hij is ruim over de tachtig maar fysiek in topvorm voor zijn leeftijd.

We kletsen over van alles en nog wat. Uiteraard gaat het veel over de moestuin, olijfbomen en wijngaard. Hij is het veelal niet eens met mijn aanpak, maar is wel erg nieuwsgierig en luistert heel precies naar mijn theorieën en we hebben er lange discussies over. Ik waardeer het enorm, hij is echt open en zet mij niet direct weg als een of andere randdebiel uit de stad die een boek heeft gelezen, geen idee heeft van de praktijk maar voor hier boer komt spelen. Uiteraard val ik voor iedereen in de buurt in die categorie.

Onze buurman heeft een kunstgebit dat niet meer goed zit en vaak in zijn mond wiebelt. Hij heeft nog wat tanden ook, maar door zijn dikke witte baard is het allemaal niet goed te zien.

Tot mijn verbazing begon hij over tandenpoetsen. Ik vroeg mezelf eerst af welke tanden, maar ik ben netjes opgevoed en hield dus mijn mond dicht. Hij poetst zijn tanden drie keer per dag, altijd als hij iets heeft gegeten. Hij zei dat hij het vreselijk zou vinden met een stukje groen in zijn mond rond te lopen.

Zo zie je maar weer! Zijn kunstgebit wiebelt vrij door zijn mond, maar dat is voor hem geen probleem. Een restje groen … dat moet je echt niet hebben!