Label: italiaanse cultuur

Posted in: Italiaans, Moestuin Toscane

Typisch Italiaans eten?

Written by willemijn lindeboom 1 reactie op Typisch Italiaans eten?

De tomaat valt niet weg te denken uit de Italiaanse keuken. Zo ook de aubergine. Toch komen deze groenten pas sinds relatief korte tijd voor in Italië. Tomaten komen oorspronkelijk uit Zuid Amerika en dat werd pas ‘ontdekt’ in 1492. Aubergines waren er al eerder want die komen oorspronkelijk uit Azië. Eeuwen lang wilde men weinig van deze groenten weten in Europa. Pas in 1800 werden ze populair.

Echt ‘originele’ Italiaanse groenten zijn o.a. sla, ui, kool (veel soorten, bv ook broccoli), wortels, biet, komkommer, prei en asperges. Het fruit dat er tijdens de Romeinen was, waren appels, peren, vijgen, bramen, pruimen en kastanjes. De Romeinen introduceerden onder andere kersen, perziken, granaatappels, abrikozen, meloenen en watermeloenen.

Sinaasappels en citroenen komen in Italie pas sinds de middeleeuwen voor. Eerst waren het sierplanten en pas later werden ze voor het fruit geteeld.

Elke keer weer vind ik dit soort feitjes interessant. Alles is relatief. Tomaten worden pas zo’n 200 jaar echt veel gegeten. In het Italiaans heten tomaten ‘pomodoro’. Appel van goud. De eerste tomaten waren namelijk geel en niet rood. De eerste wortels waren ook niet oranje, maar paars.

Aubergines heten in het Italiaans ‘melanzana’ en dat is ‘mela in-sana’ dwz ongezonde appel. Echt geen compliment!

Inmiddels hebben we in Zuid-Italië avocado en mango en zelfs wat bananen. Italie is een grote producent van kiwi, ook verre van typisch Italiaans.

Wie weet wat de toekomst ons gaat brengen? Eén ding staat vast, alles verandert!

Posted in: Bijzondere mensen

Vrienden

Written by willemijn lindeboom 1 reactie op Vrienden

Je hebt vrienden en vrienden … net kwamen vrienden waar we gisteravond heerlijk hebben gegeten, dit brengen:

Het zit zo.
We konden vanochtend mee vijgen plukken. Dan hadden we om zeven uur bij die vijgenboom moeten zijn. We lagen na één uur in bed en besloten niet om om half zes op te staan, maar iets later. We bedankten dus hartelijk. Het is voor ons vakantie en vanwege de hitte staan we elke dag vroeg op, maar vanochtend hadden we besloten het rustiger aan te doen.

Zij zijn uiteraard wel gegaan. De boom is van vrienden van hen en zit bomvol vijgen. Ze kwamen net langs om ons toch een kistje te geven … fantastisch!

Posted in: Bijzondere mensen

Verantwoordelijkheid

Written by willemijn lindeboom 1 reactie op Verantwoordelijkheid

In het zwembad liep, alweer een tijdje geleden, een erg dikke vrouw de kleedkamer in. Ze was in een rothumeur en zuchtte luid. Aangezien ik de enige andere persoon in de kleedkamer was, vroeg ik wat er aan de hand was. Sommige mensen hebben wat problemen met de technologie in het nieuwe zwembad en ik dacht haar wellicht te kunnen helpen. Het is namelijk vrij simpel, maar je moet het even gezien hebben.

Deze vrouw bleek boos omdat haar huisarts had voorgeschreven dat ze meer MOET bewegen. Het is geen optional, het MOET nu echt. Niets ‘extra pilletje’ en het komt wel goed, nee ze MOET nu zelf aan de bak. Ze was er vreselijk door uit haar humeur. Wat een ellende. Drie keer per week acqua gym voor bejaarden.

Ik opperde dat alle begin moeilijk is, maar dat ze waarschijnlijk over een maand of twee elke keer naar de acqua gym uitkijkt. Nou, zei ze boos, ze deed het al ruim een maand en was er helemaal klaar mee! Ze vond er niets aan, maar dan ook echt helemaal niets, maar … ze MOET van de huisarts en dus doet ze het. Met rothumeur en al. Wat mij betreft heeft de huisarts een puntje verdiend!

Mijn idee is namelijk dat je zelf verantwoordelijk bent om je een beetje op conditie te houden, daarmee is het leven lichter (letterlijk en figuurlijk) en heb je minder kans op allerlei aandoeningen. Er zijn mensen die denken (of hopen) dat de techniek alles wel voor ze op zal lossen en zelf niets doen om gezond te proberen te blijven.

Ik loop in deze hete zomer regelmatig een eindje met twee volle gieters. Dat is rond de 30 kilo, 15 per arm. Ik denk dan vaak dat er mensen zijn die meer dan 30 kilo te zwaar zijn en snap heel goed dat het voor hen erg moeilijk is om wat dan ook maar te doen. Het is bijvoorbeeld topsport om met zoveel extra gewicht een heuvel op te lopen. Laat staan er weer af … Die arme knieën.

Posted in: Algemeen, Italiaans

GAS

Written by willemijn lindeboom 1 reactie op GAS

In Italie zijn er in veel steden en dorpen GAS. Gruppi di Acquisto Solidale (Solidaire inkoopgroepen).

Gas is ook gas zoals aardgas (metano in het Italiaans), maar GAS is een groep die gezamenlijk direct bij de producent inkoopt zodat die een goede prijs krijgt voor de producten en de kopers niet de hoofdprijs betalen zoals bijvoorbeeld in een biologische winkel (hetgeen ik snap want die moeten ook verdienen en de huur en het personeel betalen).

Al een tijdje ben ik lid van de GAS Castelfiorentino. Ideaal vind ik het. Via de mail krijg ik binnen wat er besteld kan worden en eens per week komt iedereen naar een centrale plek waar de producten worden uitgewisseld. De kwaliteit is bijna altijd super.

De hele winter eten we de lekkerste sinaasappels direct van een boer van Sardinië. Appels komen uit de buurt en zijn heerlijk. Paddenstoelen komen ook uit de buurt en zo vers heb ik ze nog nooit gegeten, echt heerlijk. Avocado’s komen een paar maanden per jaar van Sicilië. Er is af en toe rijst en pasta en meel en koekjes … van alles wat.

Sinds een paar maanden ben ik ‘verantwoordelijk’ voor de tofu, seitan en tempeh. Een vrouw in de buurt maakt dit en brengt de orders naar mij en ik deel het een paar uur later uit aan de mensen die hebben besteld. Dat ging steeds goed, tot vorige week een vrouw niet op is komen dagen. Ik had alleen haar mail en na een tijdje wachten heb ik maar een mail gestuurd. Daarna nog even gewacht en toen ben ik gewoon naar huis gegaan. Niemand kende deze dame verder dus niemand kon mij helpen.

De volgende dag had ik antwoord dat ze geen auto had waardoor ze niet had kunnen komen. Ze zou bij mij langskomen. Normaal gesproken laat je dat even op tijd weten zodat ik niet voor niets hoef te wachten, maar ik besloot niet met mijn opgeheven vingertje te zwaaien. Ik was al blij niet met een halve kilo seitan te blijven zitten, want ik gebruik toevallig helemaal nooit seitan, tofu of tempeh. Ik heb mij opgegeven voor deze taak omdat ik dichterbij de producent woon en ook graag een beetje bij wil dragen.

Posted in: Bijzondere mensen

Moderne communicatie

Written by willemijn lindeboom 3 reacties op Moderne communicatie

Het zwembad werd afgebroken. Vol ongeduld werd er gewacht tot het nieuwe bad open zou gaan. Er was een whatsapp kanaal gemaakt om iedereen op de hoogte te houden van de voortgang. Ik volgde het kanaal ook.

Elke week werd er een bericht geplaatst dat, in mijn nuchtere ogen, helemaal nergens op sloeg. Dingen als ‘jullie missen het zwembad zeker, wij zijn hard aan het werk voor jullie maar kunnen nog niets zeggen over de openingsdag’. Zo’n soort bericht heb ik wekenlang ontvangen, elke keer met iets andere , maar altijd lege, taal. Heel popi geschreven. OK, ik snap dat ze zijn gebeld door veel mensen die meer wilden weten en dus iets dachten te moeten communiceren, maar schrijf het gewoon één keer duidelijk op.

Na een tijdje werd het bericht iets anders, nogmaals dat ze hard voor ons aan het werk waren en hoezeer iedereen het zwembad mistte en dat moest je dan aangeven met een duimpje omhoog. Een week later ging het over welke slag wij als eerste zouden gebruiken zodra het zwembad open zou gaan (elke slag had een symbooltje) … nog altijd geen concrete datum.

Een paar dagen later weer een update waarin met dat populaire taaltje weer werd verteld hoe hard ze aan het werk zijn voor ons en nu moesten we met symbooltjes antwoorden welk ritueel we na het zwemmen het meest missen (keuze uit een kop koffie (de espresso na het zwemmen), een douchekop (het ontspannen gevoel na de inspanning) en een zwemmende persoon (de uitdaging tegen onszelf).

De berichten bleven komen zonder enige echte update. Eentje begon met: “Shhhh … horen jullie deze stilte? Dat is het kalme water dat op jullie wacht” gevolgd door nog heel wat lege woorden.

Ik zit niet op social media en ben dit dus blijkbaar niet gewend. Moderne communicatie, zonder enige inhoud. Wat heb je daar nou aan?

Posted in: Bijzondere mensen, Toscane

Mannen-ei

Written by willemijn lindeboom 3 reacties op Mannen-ei

Hier in de buurt is een oudere boer die zijn eigen graandorser heeft gemaakt, samen met zijn broer. Hij heeft ook zelf een molen in elkaar gezet. Die man is echt bijzonder competent. Nou begint hij ouder te worden en vindt het fijn als mensen komen helpen met de graanoogst. Een vriend van ons (die ook wat graan verbouwt en alles handmatig dorst, waar ik altijd bij help) kent hem goed en zo werden wij ook betrokken bij het avontuur.

Om stipt vijf uur in de middag trotseerden we allemaal de hitte (er was een hittegolf) en namen onze posities in rondom de machine. Ik stond achter om het stro steeds weg te halen. Een ideale plek, iets verder van de herrie van de dieselmotor.

Na een tijdje kwam één van de buurmannen die ook was komen helpen (we waren in veel te veel hetgeen niet efficiënt is, maar wel gezellig) even bij mij staan kletsen. Na wat oppervlakkige introductie vertelde hij mij dat zijn vrouw jaren geleden plotseling was overleden, net toen ze hun huis af hadden en het wat rustiger konden gaan doen. Hij was er nog altijd diep triest door. Zijn ogen lichtten pas weer op toen hij het over zijn kleinkinderen had, die hem vaak komen opzoeken.

Na een tijdje kwam de broer van de boer ook even kletsen. Na wederom een korte introductie vertelde hij mij dat hij twee jaar geleden een hersenbloeding had gehad. Hij had erg veel geluk gehad want een familielid had herkend dat hij snel naar het ziekenhuis moest en daardoor was erger voorkomen. Hij is 75 en werkt nog voltijds en daarnaast heeft hij thuis met zijn broer het graan en een grote moestuin. Ik kon niets aan hem zien, maar hij vertelde dat hij moet oppassen zich niet te stoten want krijgt geweldige bloeduitstortingen door de anti-stollingsmedicijnen.

Toen we naar huis reden vroeg ik aan mijn vriend of de mannen, waar hij ook mee had gepraat, deze dingen ook tegen hem hadden gezegd. Nee natuurlijk. De mannen onderling hadden over motoren, landbouwwerktuigen en tractoren gepraat. Ik besefte toen ineens dat ik de enige vrouw van het gezelschap was. Gelukkig maar, konden ze allemaal even hun gevoelige eitje kwijt!

Posted in: Bijzondere mensen, Montespertoli

Oude timmerman

Written by willemijn lindeboom 1 reactie op Oude timmerman

Bij het wijnfeest in Montespertoli draait het niet alleen om wijn en gefrituurd eten. Er is altijd wat aandacht voor oude beroepen. De laatste dag is er een prachtige optocht met alles uit 1800-1900 (kleding en karren/karretjes) en dit jaar was er ook een kleine tentoonstelling van een timmerman van lang geleden.

De echte timmerman die aanwezig was en alles door de jaren heen zelf had verzameld, was niet echt oud, maar liep tegen zijn pensioen aan, in elk geval schatte ik dat zo in. Ben vreselijk slecht in leeftijd schatten overigens, maar oordeel zelf…

Hij liet ons verlegen wat dingen zien. Hij was erg opgelucht dat hij niet meer met dit oude gereedschap hoeft te werken, maar alles elektrisch heeft en veel makkelijker in het gebruik.

We hebben een tijdje onze ogen uitgekeken. Wat een vernuft. Ze konden destijds alles maken met eenvoudige maar zeer slimme gereedschappen. De timmerman was vroeger zo te zien ook een kei in het slijpen van al dat gereedschap! Had ik nooit bij stilgestaan.

oud timmermansgereedschap met minder oude timmerman
‘hout dient niet alleen tegen de kou maar ook tegen de warmte’
deze stond bij de werkplaats met een politieke tekst erop
Posted in: Algemeen

Blonde lokken

Written by willemijn lindeboom 7 reacties op Blonde lokken

Het oude zwembad is afgebroken en na een aantal maanden zwempauze (waarin alle badgasten via whatsapp op de hoogte werden gehouden op de meest idiote manier die ik ooit heb meegemaakt, maar daarover misschien een andere keer meer) ging het nieuwe zwembad open.

Het is even zoeken en wennen, maar verder een prima zwembad. De kleedkamers zijn klein en dat heeft als voordeel dat je al snel aan de praat raakt met mensen. Wat dagen geleden stond een vrouw druk haar haar te föhnen (buiten was het ruim 30 graden en in de zon ruim 40) en toen ze eenmaal klaar was zei ze tegen mij dat ze zo graag steil haar had willen hebben. Ze had een flinke bos grijze krullen.

Ik heb grijzig steil haar en mij lijkt het altijd heel makkelijk om krullen te hebben. Dat zei ik tegen haar, maar ze was het er totaal niet mee eens. Na de voors en tegens te hebben uitgewisseld was de conclusie dat vrouwenhaar gewoon wat tijd kost. Ze vertrouwde mij toe dat ze maar eens per jaar naar de kapper ging. ‘Ik ook’ zei ik. Daarom heb ik lang haar want met kort haar moet je het steeds laten bijknippen.

Ze zei ook dat haar grijze krullen puur natuur waren en niet uit een flesje. Mijn haar is ook niet geverfd zei ik. Ze keek mij heel streng aan en wees naar boven mijn wenkbrauwen. Dat zijn blonde lokken, die zijn niet natuurlijk, dat doet de kapper! Ik moest mezelf verdedigen dat bij mij de zon sommige lokken blondeert. Bij ex-blondjes werkt dat zo, bij mij wel in elk geval.

Ik heb er geen vriendin bij want ze geloofde mij duidelijk niet. Toen ik met kletsnatte haren vertrok had ik het helemaal verpest.

Posted in: Bijzondere mensen, Montespertoli, Wijn en olijfolie

Gelasagnaad

Written by willemijn lindeboom 5 reacties op Gelasagnaad

Gisteren zijn we naar het wijnfeest in Montespertoli gegaan. Dit jaar waren ze terug naar de oude opzet waarbij elk wijnhuis (cantina) een eigen kleine stand heeft (in de voorgaande jaren was er een centrale stand met de wijn, maar niet de wijnmakers). Allemaal hebben ze eenzelfde klein paars hokje en die staan in een grote cirkel rondom het plein. Je koopt centraal een glas en vervolgens kun je bij alle cantine proeven en wijn kopen (per glas of per fles).

Super gezellig met overal ook eetkraampjes die worden bemand door verschillende verenigingen uit het dorp (de bloeddonoren, de jagers, etc.). Met zo’n dorpsfeest halen ze flink geld op waarmee de vereniging weer een tijdje vooruit kan. De bloeddonoren frituurden allemaal, dat is dan wel weer opmerkelijk.

We stond bij een wijnmaker wat te kletsen toen een kleine zwarte hond onstuimig tegen mij opsprong, mijn benen kregen een kleverige wasbeurt. Het diertje had allerlei kralenkettingen om en haar baasje leek even onstuimig en vol levenslust.

Ze verontschuldigde zich en gaf mij een kleine sticker. Jij bent gelasagnaad, zei ze. Ik weet niet of dat met en d of een t moet (in het Italiaans: ‘sei stata lasagnata’). De hond heet Lasagna.

Ik vond het allemaal vrij origineel. Je hebt een onopgevoede hond en komt er op deze manier leuk mee weg. Wie bedenkt er zoiets!

Ik keek vanochtend even beter naar die sticker en begreep ineens hoe idioot naïef ik weer ben geweest. Het draait allemaal om een Instagram pagina … nu snap ik waarom de dame geld investeert in stickers. Haar hondje is een verdienmodel.

Posted in: Bijzondere mensen

Konijn?

Written by willemijn lindeboom 1 reactie op Konijn?

De buurman had een idee. Hij heeft konijnen (in Italie worden erg veel konijnen in hokken gefokt en als ze groot genoeg zijn, opgegeten) maar zijn vrouwtjeskonijn is oud en geeft geen melk meer, dus ze had konijntjes op de wereld gezet en die zijn binnen een paar dagen allemaal doodgegaan. Na jaren veel konijntjes te hebben geproduceerd, was ze nu te oud.

Fris verhaal … maar zo gaat dat.

Ik heb een groot stuk van mijn land omheind, waar de kippen leven. Het idee van de buurman (“Het is maar een vraag hoor, je mag echt nee zeggen”!): zou zijn oude vrouwtjeskonijn, die hij na jaren van trouwe dienst niet dood wil maken, bij mijn kippen mogen komen wonen? Ze eet gras en dat staat er voldoende dus ik hoef er geen extra werk voor te doen.

Uiteraard zei ik dat ik dat prima vond en ook als ik in de zomer wat vers gras of groente naar het konijn moet brengen is dat geen probleem.

Dat was twee weken geleden. Vorige week zag ik hem weer en vroeg wanneer hij zijn konijn kwam brengen … hij aarzelde en wilde eerst een huisje voor het dier bouwen zodat ze ergens beschut kan slapen. Ik zei dat hij de weg wist (hij komt de kippen altijd eten geven als wij weg zijn) en kan bouwen wat hij wil. Overigens heb ik al twee kippenhokken waar het konijn goed beschut kan slapen, maar dat terzijde.

Ik heb niemand gezien of gehoord … Ik denk niet dat het konijn bij ons gaat komen.

Back to Top