Ik neem aan dat ze bedoelen dat er gratis wifi is, maar er staat volgens mij dus overal aan dat de zone zonder wifi is?
Label: italiaanse cultuur
“Mai perdere la speranza!”
“De hoop nooit verliezen”.
Vrienden hadden een pakketje opgestuurd, kleine verrassing.
De courier kwam het brengen, maar ik was er net op dat moment niet. Vond het briefje dat ik er niet was en wat ik moest doen om het pakje te krijgen. Eenvoudige in
structies online. Ging naar de website en gaf aan dat ik er maandag de hele dag en dinsdag tot 11 uur zou zijn en daarna vrijdag weer.
Gisteravond kwam ik thuis en vond een tweede briefje van de courier dat ie dinsdag om 14.30 uur langs was gekomen en ik er niet was.
Ik kon op de website inmiddels niets meer aan mijn pakjes status veranderen en las dat ze het twee weken in Empoli zouden bewaren en daarna terugsturen. Best irritant, maar ik besloot volgende week naar Empoli te rijden.
De bel ging net.
De courier met mijn pakje. Hij had mijn berichtje pas later goed gelezen en besloot mijn pakje alsnog vanochtend in te laden. Erg vriendelijk al met al. Ik was de hoop uiteraard verloren iets bezorgd te krijgen, zijn antwoord “mai perdere la speranza signora!”.
Alpaca bar
In Montespertoli op een kruispunt aan de rand van het dorpje, kwamen we langs deze man fietsen die zijn alpaca’s mee had genomen naar de bar. Hij zat klaar om aan de lunch te beginnen.
Ik vroeg of ik een foto mocht maken en we raakten aan de praat.
Hij neemt de alpaca’s mee om ze op te voeden. Hoezo ‘opvoeden’ vroeg ik? Alpacas grazen toch buiten in de wei? Jawel zei hij, maar hij verkocht ze af en toen aan families of boerderijen en wilde dat zijn alpaca’s gewend waren aan verkeer en mensen. Ze vinden het niet per se prettig om aangeraakt worden door bijvoorbeeld kleine kinderen en hij wil voorkomen dat zijn alpaca’s verkeerd reageren. Dus laat hij ze wennen aan mensen, klein en groot.
Hij neemt ze mee naar de bar in zijn auto. De zwarte is inmiddels gewend en springt er zo in. De witte is nog jong en moet in de achterklep getild worden.
Tijdens de lunch zijn de alpaca’s rustig zei hij, maar ze weten wanneer hij klaar is met eten en eisen dan aandacht en iets lekkers. Ze gaan dus dan de tafel afruimen, op ‘hardhandige’ manier (ze trekken de placemat gewoon van tafel) en gaan aan het haar van de beste man trekken. De vooruitstaande tandjes kunnen heel goed knabbelen.
Wat voor lekkers willen de beestjes? Ik opperde misschien wat verse kruiden, want ik loop regelmatig langs hun omheining en geef ze dan laurierblaadjes, de laurierheg groeit er namelijk naast. Ze vinden dat zalig.
Maar nee. Ze krijgen een bombolone. Dat is een (heel gezonde … ahum) met creme gevulde gefrituurde rol deeg. Als de zwarte alpaca haar bombolone niet krijgt, wordt ze krengig. Ik heb maar niet verder gevraagd, maar vond het typisch Italiaans. Het land van de verwende kindertjes die vervelend worden als ze niet krijgen wat ze willen.
De man was heel trots op dit gedrag van zijn geliefde dieren. Ik was vertederd door deze man, die zo dol is op zijn dieren dat hij ze meeneemt lunchen onder het mom dat hij ze op moet voeden.
Hier kunnen ze het ook!
Ze = de overheid.
Ik ben verhuisd, maar moet hier lokaal nog altijd een dokter zoeken. Daarvoor moet je naar de ‘USL’ en dat is niet de meest aantrekkelijke vorm van tijdsbesteding die ik ken. Vandaar het uitstel. Maar goed, deze week dan toch maar gegaan.
Vele ervaringen rijker ging ik op pad met alle papieren die ik heb. Na wat wachten mocht ik bij een mevrouw naar binnen. Ze keek misprijzend naar alles, mij inclusief, en was ijzig. Na een tijdje typen vroeg ze wat ik hier deed. Nou, eh … momenteel heb ik geen baan. Ben je dan werkeloos. Nee ik heb mij niet als werkeloos ingeschreven, ik had een BTW nummer en dat is nu opgezegd.
Aha! Ze werd op slag een stuk vrolijker. Ze had iets gevonden dat niet volgens de regels was.
Haar kruisverhoor leverde op dat ik naar de gemeente moest om een officieel formulier te vragen waarin stond dat ik in Italie mag wonen. Ik liet haar dit formulier zien, uit 2008, toen Italie eindelijk verblijfsvergunningen voor Europeanen had afgeschaft. Nee, ze wilde hetzelfde formulier, maar dan van de nieuwe gemeente. Ik zei dat dit formulier aangaf dat ik permanent in Italie mocht verblijven en derhalve geldig was zolang ik in Italie woonde. Ze bleef bij haar standpunt, dus vertrok ik naar de gemeente.
Licht gefrustreerd, maar erg blij dat ik in Montespertoli woon, waar alles in het dorp ligt, op loopafstand. In Umbrie was dat wel anders en had ik voor deze klus dus alvast twee keer op pad gemoeten.
Bij de gemeente werd ik van persoon naar persoon gestuurd en begrepen ze niet wat ik dan wel moest hebben. Uiteindelijk besloot een vriendelijke mevrouw: “Nee hoor, ze hebben het bij de USL helemaal verkeerd, dus ga maar gewoon terug en doe een ‘autodichiarazione’.” (dat is een verklaring van jezelf dat je zweert de waarheid te schrijven). Als ze dat niet accepteren dan moeten ze mij maar bellen, zei ze en stopte mij een papiertje met naam en nummer toe.
Nog net voor twaalf uur vond ik bij de USL dezelfde kille mevrouw die, sinds ze mijn leven een beetje lastiger had gemaakt, net iets vriendelijker was geworden. Ze luisterde naar mijn verhaal en schudde haar hoofd dat het toch echt zo niet kon. Een diepe zucht en dramatische houding. Ik wachtte af wat er komen ging. Na enige stilte besloot ze met duidelijke tegenzin iemand hierover raad te plegen. Daarmee zat ze lang aan de telefoon hele verkeerde dingen uit te leggen. Elke keer onderbrak ik haar met de juiste versie, maar daar week ze weer vanaf, mij gebarend mij er niet mee te bemoeien, maar dat deed ik toch. Toen ze uiteindelijk met mijn hulp de juiste versie van het verhaal had, bleek dat mijn document gewoon geldig was en ze mij dus in Montespertoli in moet schrijven.
Ze stuurde mij echter wel weg omdat het inmiddels kwart over twaalf was en ze sluit altijd om twaalf uur.
Vandaag ging ik terug maar kon niemand vinden. Navraag bij een zuster leerde dat op donderdagochtend het kantoor al om 11 uur sluit. Welja, elke dag andere tijden, typisch iets voor de Italiaanse overheid. Morgen ga ik dus weer, kleine wandeling en dus kleine frustratie. Het had veel erger gekund, vroeger moest ik altijd vele kilometers rijden om vervolgens keer op keer voor onaangename verrassingen te staan!
Eindelijk een punt voor de loodgieter
De status van de loodgieter was flink gedaald na al het werk dat we hadden laten doen. Hij is ook nog steeds niet helemaal klaar. Hij is loodgieter en elektricien in één en het elektrische deel is nog niet helemaal af.
Elke keer belooft hij het af te maken en elke keer komt er iets tussen. Dan hou je bij mij, na 6 maanden, weinig punten over.
Tot het Ferragosto was, een belangrijke feestdag in Italie op 15 augustus. In het dorpje is bijna iedereen op vakantie en veel winkels zijn dicht. De week rondom Ferragosto moet je altijd hopen geen problemen te hebben omdat echt iedereen weg is (auto repareren lukt niet, elektriciens zijn er niet, loodgieters liggen op het strand, bakkers zijn gaan wandelen in de Alpen).
Zondagochtend klaagde onze benedenbuurman dat er water van ons balkon op het zijne liep, of we niet snel op konden houden met wat we ook maar deden.
Oeps … wij deden helemaal niets!
Inspectie leerde ons dat onze afvoer ineens op het terras uitkwam. We hebben de buurman maar niet ingelicht over de aard van de lekkage …
We belden onze loodgieter die prompt opnam en anderhalf uur later stond hij voor de deur. Zuchtend en zwetend maakte hij het probleem in orde. Waarom hij niet op vakantie was? Een duidelijk antwoord bleef uit, hij mompelde iets over veel te veel achterstallig werk en inderdaad wist ik daar van.
Heeft hij toch nog een punt verdiend, na een half jaar ergernis. En dan nu maar weer met nieuwe moed af en toe bellen of hij zijn werk af komt maken … hij komt na augustus, want wist mij te vertellen dat hij nu vakantie heeft. Daar ben ik maar niet op in gegaan.
Typisch Toscane
Hoe meer ik mij voorneem om vaker een blog te schrijven, hoe moeilijker het lijkt te zijn dit ook echt te doen! Intussen gaat het leven keihard (of juist rustig?) door. De tijd vliegt voor mij in elk geval.
Elke keer dat ik hier in Toscane een stukje wandel, geniet ik volop van de prachtige uitzichten en de natuur. Nieuwsgierig bekijk ik de grote aantallen vervallen gebouwen met hun vleugjes lang vervlogen leven. De tijd verstrijkt bedenkend hoe het vroeger geweest moest zijn voor de rijkeren die al deze pracht in leven hebben geroepen en wat er onderweg in die families mis is gegaan waardoor alles nu in verval is geraakt. Pure fantasie … maar ik zou er graag meer over weten.
Wat foto’s:
Wij in Nederland …
Hier ben ik niet zo trots op … Ik schijn heel regelmatig te zeggen, tegen de Italianen rondom mij: ‘Wij in Nederland doen dingen zo en zo, of hebben dit en dat’. Ik had het helemaal niet door, maar nu ik dat zie, valt het me elke keer dat ik het zeg op. En dat is idioot vaak.
Niet zo best om de hele tijd te vergelijken, maar ik doe dat dus.
Het geeft wel duidelijk aan dat ik mij echt anders dan ‘Italiaans’ voel (als dat al een gevoel kan zijn, want wat is ‘Italiaans’ dan?).
Het ergste eraan is dat ik blijkbaar dus vind dat ‘wij in Nederland’ de dingen beter doen. Ik kan mij duidelijk beter vinden in mijn eigen cultuur dan in de Italiaanse.
Nu is dat heel normaal. Als je buiten je eigen cultuur gaat wonen, ga je meer aan die ‘oude’ cultuur hechten en wordt het allemaal mooier dan het in werkelijkheid is. Ik zie de negatieve aspecten van Nederland (of de Nederlandse cultuur) niet want ik heb er nooit mee te maken. Hoezo negatieve aspecten? Is er dan iets mis met hoe we de dingen in Nederland doen?
Ik ben dus heel normaal … valt dat even tegen!