Posted in: Bijzondere mensen

Moderne communicatie

Het zwembad werd afgebroken. Vol ongeduld werd er gewacht tot het nieuwe bad open zou gaan. Er was een whatsapp kanaal gemaakt om iedereen op de hoogte te houden van de voortgang. Ik volgde het kanaal ook.

Elke week werd er een bericht geplaatst dat, in mijn nuchtere ogen, helemaal nergens op sloeg. Dingen als ‘jullie missen het zwembad zeker, wij zijn hard aan het werk voor jullie maar kunnen nog niets zeggen over de openingsdag’. Zo’n soort bericht heb ik wekenlang ontvangen, elke keer met iets andere , maar altijd lege, taal. Heel popi geschreven. OK, ik snap dat ze zijn gebeld door veel mensen die meer wilden weten en dus iets dachten te moeten communiceren, maar schrijf het gewoon één keer duidelijk op.

Na een tijdje werd het bericht iets anders, nogmaals dat ze hard voor ons aan het werk waren en hoezeer iedereen het zwembad mistte en dat moest je dan aangeven met een duimpje omhoog. Een week later ging het over welke slag wij als eerste zouden gebruiken zodra het zwembad open zou gaan (elke slag had een symbooltje) … nog altijd geen concrete datum.

Een paar dagen later weer een update waarin met dat populaire taaltje weer werd verteld hoe hard ze aan het werk zijn voor ons en nu moesten we met symbooltjes antwoorden welk ritueel we na het zwemmen het meest missen (keuze uit een kop koffie (de espresso na het zwemmen), een douchekop (het ontspannen gevoel na de inspanning) en een zwemmende persoon (de uitdaging tegen onszelf).

De berichten bleven komen zonder enige echte update. Eentje begon met: “Shhhh … horen jullie deze stilte? Dat is het kalme water dat op jullie wacht” gevolgd door nog heel wat lege woorden.

Ik zit niet op social media en ben dit dus blijkbaar niet gewend. Moderne communicatie, zonder enige inhoud. Wat heb je daar nou aan?

Posted in: Bijzondere mensen, Toscane

Mannen-ei

Hier in de buurt is een oudere boer die zijn eigen graandorser heeft gemaakt, samen met zijn broer. Hij heeft ook zelf een molen in elkaar gezet. Die man is echt bijzonder competent. Nou begint hij ouder te worden en vindt het fijn als mensen komen helpen met de graanoogst. Een vriend van ons (die ook wat graan verbouwt en alles handmatig dorst, waar ik altijd bij help) kent hem goed en zo werden wij ook betrokken bij het avontuur.

Om stipt vijf uur in de middag trotseerden we allemaal de hitte (er was een hittegolf) en namen onze posities in rondom de machine. Ik stond achter om het stro steeds weg te halen. Een ideale plek, iets verder van de herrie van de dieselmotor.

Na een tijdje kwam één van de buurmannen die ook was komen helpen (we waren in veel te veel hetgeen niet efficiënt is, maar wel gezellig) even bij mij staan kletsen. Na wat oppervlakkige introductie vertelde hij mij dat zijn vrouw jaren geleden plotseling was overleden, net toen ze hun huis af hadden en het wat rustiger konden gaan doen. Hij was er nog altijd diep triest door. Zijn ogen lichtten pas weer op toen hij het over zijn kleinkinderen had, die hem vaak komen opzoeken.

Na een tijdje kwam de broer van de boer ook even kletsen. Na wederom een korte introductie vertelde hij mij dat hij twee jaar geleden een hersenbloeding had gehad. Hij had erg veel geluk gehad want een familielid had herkend dat hij snel naar het ziekenhuis moest en daardoor was erger voorkomen. Hij is 75 en werkt nog voltijds en daarnaast heeft hij thuis met zijn broer het graan en een grote moestuin. Ik kon niets aan hem zien, maar hij vertelde dat hij moet oppassen zich niet te stoten want krijgt geweldige bloeduitstortingen door de anti-stollingsmedicijnen.

Toen we naar huis reden vroeg ik aan mijn vriend of de mannen, waar hij ook mee had gepraat, deze dingen ook tegen hem hadden gezegd. Nee natuurlijk. De mannen onderling hadden over motoren, landbouwwerktuigen en tractoren gepraat. Ik besefte toen ineens dat ik de enige vrouw van het gezelschap was. Gelukkig maar, konden ze allemaal even hun gevoelige eitje kwijt!

Posted in: Algemeen, Moestuin Toscane

Zaden

Iedereen die nooit zelf iets heeft gezaaid en een plant groot heeft zien worden (de meerderheid van de mensen denk ik), zal het geen moer interesseren waar zaden vandaan komen en wie ze mag verhandelen of uitwisselen. Dat is jammer, want al ons voedsel komt uiteindelijk van zaden (ook al eet je alleen vlees, dat vlees komt van dieren die planten eten en die planten komen uit zaden). Zaden zijn de basis van het leven en van ons leven.

Niet zo lang geleden (veel minder dan honderd jaar hier in Toscane) had bijna elke familie haar eigen zaden, voor het graan, de groenten, de peulvruchten en het fruit. Die zaden waren door de eeuwen heen perfect aangepast aan de lokale omstandigheden. Iedereen wist hoe je zaden moest selecteren zodat je het jaar erop goede groenten zou hebben, op die plek. Er was een grote verscheidenheid aan groenten, allemaal nét even anders dan de groenten een eind verderop.

Toen kwamen er bedrijven die zich zijn gaan specialiseren in het veredelen van zaden en langzaam zijn we al die verscheidenheid kwijtgeraakt. Hoeveel beter leek het niet om een officieel zaad te kopen en gebruiken dan het zaad dat jouw ongeschoolde voorouders hadden geselecteerd? Het geloof in de technologie, de vooruitgang … het heeft op het gebied van zaden erg veel schade berokkend.

Inmiddels hebben we nog nauwelijks verscheidenheid. We hebben nog maar een paar soorten appels en peren, weinig typen graan of peulvruchten. De meeste mensen geloven dat zaden die door een bedrijf zijn gemaakt beter zijn dan de zaden die mensen zelf door de eeuwen heen hebben geselecteerd en die perfect waren voor een bepaald stuk grond. Nu hebben we één type zaad voor een heel land. Dat kan misschien wel, maar alleen als je veel chemie toepast (mest / kunstmest en bestrijdingsmiddelen) en veel met de tractor doet.

We raken steeds meer oude zaden kwijt, het meeste is al jaren geleden verloren gegaan. Je moet zaden namelijk steeds opnieuw planten om ze goed te houden. De consequentie is dat we nu bijna volledig afhankelijk zijn van bedrijven die de zaden maken. Zoals gezegd, één soort voor een heel land, welk type grond je ook hebt en welk microklimaat. Een groot verlies waar bijna niemand een idee van heeft. Duizenden jaren selectie zijn verloren gegaan zonder een traan te laten.

Onze basis om te overleven komt nu bijna helemaal van een handjevol bedrijven met veel macht. In een aantal landen is het al verboden om je eigen zaden te gebruiken. Nauwelijks een mens maakt zich er druk om. De overgrote meerderheid heeft geen idee waar het over gaat en gelooft eenvoudig dat een bedrijf (met experts van universiteiten) natuurlijk beter zaden kan maken dan duizenden jaren selectie door de natuur met een helpende hand van de ‘gewone boeren’.

We staan inmiddels zover af van de basis dat het normaal is een app te gebruiken die ons vertelt of we goed hebben geslapen en of onze inspanning tijdens het sporten wel optimaal is, om maar twee dingen te noemen. We besteden alles uit aan ‘experts’ dus waarom de zaden niet? Het is doodzonde en ik vrees dat er een tijd gaat komen waarin ‘we’ wakker worden en gaan inzien dat natuurlijk evolutie en selectie toch beter was voor de wereld (niet voor de winsten van bedrijven). Is de weg terug dan nog te vinden?

Posted in: Bijzondere mensen

Cafone!

We waren naar een prachtig concert bij een kasteel in Poggibonsi. Liedjes van Franco Battiato en tussendoor uitleg over zijn leven en werk. Franco Battiato is een beroemde Italiaanse zanger die 5 jaar geleden is overleden.

Schuin achter ons zaten twee vrouwen vanaf het begin luidkeels te kletsen. Toen het concert begon bleven ze hiermee doorgaan tussen de liedjes door (terwijl er dus een vrouw op het podium een mooi verhaal stond te vertellen). Tijdens de liedjes zongen ze luidkeels mee.

Gelukkig zongen ze niet vals, maar hinderlijk bleef het. Blijkbaar was ik niet de enige die zich ergerde. Na een tijdje klonk het verder van achter: ‘adesso basta!’ (nu is het genoeg). ‘Un po’ di rispetto per favore’ (een beetje respect alstublieft).

Ik hoorde één van de twee vrouwen keihard achterom roepen: CAFONE (‘boer’ met alle respect voor boeren!). De omgekeerde wereld, leek mij.

Ze kletsten en zongen ongeremd verder, zich in het geheel niets aantrekkend van de rest van het publiek.

Posted in: Bijzondere mensen

Tandenpoetsen

Af en toe ga ik even naar onze buurman en vriend. Hij is ruim over de tachtig maar fysiek in topvorm voor zijn leeftijd.

We kletsen over van alles en nog wat. Uiteraard gaat het veel over de moestuin, olijfbomen en wijngaard. Hij is het veelal niet eens met mijn aanpak, maar is wel erg nieuwsgierig en luistert heel precies naar mijn theorieën en we hebben er lange discussies over. Ik waardeer het enorm, hij is echt open en zet mij niet direct weg als een of andere randdebiel uit de stad die een boek heeft gelezen, geen idee heeft van de praktijk maar voor hier boer komt spelen. Uiteraard val ik voor iedereen in de buurt in die categorie.

Onze buurman heeft een kunstgebit dat niet meer goed zit en vaak in zijn mond wiebelt. Hij heeft nog wat tanden ook, maar door zijn dikke witte baard is het allemaal niet goed te zien.

Tot mijn verbazing begon hij over tandenpoetsen. Ik vroeg mezelf eerst af welke tanden, maar ik ben netjes opgevoed en hield dus mijn mond dicht. Hij poetst zijn tanden drie keer per dag, altijd als hij iets heeft gegeten. Hij zei dat hij het vreselijk zou vinden met een stukje groen in zijn mond rond te lopen.

Zo zie je maar weer! Zijn kunstgebit wiebelt vrij door zijn mond, maar dat is voor hem geen probleem. Een restje groen … dat moet je echt niet hebben!

Posted in: Bijzondere mensen, Montespertoli

Oude timmerman

Bij het wijnfeest in Montespertoli draait het niet alleen om wijn en gefrituurd eten. Er is altijd wat aandacht voor oude beroepen. De laatste dag is er een prachtige optocht met alles uit 1800-1900 (kleding en karren/karretjes) en dit jaar was er ook een kleine tentoonstelling van een timmerman van lang geleden.

De echte timmerman die aanwezig was en alles door de jaren heen zelf had verzameld, was niet echt oud, maar liep tegen zijn pensioen aan, in elk geval schatte ik dat zo in. Ben vreselijk slecht in leeftijd schatten overigens, maar oordeel zelf…

Hij liet ons verlegen wat dingen zien. Hij was erg opgelucht dat hij niet meer met dit oude gereedschap hoeft te werken, maar alles elektrisch heeft en veel makkelijker in het gebruik.

We hebben een tijdje onze ogen uitgekeken. Wat een vernuft. Ze konden destijds alles maken met eenvoudige maar zeer slimme gereedschappen. De timmerman was vroeger zo te zien ook een kei in het slijpen van al dat gereedschap! Had ik nooit bij stilgestaan.

Posted in: Algemeen

Blonde lokken

Het oude zwembad is afgebroken en na een aantal maanden zwempauze (waarin alle badgasten via whatsapp op de hoogte werden gehouden op de meest idiote manier die ik ooit heb meegemaakt, maar daarover misschien een andere keer meer) ging het nieuwe zwembad open.

Het is even zoeken en wennen, maar verder een prima zwembad. De kleedkamers zijn klein en dat heeft als voordeel dat je al snel aan de praat raakt met mensen. Wat dagen geleden stond een vrouw druk haar haar te föhnen (buiten was het ruim 30 graden en in de zon ruim 40) en toen ze eenmaal klaar was zei ze tegen mij dat ze zo graag steil haar had willen hebben. Ze had een flinke bos grijze krullen.

Ik heb grijzig steil haar en mij lijkt het altijd heel makkelijk om krullen te hebben. Dat zei ik tegen haar, maar ze was het er totaal niet mee eens. Na de voors en tegens te hebben uitgewisseld was de conclusie dat vrouwenhaar gewoon wat tijd kost. Ze vertrouwde mij toe dat ze maar eens per jaar naar de kapper ging. ‘Ik ook’ zei ik. Daarom heb ik lang haar want met kort haar moet je het steeds laten bijknippen.

Ze zei ook dat haar grijze krullen puur natuur waren en niet uit een flesje. Mijn haar is ook niet geverfd zei ik. Ze keek mij heel streng aan en wees naar boven mijn wenkbrauwen. Dat zijn blonde lokken, die zijn niet natuurlijk, dat doet de kapper! Ik moest mezelf verdedigen dat bij mij de zon sommige lokken blondeert. Bij ex-blondjes werkt dat zo, bij mij wel in elk geval.

Ik heb er geen vriendin bij want ze geloofde mij duidelijk niet. Toen ik met kletsnatte haren vertrok had ik het helemaal verpest.

Posted in: Bijzondere mensen, Montespertoli, Wijn en olijfolie

Gelasagnaad

Gisteren zijn we naar het wijnfeest in Montespertoli gegaan. Dit jaar waren ze terug naar de oude opzet waarbij elk wijnhuis (cantina) een eigen kleine stand heeft (in de voorgaande jaren was er een centrale stand met de wijn, maar niet de wijnmakers). Allemaal hebben ze eenzelfde klein paars hokje en die staan in een grote cirkel rondom het plein. Je koopt centraal een glas en vervolgens kun je bij alle cantine proeven en wijn kopen (per glas of per fles).

Super gezellig met overal ook eetkraampjes die worden bemand door verschillende verenigingen uit het dorp (de bloeddonoren, de jagers, etc.). Met zo’n dorpsfeest halen ze flink geld op waarmee de vereniging weer een tijdje vooruit kan. De bloeddonoren frituurden allemaal, dat is dan wel weer opmerkelijk.

We stond bij een wijnmaker wat te kletsen toen een kleine zwarte hond onstuimig tegen mij opsprong, mijn benen kregen een kleverige wasbeurt. Het diertje had allerlei kralenkettingen om en haar baasje leek even onstuimig en vol levenslust.

Ze verontschuldigde zich en gaf mij een kleine sticker. Jij bent gelasagnaad, zei ze. Ik weet niet of dat met en d of een t moet (in het Italiaans: ‘sei stata lasagnata’). De hond heet Lasagna.

Ik vond het allemaal vrij origineel. Je hebt een onopgevoede hond en komt er op deze manier leuk mee weg. Wie bedenkt er zoiets!

Ik keek vanochtend even beter naar die sticker en begreep ineens hoe idioot naïef ik weer ben geweest. Het draait allemaal om een Instagram pagina … nu snap ik waarom de dame geld investeert in stickers. Haar hondje is een verdienmodel.

Posted in: Moestuin Toscane

Vijgenbomen in de problemen

Vorig jaar zijn vier van mijn vijgenbomen dood gegaan. Hier in de buurt zijn veel oude vijgenbomen ook dood. Eén van de redenen is de ‘punteruolo del fico’ (‘priem van de vijg’). Ik had al een foto van het insect op mijn blog gezet een tijdje geleden.

Ik heb drie vijgenboompjes die bijna dood zijn, maar nog niet helemaal. Ik probeer deze in leven te houden en ga elke dag minstens een keer op zoek naar de ‘priemen’. Ik heb er al enorm veel doormidden geknipt. Sommige knip ik uit pure nijd zelfs twee keer door … Mijn vriend vond dat nogal verontrustend om te zien.

Het resultaat van die nare punteruolo …

Gisteren had er er weer eentje op een vijgenboompje gevonden, twee keer doorgeknipt en de resulterende drie stukjes aan de kippen gegeven. Ik liep vervolgens naar binnen, deed de deur open en plop … er viel zo’n insect net voor mijn voeten.

Het huis binnenlopend moet het insect hebben gedacht dat iets hem ging pakken (ineens werd het donker). Als ze zich bedreigd voelen laten ze zich vallen en blijven voor dood liggen, pootjes dramatisch in de lucht. Zo lag ie daar dus en is ook kippenvoer geworden. Ik snap nog steeds niet waar de priem vandaan kwam, maar ben behoorlijk in mezelf teleurgesteld. Ik moet hem namelijk op de een of andere manier hebben meegedragen en dat belooft niet veel goeds over mijn jacht op de punteruolo …

Nou is er ook een ander probleem met de vijgenbomen, de ‘cocciniglia’ (schildluis). Mijn boompjes hebben dit niet, maar in de buurt zie ik het op veel bomen. Eén boom met heerlijke vijgen heb ik zo goed mogelijk schoongemaakt, met een ruwe handschoen alle takken gemasseerd … (mocht iemand zich afvragen waarom biologisch eten duurder is dan het eten dat met gif wordt bespoten … ik heb een verklaring)!

De schildluis eet van de lymfe en maakt er vervolgens een zootje van. Alle bladeren worden bedekt door een kleverig zwart goedje. Na een tijdje krijgt de vijg geen licht meer en niet lang daarna gaat ie uiteraard dood.

Vrolijke boel voor de vijgenbomen hier in Toscane!

Posted in: Algemeen

Onder het gras en uit de pan …

Een adder(tje)?

Deze vond ik toen ik de goot van de weg aan het schoonmaken was. Ik had nog nooit een adder gezien, maar wist dat deze er behoorlijk op leek en dus waarschijnlijk een addertje was. Hij zat onder het gras dat ik er (met mijn blote handen) aan het uittrekken was.

Onze buurman kwam een dag later eten en toen ik hem de foto liet zien vroeg hij wat ik ermee had gedaan. Ik kreeg een flinke veeg uit de pan want ik had het beestje niet doodgemaakt. Adders dichtbij huis moet je doodmaken, volgens hem.

Een adderbeet is niet dodelijk, maar wel erg vervelend. Toch vind ik het naar om zo’n adder preventief dood te maken en al helemaal omdat ik niet zeker wist of het wel een adder was. De driehoekige kop doet denken van wel, maar het lijf lijkt meer op een gewone slang. Dacht ik … maar ik moet nog veel leren!

Back to Top