W in Italie – Pagina 2 – Blog over Nederlander in Toscane

Onze wijn

Written by willemijn lindeboom 18/12/2025 1 reactie

We hebben een wijngaard. We spuiten helemaal nergens mee, dus het is een klein wondertje dat we dit jaar druiven hadden. Het waren er niet heel veel (gelukkig maar, want we zijn nog niet klaar voor een echt grote oogst), maar we hebben wat wijn. We hebben zelfs meer wijn dan we in een jaar normaal gesproken drinken (en dat is behoorlijk veel).

Als je nergens mee spuit en het is een nat voorjaar, verrotten de druiven meestal wegens verschillende schimmels en ziekten die ontstaan. Ik ben druk bezig de wijngaard zo aan te passen dat de wijnranken gezonder worden en de druiven dus ook. Ik hoop over 4 jaar echt resultaten te zien. Het duurt een tijdje want de planten die ik heb gepoot moeten groeien (bomen en kruiden). Zij gaan ervoor zorgen dat de biodiversiteit toeneemt, de grond op een natuurlijke manier vruchtbaar wordt en zo langzaam de wijngaard echt tot leven komt. Dat is in elk geval de bedoeling.

Maar goed, terug naar de wijn van dit jaar. We hebben de druiven heel nauwkeurig geselecteerd en alleen van de perfecte wijn gemaakt. Eerst de druiven van de steeltjes (hebben we een apparaat voor), daarna zo’n 10 dagen in een open vat gisten, daarna licht persen (heb ik met de hand gedaan want we hebben nog geen pers) en daarna in een stalen vat met luchtslot (de witte wijnen waarvan we veel minder hebben, in een grote fles van 54 liter, ook met luchtslot). Zo kan de CO2 eruit, maar kan er geen zuurstof bij.

Een tijdje geleden alweer hebben we de wijnen overgeheveld omdat alle drab op de bodem komt te liggen en het leek ons beter om dat te verwijderen.

Op deze manier krijgt de wijn ook flink veel lucht en dat kan een probleem zijn, maar het kan de wijn ook beter maken. Wij moeten alles nog leren, dus we proberen maar wat.

We hebben twee soorten rode wijn en twee witte.

Tot onze grote en aangename verrassing, zijn alle wijnen die we tot nu toe hebben geprobeerd, goed te drinken. Hoe lang dat nog zo blijft is de vraag. De rode wijn die voor het overhevelen een beetje rook naar lijm, heb ik door een koperen dakgoot laten vloeien en flink geroerd (tip van wijnmakers hier in de buurt). Sindsdien is de wijn echt beter. Wij ruiken helemaal geen lijm meer. Deze wijn is nu onze huiswijn. Het is nog wat vroeg om de wijn van 2025 nu al te drinken, het is namelijk geen ‘vino novello’ (die worden op een speciale manier gemaakt) maar hij is prima. Waarom zouden we dan wijn kopen?

Al met al is het een hele klus om zelf wijn te maken, maar het is leuk werk. Oogsten, de druiven verwerken, na een tijdje persen en daarna nog een keertje overhevelen. We hebben helemaal niets toegevoegd en tot nu toe zijn de wijnen OK. Over een paar maanden kijken we weer verder!

Toscane, Wijn en olijfolie

De wijngaard

Written by willemijn lindeboom 12/12/2025 4 reacties

De afgelopen tijd heb ik veel werk in de wijngaard verzet.

Zo heb ik ruim een vuilniszak vol met plastic en ijzeren draadjes van alle wijnranken verwijderd. Het was meer dan een week werk, maar ik ben eindelijk klaar.

Deze emmer hieronder was van twee rijen en er zijn zo’n 40 in totaal.

Een paar ochtenden geleden was er een prachtige zonsopkomst, met zicht op de wijngaard.

Hieronder een foto genomen vanaf de eerste rij druiven. De wijngaard eindigt bij de olijfbomen verderop. Het duurt dus lang voordat ik iets af heb als ik de hele wijngaard door moet.

Algemeen

Heel veel wit poeder

Written by willemijn lindeboom 03/12/2025 1 reactie

Ze zijn al een maand af en aan bezig een weg hier in de buurt op te knappen. Het is de derde keer in 10 jaar tijd dat er groots aan wordt gewerkt, maar gelukkig wordt niet alles opnieuw geasfalteerd (dat is al twee keer wel gedaan).

De weg is lastig goed te houden want er zit een boerenbedrijf aan dat heel zware machines heeft en de weg is smal en dus echt niet geschikt voor zulk zwaar verkeer. Dat her en der de waterleiding ook lekt, helpt zeker niet mee…

Ik loop altijd over die weg als ik een wandeling maak.

Gisteren hadden ze, net om de hoek bij mijn huis, wat big bags (een zak van een kubieke meter) wit poeder uitgestrooid over de stukken waar nieuw asfalt gaat komen. Ik vroeg netjes aan een man met oranje vest of ik over de weg mocht lopen. Dat mocht als ik maar niet over het witte poeder liep. Ik begon mij wat zorgen te maken … wat voor mysterieus poeder is dit?

Op de terugweg zag ik een man druk bezig met dit poeder. Hij had een soort maanpak aan, dat mensen dragen als ze met gevaarlijke stoffen werken. Ik vroeg hem wat dat witte poeder was. In gebroken Italiaans wist hij mij te vertellen dat het gewoon kalk is. ‘Helemaal niet gevaarlijk’.

Ik vroeg waarom hij dan in zo’n pak liep. Hij haalde zijn schouders op en zei: ‘stof, stof, veel te veel stof’.

Nou ja, in elk geval fijn te weten dat er goed op de gezondheid van de werknemers wordt gelet, maar voor de omwonenden is het niet erg geruststellend zo’n man in beschermend maanpak bezig te zien.

Moestuin Toscane

Superrups

Written by willemijn lindeboom 18/11/2025 2 reacties

Deze enorm grote rups was rustig op weg naar mijn rode bieten in de moestuin. Tien centimeter lang (denk ik) en heel dik. Prachtige kleuren en … met een hoorntje!

Even zoeken online gaf direct de naam (niet te onthouden). Wel leuk is dat deze rups uiteindelijk een nachtvlinder wordt van het soort dat op de affiche van de film ‘The Silence of the Lambs’ is gebruikt, met een soort doodshoofd op zijn rug (met enige fantasie kun je dat zo zien).

Ik heb de rups iets verderop in het gras gezet en na een half uurtje of zo was ie spoorloos.

Bijzondere mensen, Wandelen Toscane, Wijn en olijfolie

Schattige jonge mannen

Written by willemijn lindeboom 14/11/2025 1 reactie

Gisteren was ik in de wijngaard bezig. Ik heb al ruim 2000 jonge kruidenplantjes (van twee cm hoog) gepoot, maar er komen er nog meer en ik ben momenteel de grond daarvoor aan het voorbereiden.

Er loopt een kleine asfaltweg bovenlangs de wijngaard. Er liepen twee mensen met hun jas keurig onder de arm. De ene zei tegen de andere, onder andere: ‘dat is die Nederlandse’. De zon was aan het ondergaan en stond achter hen, dus ik kon niet zien wie het waren en ook de rest van hun gesprek kon ik niet goed horen.

Vandaag kwam ik ze heel toevallig weer tegen, maar op een andere weg. ‘Gelijkvloers’ ditmaal. Keurig de winterjassen onder de arm (het is 18 graden of zo, maar wél half november, dus … je moet een winterjas mee). Ik luisterde naar een Amerikaanse podcast op de luidspreker van mijn telefoon, dus goed hoorbaar. Een van de twee jongens stopte mij verlegen en vroeg hakkelend of ik Engels sprak. Het was ontzettend schattig!

We hebben al met een een half uurtje staan praten, in het Engels. Er kwam in het begin een buurvrouw langs die stopte en vroeg ik of eindelijk twee hulpjes had gevonden … Ze is over de tachtig en altijd wel in voor een praatje, dus ze bleef lang kletsen over onder andere olijven en wolven, genietend van het onverwachtse publiek.

Nadat de buurvrouw verder was gereden ben ik gewoon in het Engels doorgegaan met de jongens. Het was zo overduidelijk dat ze heel graag wilden oefenen! Ze waren even uit het veld geslagen en probeerden in het Italiaans verder te gaan, maar ik zei dat ik aannam dat ze mij hadden aangesproken omdat ze graag Engels wilden praten en dat we dat dus gingen doen.

Ik heb mij enorm vermaakt, per slot spreek ik ook nooit Engels en al helemaal niet met twee jonge frisse en schattige mannen die de wereld willen verbeteren.

Bijzondere mensen

Idioten

Written by willemijn lindeboom 16/10/2025 4 reacties

In heel korte tijd is het mij twee keer overkomen dat een idioot (zo’n typische verouderde en verloederde macho man met dikke buik, die niet heeft meegekregen dat de wereld sinds hij tien was, is veranderd) mij heel vreemd heeft behandeld.

Mijn vriend en ik waren in een lampenwinkel. We hadden een lamp gezien waar wij wat vragen over hadden. “Ga hier maar even zitten, dan kom ik er zo aan”. Hij kwam met een stapel boeken van andere lampenmakers en begon ons van alles voor te leggen dat wij helemaal niet wilden. Na een paar minuten zei ik dat ik het liever over de lamp had die we wel wilden.

De arme man (want helaas zijn dit echt heel zielige mannen) keek naar mijn vriend en zei: “Mevrouw is wel erg direct hè?”. Ik viel zo ongeveer van mijn stoel van verbazing. Behandelt deze idioot een mogelijke klant nu als een vervelend kindje dat nodig opgevoed moet worden?

Het antwoord is ‘Ja’. Hij bleef deze toon aanhouden en zei meerdere keren iets over ‘de mevrouw’ tegen mijn vriend. Blijkbaar dacht de idioot dat hij mijn vriend voor zich had gewonnen en dat ze samen deze lastige dame wel even klein zouden krijgen. Ik wilde op een gegeven moment weg, maar mijn vriend wilde toch eigelijk graag een prijsopgaaf van die lamp.

Ik was zwaar geïrriteerd. Zoveel domheid en ego problemen in een slecht oud geworden man die niet mee kan komen met de tijd … Die lamp hebben we na enig beraad toch niet bij hem gekocht.

Niet lang daarna kwamen we bij de winkel hier in de buurt, waar ze van alles hebben voor de landbouw. Ik kom daar regelmatig in mijn eentje, en dan is het te doen. Ik ben overigens denk ik één van de weinige vrouwen die ooit een voet in die winkel zet. De man die daar de baas is, noemen wij ‘il cowboy’. Deze keer was ik samen met mijn vriend en dat triggerde iets. De arme cowboy (ook verloederend oud aan het worden, maar duidelijk ooit een mooie man geweest) moest mij ook per sé denigreren en wegzetten als ‘een vrouw’ (“en die snappen nergens iets van, maar denken dat ze alles beter weten”). Ik kreeg dit letterlijk te horen, want hij zei het tegen mijn vriend waar ik gewoon naast stond.

Het ging om de bosmaaier en die gebruik ík alleen maar. Mijn vriend weet bij wijze van spreken niet eens hoe dat ding werkt. Het kwam erop neer dat ik probeerde uit te leggen wat ik nodig had, hetgeen volgens de cowboy onmogelijk was. Ik werd daarna totaal niet meer serieus genomen, en kon dus niet uitleggen wat het probleem was. Hij wilde mij ook niet helpen, maar alleen belachelijk maken. Dan is het een verloren zaak natuurlijk. In eerste instantie voor mij, maar op de lange termijn voor hem.

Bijzondere mensen, Moestuin Toscane, Toscane

Wat hooi voor het ‘kippenbedje’

Written by willemijn lindeboom 08/10/2025 1 reactie

De buurman belde of de zoon van een vriend van hem wat hooi van ons mocht pakken. De vriend is een tijdje geleden overleden en nu probeert zijn zoon de kippen en andere activiteiten van de vader, gaande te houden.

Uiteraard mocht dat.

De buurman zei vervolgens dat dat hooi helemaal niet nodig was, omdat kippen ook gewoon in het zand, in het gras of waar ze zelf maar willen, een ei leggen. Hij zei: “die zoon is van de stad en die snapt er helemaal niets van”.

Na het gesprek zei ik tegen mijn vriend dat ik blijkbaar ook helemaal niets snap, want ik leg ook altijd wat gras of hooi in het kippenhok, zodat ze daar eieren op kunnen leggen. Sommige kippen doen dat, andere niet. Ik vind het wel vriendelijk staan, zo’n nestje …

Fietsen in Toscane

Bella – bellissima

Written by willemijn lindeboom 23/08/2025 3 reacties

Wij hebben ElliptiGO fietsen, dat zijn fietsen waarop je staat en de pedalen maken een elliptische beweging in plaats van een ronde. Die fietsen zie je hier helemaal nooit. Hieronder een plaatje van een echte atleet op zo’n fiets.

Vanochtend hebben we een heel eind gefietst, zoals we wel vaker doen in het weekend. Ik voorop en mijn vriend volgt.

Ook vanochtend is het een paar keer gebeurd dat andere fietsers, die op een gewone racefiets rijden, mij tegemoet komend toeroepen: Bella! (mooi) Of zelfs: Bellissima! (heel erg mooi). Het woord voor fiets (bicicletta) is vrouwelijk, dus in het Italiaans zeg je over een mooie fiets dat ie ‘bella’ is. Hetzelfde geldt voor een vrouw, die kan ook bella zijn.

Nou ben ik de leeftijd ver voorbij waarop mannen Bella! naar mij roepen, maar toch voel ik mij steeds even heel kort gestreeld, vooral omdat het jonge en fitte mannen zijn die dit roepen. Het kwartje valt helaas toch elke keer heel snel … (“Ze hebben het over de fiets! Echt niet over jou! idioot!”).

Toscane

De sauna is hier niet uitgevonden

Written by willemijn lindeboom 19/08/2025 Leave a Comment

We hebben een weekje vakantie gehad. We zijn thuisgebleven omdat het in de week van 15 augustus (een belangrijke feestdag in Italie) overal bomvol is met toeristen en ook omdat ik nogal wat werk in de tuin heb om alles in leven te houden en als dat lukt, te oogsten.

We zijn elke dag om zes uur opgestaan of eerder om te gaan fietsen en dat was prachtig. Ik heb genoten van de tochten.

Toen we een dag wat later dan normaal terugkwamen en het écht warm was geworden (het was elke dag minimaal 37 graden in de schaduw hier bij ons), bedacht ik ineens waarom de sauna niet in het Zuiden van Europa is uitgevonden en waarom je ook nauwelijks sauna’s vindt hier. Ik zou er echt niet voor betalen om in een hokje te gaan zitten zweten!

Bijzondere mensen, Toscane

Alternatief weerbericht

Written by willemijn lindeboom 08/08/2025 3 reacties

Vorige week aten we met onze buren. Ik had gekookt, maar we hebben alles mee naar hen genomen, omdat zij problemen met haar schouder heeft en niets kan doen momenteel en de dochter werkt tot laat.

Op een gegeven moment hadden we het over de nieuwe hittegolf die eraan zat te komen (we zitten nu in het begin ervan). Tot mijn grote verbazing zei de dochter (mijn leeftijd) stellig dat het nu niet warm meer kon worden, want er is een gezegde: na de eerste regen in augustus is de grote hitte voorbij.

Haar vader zei direct dat het bij ons niet had geregend, dus het gezegde gold nog niet. Nou had het die dag (2 augustus, let wel!) overal om ons heen gegoten, maar hier niet.

Vader en dochter bleven wat bekvechten over wat nou geldig was en wat niet. Ik heb maar gezegd dat ik gewoon naar de weersvoorspellingen heb gekeken. Die hittegolf komt er echt aan, regen of niet. Inderdaad is het vandaag 35 graden in de schaduw en wordt het de komende dagen 39.

Misschien is 2 augustus te vroeg in augustus voor het gezegde?