W in Italie – Pagina 3 – Blog over Nederlander in Toscane

Moestuin Toscane

Vijgenbomen in de problemen

Written by willemijn lindeboom 12/05/2026 2 reacties

Vorig jaar zijn vier van mijn vijgenbomen dood gegaan. Hier in de buurt zijn veel oude vijgenbomen ook dood. Eén van de redenen is de ‘punteruolo del fico’ (‘priem van de vijg’). Ik had al een foto van het insect op mijn blog gezet een tijdje geleden.

Ik heb drie vijgenboompjes die bijna dood zijn, maar nog niet helemaal. Ik probeer deze in leven te houden en ga elke dag minstens een keer op zoek naar de ‘priemen’. Ik heb er al enorm veel doormidden geknipt. Sommige knip ik uit pure nijd zelfs twee keer door … Mijn vriend vond dat nogal verontrustend om te zien.

Gisteren had er er weer eentje op een vijgenboompje gevonden, twee keer doorgeknipt en de resulterende drie stukjes aan de kippen gegeven. Ik liep vervolgens naar binnen, deed de deur open en plop … er viel zo’n insect net voor mijn voeten.

Het huis binnenlopend moet het insect hebben gedacht dat iets hem ging pakken (ineens werd het donker). Als ze zich bedreigd voelen laten ze zich vallen en blijven voor dood liggen, pootjes dramatisch in de lucht. Zo lag ie daar dus en is ook kippenvoer geworden. Ik snap nog steeds niet waar de priem vandaan kwam, maar ben behoorlijk in mezelf teleurgesteld. Ik moet hem namelijk op de een of andere manier hebben meegedragen en dat belooft niet veel goeds over mijn jacht op de punteruolo …

Nou is er ook een ander probleem met de vijgenbomen, de ‘cocciniglia’ (schildluis). Mijn boompjes hebben dit niet, maar in de buurt zie ik het op veel bomen. Eén boom met heerlijke vijgen heb ik zo goed mogelijk schoongemaakt, met een ruwe handschoen alle takken gemasseerd … (mocht iemand zich afvragen waarom biologisch eten duurder is dan het eten dat met gif wordt bespoten … ik heb een verklaring)!

De schildluis eet van de lymfe en maakt er vervolgens een zootje van. Alle bladeren worden bedekt door een kleverig zwart goedje. Na een tijdje krijgt de vijg geen licht meer en niet lang daarna gaat ie uiteraard dood.

Vrolijke boel voor de vijgenbomen hier in Toscane!

Algemeen

Onder het gras en uit de pan …

Written by willemijn lindeboom 07/05/2026 3 reacties

Deze vond ik toen ik de goot van de weg aan het schoonmaken was. Ik had nog nooit een adder gezien, maar wist dat deze er behoorlijk op leek en dus waarschijnlijk een addertje was. Hij zat onder het gras dat ik er (met mijn blote handen) aan het uittrekken was.

Onze buurman kwam een dag later eten en toen ik hem de foto liet zien vroeg hij wat ik ermee had gedaan. Ik kreeg een flinke veeg uit de pan want ik had het beestje niet doodgemaakt. Adders dichtbij huis moet je doodmaken, volgens hem.

Een adderbeet is niet dodelijk, maar wel erg vervelend. Toch vind ik het naar om zo’n adder preventief dood te maken en al helemaal omdat ik niet zeker wist of het wel een adder was. De driehoekige kop doet denken van wel, maar het lijf lijkt meer op een gewone slang. Dacht ik … maar ik moet nog veel leren!

Toscane

Informatie over de wolf in Toscane

Written by willemijn lindeboom 20/04/2026 6 reacties

Zaterdag was er een bijeenkomst over de wolf bij ons in de buurt. Het zou de deelnemers veel nieuwe informatie geven.

Vol tegenzin ging ik erheen want ik wilde liever in de tuin werken. Echter, ik wilde ook wel advies over de wolven hier en je moet af en toe kiezen.

We zaten in een donker zaaltje met alle ramen en deuren dicht en na een uur begon ik het benauwd te krijgen. Ik ergerde mij aan de man die stond te vertellen en ook aan een man uit het publiek die steeds onderbrak.

Toen de bijeenkomst eindelijk was afgelopen was ik even zwaar uit mijn humeur. Drie uur zitten luisteren en geen steek wijzer. De man die vertelde hield van vertellen en van wolven. We hebben allemaal filmpjes gezien van de wolven die hij bij ons in de buurt met wildcamera’s heeft gemaakt. Het hield niet op. Alle wolven hebben ook een naam (alleen hij kan ze uit elkaar houden). Verder hoorde ik uitgebreid over andere hobby’s van de beste man, totaal niet ter zake doend. Hij sloot af met 10 minuten uit de film ‘Dancing with wolves’ en om na 3 uur een vriendelijke wolf aangeschoten te zien worden door vervelende Amerikanen hielp mijn humeur totaal niet.

In het stukje waarin het ging over hoe wij ons tegenover de wolven moeten gedragen, liet hij snel wat tabellen zien met kleine lettertjes die ik vanaf mijn plek niet kon lezen. Hij vertelde er verder niets bij afgezien van dat deze informatie ‘vooral veel tekst is’.

Drie uur helemaal voor niets in een donker zaaltje gezeten terwijl het buiten schitterend weer was en ik enorm veel te doen had. Zonde!

Moestuin Toscane, Toscane, Wijn en olijfolie

Alles gaat z’n gangetje

Written by willemijn lindeboom 18/04/202618/04/2026 5 reacties

De tijd vliegt zoals gewoonlijk en het is er niet van gekomen een blog te schrijven. Vaak genoeg heb ik een idee voor een blog, maar het komt er niet van.

Ik heb alle olijfbomen gesnoeid en de kruiden die ik in de wijngaard heb geplant vrijgemaakt van gras zodat ze licht krijgen en kunnen groeien. Ik heb allemaal tomaten en courgettes en zo gezaaid en hoop deze aanstaande week in de moestuin te gaan zetten. Die moestuin moet ik nog wel eerst voorbereiden.

Mijn laatste bericht ging over het konijn van de buurman. Dat beestje is hier nooit terechtgekomen want de buurman heeft hem overdag vrij laten rondlopen en op dag twee van die vrijheid heeft een vos hem opgegeten. Zo gaat dat!

Ik heb een groot duivenprobleem, maar het lijkt erop dat ik een oplossing heb gevonden. Er vlogen de laatste tijd wel 30 duiven om mij heen als ik de kippen te eten gaf. De kippen stopten met eieren leggen. Deze hele winter hebben we nauwelijks een ei van ze gehad. Het kwartje viel wat laat bij mij, maar ik zag dan toch ineens het verband ertussen. De kippen kregen blijkbaar niet genoeg voer binnen om eieren te kunnen produceren.

De kippen krijgen nu in hun afgesloten ruimte te eten waar de duiven niet in kunnen (zodra de kippen binnen zijn doe ik alles dicht). Het is wat meer werk, maar het resultaat is er. Er zitten ’s ochtends niet langer 30 duiven op mij te wachten met al hun lawaaierige gefladder en uiterst brutale gedrag. Het heeft even geduurd voordat de kippen deze nieuwe methode snapten, maar met enig geduld (niet mijn sterkste eigenschap) en erg veel frustratie is het gelukt en krijgen ze nu allemaal voldoende te eten. Een hele opluchting.

Hier wat foto’s van de afgelopen tijd … met korte uitleg erbij.

Bijzondere mensen

Konijn?

Written by willemijn lindeboom 26/02/2026 1 reactie

De buurman had een idee. Hij heeft konijnen (in Italie worden erg veel konijnen in hokken gefokt en als ze groot genoeg zijn, opgegeten) maar zijn vrouwtjeskonijn is oud en geeft geen melk meer, dus ze had konijntjes op de wereld gezet en die zijn binnen een paar dagen allemaal doodgegaan. Na jaren veel konijntjes te hebben geproduceerd, was ze nu te oud.

Fris verhaal … maar zo gaat dat.

Ik heb een groot stuk van mijn land omheind, waar de kippen leven. Het idee van de buurman (“Het is maar een vraag hoor, je mag echt nee zeggen”!): zou zijn oude vrouwtjeskonijn, die hij na jaren van trouwe dienst niet dood wil maken, bij mijn kippen mogen komen wonen? Ze eet gras en dat staat er voldoende dus ik hoef er geen extra werk voor te doen.

Uiteraard zei ik dat ik dat prima vond en ook als ik in de zomer wat vers gras of groente naar het konijn moet brengen is dat geen probleem.

Dat was twee weken geleden. Vorige week zag ik hem weer en vroeg wanneer hij zijn konijn kwam brengen … hij aarzelde en wilde eerst een huisje voor het dier bouwen zodat ze ergens beschut kan slapen. Ik zei dat hij de weg wist (hij komt de kippen altijd eten geven als wij weg zijn) en kan bouwen wat hij wil. Overigens heb ik al twee kippenhokken waar het konijn goed beschut kan slapen, maar dat terzijde.

Ik heb niemand gezien of gehoord … Ik denk niet dat het konijn bij ons gaat komen.

Bijzondere mensen, Moestuin Toscane, Wijn en olijfolie

Wat bamboe

Written by willemijn lindeboom 12/02/202613/02/2026 4 reacties

Een paar weken geleden stopte er een klein rood autootje terwijl ik buiten bezig was. Een oudere meneer met gigantische buik stapte uit en vroeg of hij wat bamboe mocht komen halen. Wij hebben een dichte strook bamboe aan het eind van ons land. Iedereen uit de buurt weet dat en af en toe vragen mensen of ze er wat van mogen gebruiken.

Tot zover niets vreemds dus. Ik zag vervolgens meerdere keren dat rode autootje in de buurt van het bamboeplekje staan en vroeg mij af hoeveel deze man in Godsnaam nodig had.

Vandaag stond hij er weer en ben ik maar even poolshoogte gaan nemen. Er stond nog bamboe, dus dat was goed nieuws. Ik besloot desondanks toch om even te vragen naar zijn plannen. De man maakte direct zijn excuses. Hij is vier keer bamboe komen halen omdat hij elke keer meer nodig heeft dan hij dacht.

Ik zei hem dat dat geen probleem was, per slot hebben we nog genoeg bamboe over, maar dat het wel prettig zou zijn geweest als hij wat duidelijker had gezegd dat hij behoorlijk veel bamboe nodig heeft, dan weet ik dat.

Na uitgebreid zijn excuses nogmaals te hebben gemaakt begon hij vragen te stellen. Wonen wij hier? Hebben wij de olijfbomen gesnoeid (hij herinnerde zich dat alles was verwilderd en niemand bij de bamboe, of de rest, kon komen). Zijn wij getrouwd? … de vragen werden al wat vreemder … is mijn vriend ouder dan ik … heb ik kinderen? Hij vertelde uitgebreid over zichzelf ook.

Als een wildvreemde dit soort vragen begint te stellen is dat vreemd uiteraard, maar veel mensen uit het dorp zijn enorm nieuwsgierig naar ons. Ze weten wel wat, maar niet alles. Deze man kan nu met een lading bamboe en extra roddelkennis terug naar huis. Echt fantastisch natuurlijk.

Op een gegeven moment zei hij dat zijn vrouw vervelend is. Ik zei dat dat wel erg naar klonk en hij haalde zijn schouders op en zei dat het inderdaad niet leuk is om te zeggen, maar, herhaalde hij gelaten: mijn vrouw is vervelend. Iedereen zegt het. Zijn vrouw weet het zelf ook. Ze is altijd boos en loopt te schelden en tieren en kan er niet mee stoppen. Ik zei dat dat erg vervelend voor zijn vrouw is en dat was hij volmondig met mij eens. Ook wel vervelend voor de man zelf, voegde ik er na een tijdje aan toe. Nee hoor, zei hij, voor mij is het geen probleem. Ik ga gewoon weg als ze weer vervelend doet en heb er dus geen last van.

Tsja … ik opperde dat dat misschien een reden is voor haar ontevredenheid, maar dat kwartje viel niet.

Ik zei dat ik weer verder ging met het snoeien van de wijngaard. Hij wees naar de heuvel en vroeg: die wijngaard? Ja, die wijngaard! Huren jullie of hebben jullie hem gekocht? Gekocht! En U snoeit hem? Hij viel om van verbazing. Ja, ik snoei hem.

Hij beloofde dat hij niet nog meer bamboe zou komen halen en nodigde mij uit langs te komen om zijn bamboecreatie te zien. Uiteraard zei ik dat ik dat zou doen, maar ben het allerminst van plan!

Bijzondere mensen, Wandelen Toscane

Benauwd in het hoofd

Written by willemijn lindeboom 13/01/2026 1 reactie

Zoals gezegd hebben we tijdens de kerst veel gewandeld. Een dag hebben we een stukje van de Via Francigena gewandeld. Deze wandelroute ligt op 15 minuten rijden van ons, dus we zijn met de auto gegaan en hebben een klein stukje van de route heen en weer gelopen.

We kwamen een leuk bordje tegen:

Er staat: “verander af en toe van gedachten, anders wordt het benauwd in het hoofd”.

Normaal gebruik je in het Italiaans ‘sa di chiuso’ als er gebrek aan zuurstof in een ruimte is omdat de ramen al lang niet zijn opengezet.

De wandelaars heten ‘pellegrini’ (ze zijn pelgrims want de weg verbindt Canterbury met Rome). De bedoeling is dat je richting Rome (het Zuiden) loopt. Loop je naar het Noorden dan missen de aanwijzingen.

De ’tip’ van de foto hangt langs een pad waar alleen pellegrini langskomen. Ik vraag mij af of de boodschap dan ook speciaal voor hen bedoeld is?

Algemeen

Kippen in de sneeuw

Written by willemijn lindeboom 07/01/2026 1 reactie

Gisteren heeft het hier, tot ieders grote verrassing, gesneeuwd. Het was Epifania (Drie Koningen), door iedereen gewoon La Befana genoemd. Dit is de laatste vrije dag van de kersttijd. Men zegt hier: “L’Epifania, tutte le feste le porta via” (Driekoningen haalt alle feestdagen weg … alleen rijmt het in het Italiaans).

Ik had de kippen voor het begon te sneeuwen, eten gegeven. Daarna heb ik niet meer aan ze gedacht, want we zijn in de sneeuw gaan wandelen. Tegen drie uur ben ik even bij ze gaan kijken en zaten ze allemaal in hun hok. Toen ze mij zagen begonnen ze bozig te kakelen, alsof ik er iets aan kon doen dat er ineens overal een laag sneeuw lag.

Ze vonden de sneeuw duidelijk helemaal niets! Ik heb wat eten in hun knusse hok gegooid en ben weggegaan.

Vanochtend zaten ze nog in hun hok en waren er met geen mogelijkheid uit te krijgen. Nou ja, ik heb niet hard mijn best gedaan. Ik heb het graan alleen op de normale plek gestrooid en niet in hun hok. Ze kakelden wat af, maar kwamen niet naar buiten. Ik heb toen maar weer extra graan in hun hok gestrooid, hebben ze in elk geval iets te eten.

Het heeft hier misschien 9 jaar geleden voor het laatst gesneeuwd, dus deze kippen hadden het nog nooit meegemaakt. Ze hopen, denk ik, ook van harte dat het niet nog een keertje gebeurt.

Bijzondere mensen

Bijt uw hond?

Written by willemijn lindeboom 05/01/2026 3 reacties

Giovanni (dat is Italiaans voor ‘Jan’) heeft een hele grote witte hond, Ugo. We maken altijd even een praatje als we elkaar tegenkomen, Giovanni, Ugo en ik.

Een aantal jaar geleden had ik een bot van een wild zwijn in mijn hand om aan een andere hond verderop te geven. Ugo had wel interesse in dat bot, maar kreeg het niet. Sindsdien heeft hij een paar keer naar mij gehapt en blijf ik uit zijn buurt. De hond is er inmiddels gewend aan geraakt en negeert mij. Gelukkig.

Ik had net wat dingen in mijn hand toen ik terug naar huis lopend Giovanni tegenkwam. Er ging bij Ugo een belletje rinkelen blijkbaar, want hij probeerde met alle macht bij mij in de buurt te komen. Ik bleef gewoon staan, erop vertrouwende dat Giovanni harder zou trekken dan Ugo.

Giovanni zei dat hij niet begreep waarom Ugo zo op mij reageerde. Ik opperde dat het wellicht kwam omdat ik iets in mijn hand had. Nee, nee, dat was het niet!

Hij vroeg of ik misschien bang voor honden was. Nou nee, normaal gesproken ben ik dol op honden. Grote, bijtende honden, daar ben ik wel bang voor!

Beledigd keek Giovanni mij aan en zei dat zijn hond nog nooit iemand had gebeten. Ik herinnerde hem aan het bot van een aantal jaar geleden, maar hij zei dat Ugo alleen had willen spelen en mij echt niet zou bijten. Dezelfde man had mij een paar weken geleden verteld dat hij eigenlijk geopereerd moet worden, maar hij kan zijn hond nergens kwijt omdat het een probleemhond is.

Ik moest denken aan een scene uit een film van Clouseau … “Bijt uw hond?” “Nee, mijn hond bijt niet.” Clouseau aait de hond en wordt prompt gebeten. De andere man haalt zijn schouders op: “Dat is niet mijn hond”. Het is een totaal ander verhaal, maar het blijft grappig. Giovanni verzint blijkbaar van alles bij elkaar om het gedrag van zijn hond goed te praten en vervolgens herinnert hij zich niet wat hij allemaal heeft verteld. Dat is het lastige van leugentjes en verzinsels.

Toscane, Wandelen Toscane

Winterwandelingen

Written by willemijn lindeboom 31/12/2025 3 reacties

Tijdens Kerst was het deels schitterend weer en vandaag wederom. Fris en schitterend blauwe lucht (die twee gaan bijna altijd samen bij ons).

We hebben veel wandelingen gemaakt bij ons in de buurt. Inmiddels kennen we alles al, maar ik kan er geen genoeg van krijgen. Het verveelt echt nooit!

Wat een privilege om hier te wonen (in de snikhete zomer ben ik minder dankbaar!!!).

Heel goed 2026!