Kort maar krachtig (en in dit geval ook prachtig) … de lente.
Er zijn zwaluwen (sinds ruim een week), alles begint groen te worden en we hadden een prachtige week zon en zalige temperaturen. Daar schijnt nu ruw een einde aan te gaan komen, vandaar de titel van de blog.
Ik maakte deze foto zondag bij de wandeling over een stukje van de oude wandelroute de Francigena en vond het echt een ‘begin van de lente’ foto.
Andere foto’s van die wandeling volgen nog!
Gisteren was zware regenval voorspeld, maar we zijn toch een eindje gaan wandelen, regenjas mee. In een prachtig vlak dal kwamen we een man tegen, druk het één of ander te zaaien. We stopten om een praatje te maken.
Ik vroeg of hij biologische groenten kweekte.
Zijn handen gingen in zijn zij, benen iets wijder uit elkaar, borst rechtop. Het was duidelijk dat hij wel iets over dit onderwerp te zeggen had. Het was ook direct duidelijk dat het niet al te positief zou zijn.
‘Biologisch’ zei hij, ‘Nee ik doe niet aan biologisch, maar di più!. Biodynamisch!’.
Bij het uitspreken van ‘dynamisch’ bewoog hij zijn handen snel van de ene naar de andere kant en terug, om het idee van ‘dynamiek’ kracht bij te zetten. Hij legde uit dat hij uiteraard kunstmest en ook la medicina gebruikt want hij gelooft helemaal niet in biologisch kweken. Daarvan krijg je lelijke groente, dat ziet hij altijd op de markt.
‘Ziet er niet uit, dat spul!’
In Italie noemen ze ‘gif voor planten’ steevast ‘medicijn’, la medicina. Inderdaad is het voor planten medicijn, maar vaak voor alle rest (en een evenwicht) niet zo best. Maar dat terzijde.
Na nog wat te hebben gekletst liepen we door. De rest van de dag hebben we gelachen over het bio – dynamisch met de bewegende handen. De beste man heeft er blijkbaar helemaal niets van begrepen, maar denkt het allemaal wel beter te weten!
Hoe vaak is dit niet het geval!
Het was een grijze dag, maar ik maakte toch een paar foto’s …
We zijn overigens exact toen het begon te regen thuis gekomen. Wat een mazzel!
Deze ligt niet ver van de afvalverwerking, dus eindelijk hebben we een goede reden gevonden waarom deze villa wellicht onbewoond is achtergelaten. “Villa Adriana” staat er trots op de voorkant.
De tuin wordt nog een beetje onderhouden, maar de pracht is ervan af. Ooit stonden hier unieke bomen, keurig in vorm gehouden, net als de heggetjes van buxus, inmiddels te groot om nog elegant te zijn. Een tuin vol schaduw en plekken om te zitten, verworden tot een deprimerende bende.
In de ingestorte limonaia (een soort wintertuin met veel glas waar vroeger de citroenbomen in hun machtige potten overwinterden) staan twee kitscherige beelden, waarschijnlijk zijn ze er na het instorten neergezet, hetgeen het tafereel iets zuurs geeft. De beelden genieten van het prachtige uitzicht, te midden van puin en vergane glorie.
De zon begon onder te gaan toen we hier waren, de sfeer werd er niet vrolijker op. Gelukkig ging een roodborstje even op het met gele ‘mos’ bekladde balkon zitten.
De natuur treurt niet om de stilte rondom deze villa.
Overal om mij heen ligt sneeuw, wegen zijn dicht, afspraken worden afgezegd … maar hier in Montespertoli bleef het slechts heel erg nat en kil.
Net sneeuwde het even … maar het is alweer opgehouden. Ik kan er niet treurig over zijn, hoewel een flink pak sneeuw waarschijnlijk wel mooie foto’s zou opleveren.
Nu moet ik het met deze doen …
Ik zwem twee keer per week in San Casciano en af en toe spreek ik een oudere man die heel langzaam baantjes trekt, altijd rugslag. De man is al jaren met pensioen en zwemt op recept van de dokter. Hij heeft een bypass en sinds dat drama leeft hij gezond. Hij lacht vriendelijk bij alles wat hij zegt, maar zijn ogen lachen niet mee.
Gisteren zag ik hem weer voor het eerst na de kerstperiode. Na ons verlate ‘buon anno’ (goed jaar) leerde ik dat de beste man zelfs met Kerst niet veel had gegeten en wel extra veel had gedanst om te compenseren voor het gebrek aan zwemmen. Dat had de dokter hem aangeraden.
Het baasje had het zwemmen wel gemist zei hij. Zwemmen helpt hem enorm bij het dansen.
Dat gezegd hebbende zette hij af en begon geconcentreerd aan nog maar een baantje rugslag.
De wandeling van afgelopen zondag leverde nogal wat foto’s op en ik ga dus gewoon door met online zetten … Deze foto’s hieronder zijn vooral van mooie kleuren, contrasten en uitzichten.
Een paar dagen geleden ging ik een stukje hardlopen. Op het eind is een lange trap die ik wel eens opren. Zo ook deze keer, maar ik trof er twee moeders en wat kleine kinderen. Ik rende toch de trap maar op, niet erg op mijn gemak en bang met ‘Rocky’ vergeleken te worden (en een brutta figura te slaan).
Het kleinste jochie rende voor mij uit en hij bleef het volhouden, best knap voor een mannetje met zulke kleine beentjes (hoewel ik er heel eerlijk bij moet zeggen dat mijn tempo niet hoog lag!). Bijna boven zei ik tegen het mannetje ‘bravissimo, vai bene cosi!’ (heel goed, ga zo door).
Hijgend kreeg ik terug: “ma io ho il vantaggio dell’età” (maar ik heb mijn leeftijd mee).
Vertederend en tegelijk lachwekkend, zo’n volwassen zin, trots op zijn prestatie maar ook bescheiden.
Ik ga geen foto van de trap plaatsen, maar heb nog wat foto’s van de Pieve van Montespertoli, zondag gemaakt tijdens een schitterende wandeling.
Koud maar zonnig liepen we tussen Montespertoli en Montelupo in het gebied van kasteel en klooster van Botinaccio. De route die we hadden bedacht te gaan lopen bleek niet te vinden, maar het alternatief dat we toevallig wel vonden voldeed ruimschoots.
We kwamen langs een schattig begraafplaatsje (foto’s volgen een andere keer) en vele verlaten huizen, een prachtige villa en uiteraard het klooster en kasteel zelf. Beiden waren dicht. In het klooster schijnt nog één non te wonen, maar dat hoorde ik een tijd geleden en heb geen idee of het waar is. Het kasteel ligt in een dik bos en is niet zichtbaar, afgezien van een minuscuul stukje dak.
Hieronder wat andere foto’s.
Boven en onder: een verlaten huis, deels ingestort, met nog drie potten ingemaakte tomaten en een vreemd afgezaagde stoel. Je zou er een roman over kunnen schrijven.
De zon weerkaatst op de lijnen die deze zomer de druiven weer zullen ondersteunen.
Prachtige vlakke wolk.
Nog een schitterend verlaten huis. Wellicht gaan we hier een volgende keer even kijken.
De kerktoren van het (bijna verlaten?) klooster, door de ondergaande zon rood verlicht.
Wijngaard die net is gesnoeid.
Had al wat foto’ s van een mistige zondagmiddag gemaakt, maar die middag had een vervolg in een schitterende zonsondergang. Hierbij dus ook nog die foto’s.
Een witte Kerst zit er dit jaar niet in. Maar dat kan de pret niet drukken denk ik (tenzij je je urgent zorgen maakt over de opwarming van de aarde).
Fijne feestdagen!!
Het is niet te geloven hoe snel het landschap verandert als er mist is, als je op de ‘mist grens’ zit (daaronder verandert er niets en is er helemaal niets aan!).
