Gisteren ging ik met een makelaar op pad. Ik had beter moeten weten, de beste man had mij allerhande huizen en terreinen voorgesteld die totaal niet voldoen aan mijn wensen, maar ik liet mij overtuigen omdat hij echt zeker wist dat ik deze huizen moest zien.
Het was totaal zinloos, hij bracht mij naar afschuwelijk lelijke huizen ofwel vreselijke plekken. Hij bleef maar praten over unieke kansen en dat ik mij die niet moest laten ontglippen. In zijn kleine oude Fiatje rommelde hij voortdurend met een doosje waar geur uit kwam en hij bood mij twee keer kauwgom aan. Ik kreeg het idee dat hij mij vond stinken, niet bijster bevorderlijk voor mijn humeur.
Onderweg reed hij gelukkig langzaam. Af en toe sloeg hij driftig een kruisje. Ik dacht dat het wellicht kwam door wat ik zei, ik had namelijk duidelijk geen interesse in de huizen die hij voorstelde. Toch maar even vragen. De makelaar zei heel trots dat hij niet langs een madonnabeeld kon rijden zonder een kruis te slaan.
Het stikt hier van de beeldjes langs de wegen en hij kent ze allemaal. Enthousiast gaf hij met grote precisie aan waar de volgende madonnabeeldjes stonden en sloeg, devoot en met groeiende intensiteit, kruisje na kruisje.
