Zoals gezegd stikt het in Toscane echt van de cipressen. Prachtige kaarsrechte bomen, soms eeuwenoud, elegant in een dunne punt eindigend, één en al symmetrie.
Nou, het kan ook anders:
Elke keer dat ik dit onvolmaakte groepje zie moet ik lachen. Ze staan traditioneel ook nog ‘ns bij een begraafplaatsje (links beneden, op de foto niet zichtbaar). Misschien heeft de persoon die jaren geleden deze bomen heeft neergezet, een ‘zacht prijsje’ voor de jonge bomen betaald …?
Hoe meer ik mij voorneem om vaker een blog te schrijven, hoe moeilijker het lijkt te zijn dit ook echt te doen! Intussen gaat het leven keihard (of juist rustig?) door. De tijd vliegt voor mij in elk geval.
Elke keer dat ik hier in Toscane een stukje wandel, geniet ik volop van de prachtige uitzichten en de natuur. Nieuwsgierig bekijk ik de grote aantallen vervallen gebouwen met hun vleugjes lang vervlogen leven. De tijd verstrijkt bedenkend hoe het vroeger geweest moest zijn voor de rijkeren die al deze pracht in leven hebben geroepen en wat er onderweg in die families mis is gegaan waardoor alles nu in verval is geraakt. Pure fantasie … maar ik zou er graag meer over weten.
Wat foto’s:
Het is (nog) volop lente. Gisteren was het zowaar 24 graden.
Helaas komt er slecht weer aan met lage temperaturen, maar geloof dat het niet gaat vriezen.
We hebben twee nestjes van vogels in de buurt. Ons balkon aan de achterzijde had nog een gat in de muur en daar nest een paartje koolmeesjes. Echt schattig zoals ze in de weer zijn en veel zingen op onze waslijn. Ik kan er tot nu toe geen foto van maken, elke keer schrikken ze op en vliegen weg.
In de dakgoot tegenover ons is een duif een nest aan het bouwen. Niet zo handig wellicht, maar dat merken we dit weekend zodra het gaat regenen. De duif is vaag in de schaduw zichtbaar.
Genomen vanuit mijn raam, ’s ochtends op een mooie dag.
Vanaf ons balkon zag ik net dit …
We hebben inderdaad, zelfs in het piepkleine dorpje waar ik woon, parkeerproblemen!
