Helaas kwam de zon pas door toen ze aan het ondergaan was (hetgeen wel prachtige kleuren opleverde, maar dat duurde erg kort). Een grauwe dag, warm maar verre van ideaal voor foto’s van de vele wijngaarden die verkleurend langzaam terugkeren in hun winterse naakte symmetrie.
Wellicht binnenkort dus beter, maar hier alvast een paar grijzige foto’s van vandaag …
En toen was er eindelijk even ‘zon’ …
Dit jaar is er nauwelijks nieuwe olie in deze streken (ik heb het over Toscane en Umbrie). De olijfvlieg, die hier in Italie bekend staat onder de naam ‘la mosca’ (eenvoudigweg ‘de vlieg’) heeft grote schade aangericht. Wellicht door de milde winter en natte zomer, een combinatie die (gelukkig) nooit voorkomt, heeft ‘la mosca’ het veel te goed gehad.
Dus. Naast de algemene crisis die al jaren het humeur van de meeste Italianen behoorlijk heeft weten te drukken is er dit jaar een culinaire crisis bij gekomen. Mensen in het dorp staan met hun handen in het haar. Hoe moet dat nu zonder onze extra vergine?
Ik gebruik ongeveer een liter per week en leef dus volop mee met dit sentiment. Er zal wel ergens olijfolie vandaan worden getoverd, maar hoe zal die zijn? We gaan het merken.
Voor veel boeren die ook olijfolie produceren is het een echte ramp. Ze hebben het al erg moeilijk en hebben wel de kosten van het snoeien gehad. Ik leef dus nog meer met hen mee.
Overal gonst het zwartgallig dat dit nu de gevolgen van ‘il clima’ zijn (het klimaat, maar dan uiteraard de verandering daarvan). Momenteel staan ook een aantal dorpen onder water wegens heftige regenval en dat helpt het anders zo optimistische volk niet erg.
Hier een foto van de olijfvernieler. La mosca legt eitjes in olijven en de larven gaan dus de olijven eten, die vallen al vroeg op de grond en de olijven die blijven hangen zijn niet lekker, de olie wordt ranzig.
Iedereen hoopt nu op een strenge winter en droge bloedhete zomer. Hoewel ik de olijfolie erg mis, kan ik mij er toch niet toe zetten echt met iedereen mee te hopen … maar ik doe voorlopig wel net alsof.
Dit was vandaag mijn uitzicht.
Prachtige druppels op het raam!
Zoals gezegd stikt het in Toscane echt van de cipressen. Prachtige kaarsrechte bomen, soms eeuwenoud, elegant in een dunne punt eindigend, één en al symmetrie.
Nou, het kan ook anders:
Elke keer dat ik dit onvolmaakte groepje zie moet ik lachen. Ze staan traditioneel ook nog ‘ns bij een begraafplaatsje (links beneden, op de foto niet zichtbaar). Misschien heeft de persoon die jaren geleden deze bomen heeft neergezet, een ‘zacht prijsje’ voor de jonge bomen betaald …?
Ik ben de laatste tijd bezig geweest met het maken van een nieuwe website. Een website die het eenvoudig moet maken om een bio-boer te vinden met (online) winkel.
Momenteel is het geconcentreerd op Italie. Ik hoop de komende maanden wat aandacht voor de website te krijgen zodat meer Italiaanse bioboeren zich aanmelden en de website echt vol komt te staan met goede adressen. Ondertussen ga ik door met boeren toevoegen en de website onder de aandacht brengen van zoveel mogelijk mensen. Mocht het van de grond gaan komen dan wil ik graag doorgaan met andere landen, maar eerst maar kijken of het in Italie gaat lukken.
Mij wordt meestal gevraagd wat ik hieraan verdien? Niets. Ik mis al jaren een website zoals deze die gratis is voor iedereen en open voor elk bedrijf dat biologische producten maakt. Dat is de enige manier om echt een compleet beeld te kunnen krijgen waar dus iedereen iets aan gaat hebben.
Waarom ik het dan doe? Ik wil graag mijn (heel kleine steentje) bijdragen aan een wereld waarin boeren beter verdienen aan hun werk, waarin consumenten leren begrijpen wat er allemaal bij komt kijken om goede voeding te produceren voor mens en natuur, en waarin de supermarkten minder te zeggen krijgen over wat wij eten en voor welke prijs.
Daarnaast was het maken van de website een goede oefening. Ik heb uren zitten puzzelen. Ehm … … dagen!
Commentaar (ook opbouwend negatief) is uiteraard van harte welkom. De website is inmiddels live, maar er moet nog her en der wat worden verbeterd en aangepast.
Ik vroeg mij, toen ik dit tafereel in de verte zag, af of het de bedoeling is dat de cipressen de antenne ‘wegmoffelen’.
Mocht dat het geval zijn, dan hebben ze nog een hele lange tijd te gaan.
Heel lang!
Bizar tafereel … onderweg tussen Castelfiorentino en San Miniato.
Ook typisch zijn de absurd grote dakgoten voor dit kleine huisje.
Het doet wel vermoeden dat er iets bijzonders gaande is hier, maar wat?
Gisteren was het prachtig weer en zijn we gaan fietsen. Ik loop nogal achter met andere ‘fietsfoto’s’ van de afgelopen tijd, maar dat komt hopelijk nog wel.
Een prachtige route wederom. We zijn tussen Cerbaia en San Casciano even gestopt om een oude kerk te bekijken, van verre zien we die altijd liggen.
Pieve San Giovanni in Sugana (stond op het bordje pal naast de ingang) wordt in de literatuur al in 1019 genoemd. De deur zat dicht. Het oude deel van de kerk is mooi om te zien, zeker bedenkend dat elke steen op maat is gemaakt, geslagen, gebeeldhouwd bijna. Wat een werk. De rest van de pieve is prive en niet erg goed onderhouden, slordig.
Duiven hebben het hier goed en er zit ook een bijennest in de muur.
Hoewel het in Italie stikt van dit soort oude kerken en gebouwen is het elke keer toch weer interessant om even te kijken. Het leuke van fietsen is, op de tourfiets in elk geval, dat je makkelijk afstapt.
Verderop kwamen we langs een andere pieve met kerk, San Pietro a Sillano. Ik lees op internet dat deze kerk al in het jaar 884 in de boeken voorkwam, ook alweer heel oud dus. Deze kerk ligt langs de oude weg tussen Florence en Siena, werkelijk een schitterende weg om te rijden met pracht uitzicht. Het is een prive eigendom tegenwoordig. Hieronder wat foto’s.
Het raam vond ik vooral erg bijzonder, maar ik schrijf dit als totale cultuur barbaar, want ik weet erg weinig van oude gebouwen en kan dus niet echt waarderen hoe mooi of bijzonder bepaalde gebouwen zijn. Ik kijk als nieuwsgierige leek wat rond en ondanks dat ik al jaren in Italie woon, is het er nog niet van gekomen een gedegen cursus over cultuur en geschiedenis en architectuur te doen. Mijn bevindingen blijven dus oppervlakkig!
Ik ben met slecht weer makkelijker uit mijn humeur. Helaas. Maar … slecht weer geeft wel vaak een mooie sfeer.
Een paar dagen geleden maakte ik ’s ochtends een foto van dit dampende meertje in een wat mistige omgeving. Elke ochtend gedurende een paar dagen keek ik naar dit meertje, daarna dampte het niet langer. Een kort micro-klimaatje.
