Eerst wilde het mooie weer maar niet komen, maar ineens sloeg het om en steeg de temperatuur met minstens 15 graden.
Om te wandelen zou je dus vroeg op moeten staan, maar dat bleek, zoals elk jaar, toch wel lastig in het weekend. Dus zijn we aan het eind van de dag een paar uurtjes wat gaan lopen.
Ik geniet elke keer weer van de strakke vorm van sommige wijngaarden. Met natuur heeft dit niets te maken, maar het is wel erg elegant.
Al minstens twee jaar lukt het mij nauwelijks meer om zonder zere knie hard te lopen. Ik heb van alles geprobeerd om de ‘blessure’ te overkomen, maar uiteindelijk helpt niets.
Begin april las ik, niet voor de eerste keer, een artikel waarin een poging werd gedaan de lezer te overtuigen van het nut van lopen en hardlopen op blote voeten. Goed voor het hele lichaam. Wij zijn niet gebouwd om op verhoogde zachte zolen en/of in klemmende schoenen door het leven te gaan.
Jaren geleden had ik mij hier al in verdiept, maar kwam toen ook veel onderzoek tegen dat ‘bewees’ dat op blote voeten bewegen veel schade aan kan richten. Ik heb mij toentertijd door deze angsten om laten leiden. Echter, ditmaal won mijn nieuwsgierigheid het van mijn angst nog meer schade aan te richten. Per slot heb ik weinig te verliezen.
Inmiddels loop ik twee of drie keer per week een klein stukje hard op keiharde sandalen (mijn arme voeten kunnen nog niet zo goed tegen de ruwe ondergrond) en ben erachter gekomen dat het zalig is. Geen pijn meer aan mijn knie! Wel zere kuiten en voeten, want die moeten langzaamaan leren hun werk weer te gaan doen. De achillespees moet ook erg wennen. Het gaat dus nog zeker een hele tijd duren voordat ik tien kilometer lekker kan lopen, maar het resultaat is tot nu toe fantastisch.
Voor mij zat de clou hem erin om minimaal 180 passen per minuut te maken zodat je wordt gedwongen om niet op je hiel te landen én om met je voet onder je lichaam te landen (in plaats van voor het lichaam). Twee eenvoudige regels! Geheel nieuwe techniek.
Wat een vrijheid. Ware het niet dat de buren wat vreemd kijken allemaal …! Maar, dat zal ook ooit wel wennen.
Vrienden van mij verhuren hun prachtige huisje op airbnb en ik help hen daarbij want ze spreken, zoals zoveel Italianen, geen Engels.
Vorige week kwamen er twee jonge stellen, Amerikanen, voor drie nachten. Bij aankomst vroeg de eigenaar hun paspoorten om het formulier in te vullen dat in Italie ingevuld moet worden als je officieel gasten herbergt. Dat weigerden ze. Ik heb een tijdje aan de telefoon gezeten om hen ervan te overtuigen dat het de enige manier was om te kunnen blijven en uiteindelijk gingen ze om, maar vreemd is het wel. Wat hebben deze lui te verbergen?
Vervolgens waren er achterlijke klachten (zo wilden ze onder andere het zwembad verwarmd hebben) en leken het echt gasten die je liever niet in je huis laat. De eigenaar wist mij te vertellen dat ze alles open lieten, alle lichten aan als ze weg gingen en de whirlpool in het zwembad bleef steeds de hele nacht aan terwijl hen uitdrukkelijk was gevraagd die elektriciteit niet op die manier te verspillen.
Erg vervelend, maar wat doe je eraan?
De ochtend dat ze zouden vertrekken zeiden ze dat er was ingebroken. Ze wilden niet naar de politie om aangifte te doen en gek genoeg was er door de dieven niets overhoop gehaald in het huis en was er 500 Euro uit de tas van één van hen gestolen, verder niets.
De eigenaar geloofde niet dat er dieven waren geweest en toen s’ middags de politie kwam, uren nadat de gasten waren vertrokken, konden zij ook zo zien dat de inbraak met open deur was gedaan (het slot was kapot gemaakt terwijl de deur open stond … welke dief zou dat doen?). Wat blijkt? Amerikanen doen dit vaker omdat de reisverzekering hen geld teruggeeft in dit soort gevallen, enkel gebaseerd op een foto.
Het lijkt mij sterk, maar de politie vertelde dat Amerikanen vaker op de laatste dag van hun verblijf een inbraak rapporteren en altijd is er dan een grote hoeveelheid cash gestolen en kan een expert in één oogopslag zien dat het geen echte inbraak is.
Overigens wordt er in deze buurt erg veel ingebroken … dus het blijft wel oppassen natuurlijk. Echter, in dit geval was het allemaal nep.
Overal in Italie staan dorpsfeesten in het teken van het verleden. Oude spelen worden nog altijd gespeeld en mensen lopen in kleding van eeuwen tot een eeuw geleden rond, soms zelfs gaan ze terug tot aan de Romeinen.
Montespertoli blijft niet achter, met een zeer uitgebreide ‘modeshow’ die eens per jaar door het dorp komt, tijdens de ‘Festa del Vino’. Nou is dat hele wijnfeest eigenlijk niet leuk, erg commercieel. Er komt dus ook nauwelijks iemand! Het wordt door een bedrijf georganiseerd. Wijn proeven is peperduur en de wijnproducenten zelf komen er niet.
De sfilata del gruppo ‘900 (modeshow van de ‘900 groep) trekt daarentegen enorm veel bekijks. De straten staan vol. Elk jaar doen er meer mensen uit het dorp mee en dus trekt het elk jaar meer publiek ook. Zo moet een dorpsfeest zijn, door de mensen en voor de mensen.
Er kwamen Chianina koeien voorbij die karren trokken, schitterende paarden, ezeltjes, een geitenhoeder die zijn geiten gewoon los had lopen (en die keken hun ogen uit!!) en zo nog veel meer.
De mensen zijn allemaal bijzonder geknipt voor de rol die ze uitbeelden. Zo goed zelfs dat het lijkt alsof ze niet verkleed zijnen dagelijks zo op stap gaan. Dat is knap gedaan.
Hier wat foto’s.
Ik rij op aardgas en mijn nieuwe Fiat Panda uit 2013 zou 3 jaar zijn vrijgesteld van belasting.
Vorige week kreeg ik een aanmaning voor mijn ‘bollo’ (de Italiaanse motorrijtuigenbelasting) voor 2014. Ik stuurde een email maar kreeg geen antwoord (uiteraard niet!).
Dus belde ik net en kreeg, na de gebruikelijke wachttijd, van een vriendelijke meneer te horen dat die vrijstelling alleen voor Umbrie geldt. Dus … dokken plus boete!
Niemand die je hierover inlicht uiteraard.
Overigens ter informatie voor mensen die in Italie willen gaan wonen … je wordt in Italie geacht zelf aan belastingen te denken. Je krijgt jaren later een aanmaning plus boete, maar je krijgt niet op het juiste moment dat je moet betalen, een ‘acceptgiro’ toegestuurd om jou het leven iets makkelijker te maken.
Ik rij op aardgas en mijn nieuwe Fiat Panda uit 2013 zou 3 jaar zijn vrijgesteld van belasting.
Vorige week kreeg ik een aanmaning voor mijn ‘bollo’ (de Italiaanse motorrijtuigenbelasting) voor 2014. Ik stuurde een email maar kreeg geen antwoord (uiteraard niet!).
Dus belde ik net en kreeg, na de gebruikelijke wachttijd, van een vriendelijke meneer te horen dat die vrijstelling alleen voor Umbrie geldt. Dus … dokken plus boete!
Niemand die je hierover inlicht uiteraard.
Overigens ter informatie voor mensen die in Italie willen gaan wonen … je wordt in Italie geacht zelf aan belastingen te denken. Je krijgt jaren later een aanmaning plus boete, maar je krijgt niet op het juiste moment dat je moet betalen, een ‘acceptgiro’ toegestuurd om jou het leven iets makkelijker te maken.
Ik heb voor Toscana by Bike, een klein bedrijfje hier in Montespertoli dat elektrische fietsen verhuurt en hier ook tochten mee aanbiedt, een korte maar mooie fietstocht in elkaar gezet met 5 punten waarop naar een stukje audio kan worden geluisterd.
Wie dus iets van het Toscaanse landschap wil zien met wat extra informatie erbij, kan een e-bike huren in Montespertoli (vanaf Florence centrum is dat bus 37 die om 9.15 vertrekt) en in eigen tempo een prachtige tocht maken.
Je kunt ook een gewone fiets huren, zonder trapondersteuning, maar dan moet je wel een goed geoefende fietser zijn, anders krijg je het na de eerste heuvel zwaar.
Hier de webpagina met de fietstocht met audiogids
Het geheel is zonder data roaming aan te hebben te beluisteren, lees op de bovenstaande pagina hoe dat werkt!
Mocht je liever wandelen, dan kan dat uiteraard ook! Het is wel een flinke wandeling, maar in een dag prima te doen voor de geoefende wandelaar.
Afgelopen week was er hier een paar uur geen stroom, geen idee wat er aan de hand was.
Ik ging net even zwemmen en toen bleek daar een stroring te zijn. Bij de ingang kreeg ik te horen dat ik beter niet kon gaan zwemmen, want de douches werkten niet. Ik vroeg of het zwembad gewoon open was en dat bleek het geval, dus ging ik mij snel omkleden.
De kleedkamer stond vol met boos-beledigde dames (dat worden dan direct dames in plaats van vrouwen) die het afschuwelijk vonden dat ze niet konden douchen.
Hoe lang woon ik nou al in Italie? Ik weet het antwoord, sinds 2001, maar toch blijf ik mij verbazen over dit soort onbenullige reacties. Er is een storing en dus werkt er iets niet. Dat kan gebeuren, lijkt mij. Deze vrouwen waren wanhopig, terwijl ze net uit een super gecontroleerd en kraakhelder zwembad komen.
Alsof ze aan een moddergevecht deel hadden genomen!
Een aantal liep hooghartig te beweren dat zij het allemaal wel beter hadden gedaan en voor dit soort situaties echt wel een noodoplossing zouden hebben gehad. Ze liepen al absurde ideeën enthousiast te spuien alsof het allemaal niets kost en de stroom elke week drie keer uitvalt.
Ik vraag mij op dit soort momenten af hoe het mogelijk is dat wij zo onvoorstelbaar zwak zijn geworden dat bij een klein probleempje direct alle alarmbellen al afgaan.
Na een tijdje zwemmen kondigde de badmeester aan dat ik geluk had gehad, want wegens de vele klachten had de directie van het bad besloten niemand meer binnen te laten.
Mijn ergernis was compleet.
Toen ik met zwemmen klaar was, werkte alles weer gewoon.
Zondag was er een interessante korte rondleiding door de tuin van Villa Peyron, een villa bij Fiesole in de buurt (net buiten Florence).
Een schitterende tuin, bomvol standbeelden en, zoals de gids ons wist te vertellen, bomvol ‘massoneria’ (vrijmetselaars) symboliek. De tuin ligt op meerdere niveau’s en heeft uitzicht op Florence in de verte.
Delen van de tuin zijn inmiddels gesloten voor publiek wegens gebrek aan onderhoud waardoor muurtjes zijn ingestort en sommige standbeelden zijn omgevallen. Erg jammer! Echter, wat nog wel te bezichtigen is, is enorm de moeite waard.
Precies toen de rondleiding klaar was begon het behoorlijk te regenen, ik heb Fiesole dus niet bekeken helaas, maar ik ga een andere keer, met mooi weer, vast terug.
Afgelopen weekend was er een speciale markt in Castelfiorentino, een leuk dorpje ongeveer 10 km hier vandaan. Een markt met locale producten, maar ook oude gebruiken en oude landbouwwerktuigen.
We hebben onze ogen uitgekeken, maar nier zozeer naar al deze oude machines. Nee, vooral naar de ‘gewone’ mensen die zich speciaal hadden opgedoft voor een gezellig dagje uit.
… en ik bedoel niet deze hierboven, die doen namelijk de oude beroepen na, deels in klederdracht.
Nee, het stikte van de bijzondere mensen. Mensen met rare en erg lelijke hoedjes, vrouwen met onooglijke make-up (van verre leken het travestieten, maar dat waren ze toch echt niet), een paar hele dikke mensen die zich in zeer strakke kleding hadden weten te wurmen …
Meerdere vrouwen gingen een praatje aan met hondje Sandy zonder mij ook maar te groeten. Ik had Sandy opgetild omdat ze in die menigte niet veilig kon lopen. Blijkbaar trok ze wat aandacht, zo’n schattig hondje op ooghoogte, maar moesten die mensen van mij niets hebben.
Verder was het gezellig en sfeervol, met een band die goede muziek speelde maar waar nauwelijks iemand interesse in had. Erg jammer voor die jongens.
Interessant was dat er lokale pinda’s te koop waren. Pinda’s die in Toscane aan de kust groeien, niet ver van Piombino. Ze zijn lekker, maar kan niet veel verschil ontdekken met pinda’s van ver weg. Nooit geweten echter dat er in Italie pinda’s worden verbouwd.
