Vanaf mijn werkplek zag ik net dit tafereel hierboven. Afschuwelijk nat buiten, het kasteel nauwelijks zichtbaar door de wolken … maar binnen heerlijk knus met de kachel aan.
Zondag stond de Arno gevaarlijk vol en was er rondom Arezzo schade wegens overstromingen. Ik hoop dat de regen van gisteravond en vandaag niet nog meer schade aanricht. Het is werkelijk met bakken uit de hemel komen vallen.
Ik heb een hondje (hoewel ze niet echt van mij is, ik pas op haar) en moet dus vier keer dag een stukje met dat beestje lopen zodat ze haar behoeftes kan doen en even heel blij is dat ze naar buiten mag.
Vandaag ziet het er zo uit:
Elke keer dat ik bedenk het goede moment te hebben om de hond uit te laten, begint het na een paar meter buiten plotseling keihard te regenen.
Ik heb de hond drie keer uitgelaten en ben drie keer kletsnat thuisgekomen.
Nou is de grap dat de Italianen allemaal vol verwijt naar mij kijken.
Vanuit hun droge auto’s.
Ik weet echter niet hoe ik een hondje in de regen uit moet laten zonder dat ze nat wordt en vind het veel rotter voor mezelf dat ik steeds naar buiten moet. Voor haar.
Per slot gaat ze uit zichzelf vaak in vieze modderplassen liggen. Een beetje schoon (?) regenwater kan dan toch weinig kwaad.
Het is warm en iedereen leeft met de ramen open, vooral ’s avonds. Wij wonen hier allemaal behoorlijk dicht op elkaar en al met de ramen dicht, horen we wat de buren doen en, soms, zeggen, dus in deze warme periode blijft er van de privacy echt helemaal niets meer over.
Een tijdje geleden moest de hele flat meegenieten met een vrijpartij van de meneer op de begane grond. Het duurde eindeloos. Ik keek, toen de herrie net begon, vanaf het balkon naar beneden omdat ik mij afvroeg of er een ongeluk op straat was gebeurd. Zodoende had ik mooi zicht op een buurvrouw schuin onder ons die, zo leek het, nieuwsgierig naar binnen probeerde te kijken door het open raam van de betreffende meneer. Ze leunde gevaarlijk ver over de railing. Best bijzonder voor die gesloten vrouw op leeftijd.
Gisteravond besloot onze buurvrouw telefonisch ruzie met haar vriend te maken en aangezien ze in huis twee kinderen voor de TV had zitten, ging ze op het balkon staan. Het was erger dan luisteren naar de vrijpartij. Wat een venijn en opgekropte, opgehoopte ellende kwam eruit. Haar beschuldigingen hielden niet op en leken om het echte probleem heen te draaien. Maar wie ben ik er een oordeel over te vellen, als je eenmaal boos bent, is redelijkheid vaak ver te zoeken.
Ons raam moest uiteindelijk dicht want de tenenkrommende ruzie hield maar niet op en het leek ook wat pijnlijk om de buurvrouw te verzoeken de conversatie elders voort te zetten. Mijn vriend stelde dit voor, maar we konden het niet eens worden wie van ons tweeën die taak op zich zou nemen. Ze is niet echt het type dat tegen commentaar lijkt te kunnen en ach … het raam dicht lost alles ook op.
Wie weet wat de bejaarde maar desondanks nog altijd nieuwsgierige onderbuurvrouw ervan vond!
Nou ben ik een vrouw, en dat weet ik al heel lang. Maar toch vergeet ik dat steeds. In die zin, ik vergeet steeds dat anderen mij EERST als vrouw zien en pas daarna, eventueel, naar de persoon achter die vrouw kijken.
Zo ook de afgelopen tijd dat ik op zoek ben naar een tractor, omdat ik een klein huisje met 3 hectare land ga kopen (daarover een andere keer meer).
De eerste ervaring was dusdanig slecht dat ik besloot nooit meer naar die winkel te gaan. De man die ‘van de tractoren wist’ bleef stug aan zijn computer doorwerken terwijl ik probeerde wat informatie over een tweedehands tractor die ze verkopen, te krijgen. Dat is dus niet gelukt. Deze man verkoopt blijkbaar alleen aan mannen.
Vanochtend gebeurde er iets veel vriendelijkers … maar ook net zo erg eigenlijk. Met mijn vriend waren we bij een dealer om andere dingen te kopen en ik vroeg dus ook naar een tractor. De beste man vroeg, heel serieus, wie de tractor zou gaan gebruiken. Wij allebei zei ik, mij van geen kwaad bewust.
Nou, we moesten dan maar even meekomen naar zijn kantoor, want dan zou hij ons een heel goede machine laten zien, een prachtuitvinding, ideaal voor mensen zoals wij. Ik had al verteld dat het land wat olijfbomen en een kleine wijngaard heeft, alles geheel verwaarloosd. De man liet ons een video zien van zo’n maaimachine waar je op kunt zitten. Trots als een pauw op zijn briljante idee.
Maar … maar … maar … dat is toch geen tractor? Ik heb een tractor nodig, eentje waar een maaier en versnipperaar achter kan, waar een kar achter kan, waar ik eventueel mee kan ploegen! Nee, nee, zei hij, dát kan hier niet mee, maar, en toen hij dit zei viel het kwartje, hij is heel makkelijk te bedienen, dus zou ik (de vrouw) er ook mee kunnen werken.
Goed.
Kalm blijven. Hij bedoelt het natuurlijk heel vriendelijk. Maar JEETJE, in welk jaar leeft deze man?
Ik vroeg naar een echte tractor omdat we die gewoon nodig gaan hebben. Een kleintje! Wederom kreeg ik, toen ik de man meesleurde naar een tractor die mij wel geschikt leek, de suggestie dat ik beter een andere tractor zou kunnen nemen, eentje die alles automatisch doet. Hoezo automatisch? Nou bij de tractor van mijn keuze moet je schakelen, moet je de maaimachine bedienen, moet je in de achteruit … dei extra poken leek de beste man allemaal veel te ingewikkeld (voor een vrouw).
Mijn vriend vreesde het ergste, zei hij achteraf, maar ik ben niet boos geworden, voelde me niet eens beledigd. Ik heb wel heel helder aan de man uitgelegd dat het mij geen enkel probleem lijkt om te leren een tractor te besturen. OK er zijn wat knoppen extra, maar wat maakt dat nou uit? Hij was het uiteindelijk wel met mij eens, maar had helemaal niet door dat hij werkelijk een ontzettend slechte indruk op mij heeft gemaakt.
Hoe dan ook, na de eerste keer totaal genegeerd te worden, was de aanpak van vandaag al vele malen beter. Ik zoek nog even verder naar een normale persoon die mij ook als normale persoon kan behandelen. Wie weet bestaan ze echt! Haast heb ik niet.
Overal in Italie staan dorpsfeesten in het teken van het verleden. Oude spelen worden nog altijd gespeeld en mensen lopen in kleding van eeuwen tot een eeuw geleden rond, soms zelfs gaan ze terug tot aan de Romeinen.
Montespertoli blijft niet achter, met een zeer uitgebreide ‘modeshow’ die eens per jaar door het dorp komt, tijdens de ‘Festa del Vino’. Nou is dat hele wijnfeest eigenlijk niet leuk, erg commercieel. Er komt dus ook nauwelijks iemand! Het wordt door een bedrijf georganiseerd. Wijn proeven is peperduur en de wijnproducenten zelf komen er niet.
De sfilata del gruppo ‘900 (modeshow van de ‘900 groep) trekt daarentegen enorm veel bekijks. De straten staan vol. Elk jaar doen er meer mensen uit het dorp mee en dus trekt het elk jaar meer publiek ook. Zo moet een dorpsfeest zijn, door de mensen en voor de mensen.
Er kwamen Chianina koeien voorbij die karren trokken, schitterende paarden, ezeltjes, een geitenhoeder die zijn geiten gewoon los had lopen (en die keken hun ogen uit!!) en zo nog veel meer.
De mensen zijn allemaal bijzonder geknipt voor de rol die ze uitbeelden. Zo goed zelfs dat het lijkt alsof ze niet verkleed zijnen dagelijks zo op stap gaan. Dat is knap gedaan.
Hier wat foto’s.
Afgelopen week was er hier een paar uur geen stroom, geen idee wat er aan de hand was.
Ik ging net even zwemmen en toen bleek daar een stroring te zijn. Bij de ingang kreeg ik te horen dat ik beter niet kon gaan zwemmen, want de douches werkten niet. Ik vroeg of het zwembad gewoon open was en dat bleek het geval, dus ging ik mij snel omkleden.
De kleedkamer stond vol met boos-beledigde dames (dat worden dan direct dames in plaats van vrouwen) die het afschuwelijk vonden dat ze niet konden douchen.
Hoe lang woon ik nou al in Italie? Ik weet het antwoord, sinds 2001, maar toch blijf ik mij verbazen over dit soort onbenullige reacties. Er is een storing en dus werkt er iets niet. Dat kan gebeuren, lijkt mij. Deze vrouwen waren wanhopig, terwijl ze net uit een super gecontroleerd en kraakhelder zwembad komen.
Alsof ze aan een moddergevecht deel hadden genomen!
Een aantal liep hooghartig te beweren dat zij het allemaal wel beter hadden gedaan en voor dit soort situaties echt wel een noodoplossing zouden hebben gehad. Ze liepen al absurde ideeën enthousiast te spuien alsof het allemaal niets kost en de stroom elke week drie keer uitvalt.
Ik vraag mij op dit soort momenten af hoe het mogelijk is dat wij zo onvoorstelbaar zwak zijn geworden dat bij een klein probleempje direct alle alarmbellen al afgaan.
Na een tijdje zwemmen kondigde de badmeester aan dat ik geluk had gehad, want wegens de vele klachten had de directie van het bad besloten niemand meer binnen te laten.
Mijn ergernis was compleet.
Toen ik met zwemmen klaar was, werkte alles weer gewoon.
Afgelopen weekend was er een speciale markt in Castelfiorentino, een leuk dorpje ongeveer 10 km hier vandaan. Een markt met locale producten, maar ook oude gebruiken en oude landbouwwerktuigen.
We hebben onze ogen uitgekeken, maar nier zozeer naar al deze oude machines. Nee, vooral naar de ‘gewone’ mensen die zich speciaal hadden opgedoft voor een gezellig dagje uit.
… en ik bedoel niet deze hierboven, die doen namelijk de oude beroepen na, deels in klederdracht.
Nee, het stikte van de bijzondere mensen. Mensen met rare en erg lelijke hoedjes, vrouwen met onooglijke make-up (van verre leken het travestieten, maar dat waren ze toch echt niet), een paar hele dikke mensen die zich in zeer strakke kleding hadden weten te wurmen …
Meerdere vrouwen gingen een praatje aan met hondje Sandy zonder mij ook maar te groeten. Ik had Sandy opgetild omdat ze in die menigte niet veilig kon lopen. Blijkbaar trok ze wat aandacht, zo’n schattig hondje op ooghoogte, maar moesten die mensen van mij niets hebben.
Verder was het gezellig en sfeervol, met een band die goede muziek speelde maar waar nauwelijks iemand interesse in had. Erg jammer voor die jongens.
Interessant was dat er lokale pinda’s te koop waren. Pinda’s die in Toscane aan de kust groeien, niet ver van Piombino. Ze zijn lekker, maar kan niet veel verschil ontdekken met pinda’s van ver weg. Nooit geweten echter dat er in Italie pinda’s worden verbouwd.
Het lijkt een beetje op een half rotte tomaat en je kunt de vrucht pas eten als ie in behoorlijk vergane staat verkeert … de kaki (in het Engels ‘persimmon’).
Je slurpt de vrucht zo ongeveer naar binnen, schil daargelaten. Niet iets om publiekelijk te doen, maar aan de keukentafel zou het net kunnen. Ik eet ze normaal gesproken boven de gootsteen, want het kan nogal viezig druppelen …
Je maakt maar één keer de fout een kaki te eten die niet rijp is (rijp zijnde: in staat van ontbinding verkerende!). De tannine zijn zo wrang dat je niet weet hoe gauw je de hap weer uit kunt spugen.
Op vele plekken staan kaki bomen die hun rood-oranje vruchten stevig vasthouden nadat de meeste bomen hun blad al hebben laten vallen. Een prachtig gezicht vind ik het, een soort alternatieve natuur kerstboom.
Ons piepkleine boerenmarktje op zaterdagochtend in Montespertoli bleek afgelopen zaterdag te zijn uitgegroeid tot een ware Kerstmarkt. Inclusief een extra lading oude (en minder oude) mannetjes die luid over van alles en nog wat staan te discussiëren precies in het midden van de kraampjes. Ik heb nog nooit één zo’n mannetje iets zien kopen, maar staan zijn er altijd.
Ons werd door een vrouw van één van de ‘nieuwe’ kraampjes van harte aangeraden om haring te kopen. Let op: haring in Italië is heel anders dan haring in Nederland.
Nu wist ik dit uiteraard en vroeg dus aan de vrouw hoe ik die haring klaar zou moeten maken. Het bleek heel eenvoudig. Gewoon met wat knoflook, peterselie en olie een dag in de ijskast laten staan en smullen maar.
Dat viel echter tegen! Niet alleen was de haring (hier in Italië zijn ze gerookt en gezouten) heel lastig schoon te maken, ook was het ding zo onvoorstelbaar zout dat ik het gewoon niet kon eten. Ansjovis is er niets bij!
Mijn vriend kent veel mensen die de haring gewoon zo eten, maar ik kan het mij echt niet voorstellen. Ik hoop dat ons een cruciale stap, die van het ontzouten, is onthouden … maar vrees van niet.
Wat we nu met die zoute gerookte haring doen? In heel kleine stukjes is het op een bruschetta met flinke laag boter wel lekker, of gemengd met ceci. Het zal dus wel opkomen, maar daarna voor mij geen Italiaanse haring meer!
We wonen op de derde verdieping en verwarmen het huis op hout, met een prachtige houtkachel.
Waarom?
Omdat ik dol op houtkachels ben! Ik was het in Umbrie zo gewend, en genoot enorm van het vuur in huis. Geen andere warmtebron die ik ken geeft zulke heerlijke warmte.
Nu woonde ik in Umbrie op het platteland (in de heuvels) en daar is het normaal om op hout te stoken. Hier in Montespertoli, op de derde verdieping, is dat niet normaal. Zo bleek.
Toen ik hout bestelde (de voorgaande jaren gingen we steeds kleine hoeveelheden zelf halen) kreeg ik een dwaze, bijna bozige reactie. Hoe kon de beste man hout brengen bij ons? En wist ik wel dat ik een vergunning van de gemeente nodig had om hout voor de flat te laten dumpen? Hoe zou ik het hout omhoog krijgen? Ik besefte toch wel dat hij, de ‘houtman’, alleen het hout zou dumpen en daarna direct verdween? Wie zou ik kunnen vinden om het hout omhoog te brengen? En tot slot: maar mevrouwtje … heeft u wel plek om 20 quintali hout (een quintale is honderd kilo) op te slaan daar, beseft u wel hoeveel het is?
Nou, ik had uiteraard op alle bezwaren een antwoord en kon de man geruststellen dat ik overal voor zou zorgen. Hij beloofde mij terug te bellen om een dag af te spreken, maar na twee weken had ik nog altijd niets gehoord. Typisch.
Ik belde opnieuw en maakte een concrete afspraak. De man bleef bezwaren maken, maar uiteindelijk beloofde hij te komen. Donderdagochtend wordt de straat schoongemaakt en mag niemand hier parkeren gedurende een uur, ideaal dus om een lading hout te laten komen. De gemeente gaf mij toestemming om het hout maximaal anderhalf uur op de parkeerplaats voor de flat te hebben liggen.
We hebben flink gezweet die donderdag, maar in drie kwartier was het hout al binnen, in het trappenhuis. Daarna hebben we in twee keer al het hout omhoog gesleept. Al met al was het ruim drie uur werk. Wat een voldoening … en wat zijn drie uurtjes nou?
Je wil niet weten hoeveel commentaar we hebben gekregen! Dat mijn vriend hout omhoog sleept is tot daaraan toe, maar dat ik de helft voor mijn rekening neem wordt echt vreemd gevonden.
Mijn antwoord is steevast: andere mensen gaan met de auto naar de sportschool om daar een uur te sporten. Ik doe tenminste iets nuttigs en zo’n super ‘work-out’ krijg je in de sportschool echt niet!
