Italiaans – Pagina 3

Anticlimax

Written by willemijn lindeboom 11/11/2015 Leave a Comment

Vanochtend ging ik zwemmen op een tijdstip waarop ik nog nooit eerder in het zwembad ben geweest. Bijna alle banen waren bezet met cursussen, een zwembad vol vrouwen op een paar uitzonderingen na.

Na een tijdje kwam er een Goddelijk figuur binnen. Hij was, moet ik eerlijk bekennen, echt erg mooi, maar mensen die dit van zichzelf vinden en daar (dus) de hele dag mee bezig zijn, vind ik automatisch minder aantrekkelijk.

De Mooie Man had een kort t-shirtje aan, waardoor zijn goed gespierde armen uitstekend tot hun recht kwamen. Zelfbewust, goed zichtbaar voor iedereen, ging de Mooie Man uitgebreid staan rekken en strekken.

Na zijn kleine voorstellinkje ging hij ongeduldig op een stoel zitten, wachten tot één van de cursussen af was gelopen. Daarna begon hij vanaf de rand van het bad heel delicaat zichzelf met wat water te besprenkelen.

Hoe ik dat allemaal zag? Ik kwam elke keer voorbij zwemmen en begreep maar niet waarom hij nog altijd niet te water was gegaan. Ik genoot enorm van de overdreven maniertjes en de zelfaanbidding van deze Mooie Man die zo weg leek te zijn gelopen uit één van de beroemde bladen.

Daarnaast verwachte ik een atleet in actie te gaan zien. Kijken naar zwemmers die pijlsnel door het water scheren blijft mij fascineren. Hij had zijn eigen kickboard bij zich en dat hebben normaal gesproken alleen semi professionals. Ik hield hem dus in de gaten.

De Mooie Man ging pas het water in toen bijna alle baantjes vrij waren en ik begreep direct waarom. Alle show bleek, zoals wel vaker, show.

Hij kón zwemmen, maar daarmee is dan alles ook wel gezegd. Een super vrolijke anticlimax!

Bijzondere mensen, Italiaans, Toscane, Wandelen Toscane

Schuilen voor de regen

Written by willemijn lindeboom 23/10/2015 Leave a Comment

Zoals ik gisteren (http://winitalie.com/2015/10/22/herfst-wijngaarden-in-toscane/) al kort aankondigde … een blogje over schuilen voor de regen.

Het was zondag, toen we vertrokken, mooi weer. Na een paar uur wandelen echter zagen we in de verte dikke regenwolken die al druk bezig waren San Gimignano nat te gieten. Prachtig hoe goed je dat in de heuvels altijd ziet. We dachten nog even optimistisch dat de wind uit de andere hoek kwam en die regen dus wel weg zou blijven.

Een minuut later kregen we de bui op onze kop.

We waren net langs wat huizen gelopen waarvan er, zoals zo vaak, eentje leeg stond. We schuilden onder het afdak en waren onder de indruk van de troep. Alsof de eigenaar leed (of had geleden) aan verzamelwoede, of de angst om dingen weg te gooien (je weet per slot maar nooit hoe het nog ‘ns van pas kan komen).

De regen werd minder en we gingen weer op pad, maar een oud mannetje met modderlaarzen die drie maten te groot leken, liep ons, hard aan z’n sigaret trekkend, tegemoet en vroeg ons wat we van het huis vonden. Het stond te koop namelijk, zacht prijsje. Veel grond er ook bij. Of we het huis wilden zien?

Het bleek geen echte vraag te zijn want hij praatte door over zijn huis en gebood ons achter hem aan te lopen.

Nou ja … lopen? Zelfs sjokken doe je met meer energie. Ik heb nog nooit iemand zo lijzig zien lopen. Met vieze laarzen liep hij het huis binnen (bleek geen verschil te maken, een beetje modder meer of minder) en vertelde hoe bijzonder het allemaal was. Het oudste huis uit de hele buurt, vroeger was er een toren ook, de muren waren ruim een meter dik. Het huis was uit 1200.

We maakten de gepaste bewonderende geluiden, maar het was werkelijk een afschuwelijk huis. Afgezien van de troep.

Of we de bovenverdieping ook nog even wilden zien? Nou NEE dacht ik bij mezelf, maar mijn vriend had er aardigheid in gekregen en zei enthousiast ‘ja graag’. De bovenverdieping was een ramp, want het mannetje bleek jager (ja, ik heb ook geen idee hoe dat kan als je je zo langzaam voortbeweegt als hij!) en hij maakte de fazanten daar schoon. Een tafel vol half volle wijnflessen, half lege vreselijk vieze borden, smoezelige glazen en onvoorstelbaar veel troep.

In de open haard lag een pak veren. De hond scharrelde fanatiek rond met neus op de grond en liet de botjes en half vergane stukken dier zich prima smaken. Ze wilde helemaal niet meer weg. Ik kreeg toestemming een foto van de open haard te maken, had graag de rest van de troep vast willen leggen, maar vond dat onbeleefd.

De prijs van het huis?

Zacht vriendenprijsje … slechts 900.000 euro.

Ach ja …

Bijzondere mensen, Italiaans

Gebarend rijden

Written by willemijn lindeboom 08/10/2015 1 reactie

Hoe vaak gebeurt het niet dat er een kleine irritatie op de weg ontstaat en de chauffeurs aan beide kanten wild gebarend, met raampjes dicht of hoe dan ook zonder dat de ander hen hoort, hun gelijk proberen te krijgen. Dat is één manier waarop in Italie gebarend wordt gereden.

Vandaag reed ik achter een auto die al slingerend nog nét op de weg wist te blijven. Het was wel een bochtige weg. Ik kon niet inhalen (veel Italianen halen dapper vlak voor bochten in, ik heb die eigenschap nog niet overgenomen). De man achter het stuur was en bleef diep in een gesprek gewikkeld met de persoon naast hem. Het ging er gepassioneerd aan toe. Soms had de man beide handen nodig om zijn gebaren genoeg kracht bij te kunnen zetten. Vandaar de slingers.

Op de terugweg zat ik achter een ander slingerend geval, maar die was modern slechts bezig met typen op d’r smartphone. Nadat ze een tijdje links had gereden en er een bocht aan zat te komen heb ik haar toeterend weer met haar hoofd in deze echte wereld gebracht.

Ik werd niet bedankt uiteraard!

Bijzondere mensen, Italiaans

De waterpolo coach …

Written by willemijn lindeboom 14/09/2015 Leave a Comment

Ik zwom vandaag mijn laatste baantjes toen, na de lange zomervakantie, de kindjes van het waterpolo team aan een peptalk (maar zeg maar preek) van hun coach werden onderworpen.

Vorig jaar ging het exact hetzelfde. Dezelfde negatieve uitdrukking, deprimerende zinnen die alles behalve oppeppend werken en de jochies die niet goed weten hoe ze moeten kijken.

De rest van het jaar kom ik ze regelmatig tegen, die jochies die na school komen trainen. Vrije tijd heet dat en gelukkig schijnen de meesten er lol in te hebben. Ik begrijp niet hoe ze dat voor elkaar krijgen met zo’n trainer. Hij lijkt net te zijn weggelopen uit een slechte en Amerikaanse oorlogsfilm, waar hij als beneden-middelmatige sergeant (of hoe zo’n figuur ook maar mag heten) zijn troepen toespreekt. Deze trainer gebruikt dezelfde net iets te lange pauzes en zo’n zelfde intens deprimerend toontje. De inhoud van de preek komt erop neer dat de jongens alles van zichzelf moeten geven, dat het dit jaar niet zo kan als vorig jaar, dat ze discipline moeten hebben en echt totaal niet deugen, op geen enkel vlak.

Exact dezelfde zinnen van vorig jaar.

Misschien kan de trainer maar één rol uit zijn hoofd leren en is dat deze geworden?

Knap dat de jochies na de volslagen idiote pep-preek, vrolijk met de echte training begonnen. Ik zou per direct gestopt zijn met als zwaarwegende reden dat zo’n idioot mij niet kan motiveren (en mijn ouders er nog voor moeten betalen ook).

Ik begin blijkbaar oud en star te worden!

Italiaans, Toscane, Wandelen Toscane

Tomaten inmaken op z’n Italiaans

Written by willemijn lindeboom 06/09/2015 Leave a Comment

Ik had nog maar net uitgebreid aan mijn vriend verteld dat in Umbrie de traditionele boerenfamilies een paar keer in de zomer hun rijpe tomaten op grote schaal inmaken. Ze doen de potjes in een oude oliedrum, vullen die met water en maken er een vuur onder aan.

Nu vond ik het heel bijzonder dat in Umbrie er een portret van een heilige (Padre Pio was het geloof ik) mee werd gekookt. Dat was om de potjes tegen breken te beschermen, had ik mij laten vertellen.
(Als ik die heilige was zou ik juist potjes breken, meekoken lijkt mij maar niets).

Mijn vriend komt uit Toscane en beweerde dat men in deze buurt zoiets echt niet zou doen en dat tomaten keurig in de keuken werden ingemaakt en gekookt. Hij had dit soort praktijken nog nooit gezien hier.

Gisteren waren we een eindje gaan lopen en waar liepen we langs …

… een oliedrum die nog na borrelde. Het vuur eronder was net weggehaald en rookte langzaam uit. De opstelling leek wankel. Hieronder zie je de inhoud:

… tomaten. In heel veel potjes.

Er was niemand in de buurt om te vragen of ze een heilige mee lieten koken, en zo ja welke. Maar dat ze ook een Toscane een oude oliedrum en open vuur gebruiken deed mij goed!

Bijzondere mensen, Italiaans, Montespertoli

Reacties op de hond

Written by willemijn lindeboom 29/08/2015 Leave a Comment

Inmiddels woont hondje Sandy bijna drie weken hier, op de derde verdieping van een gehorig appartementencomplex in Montespertoli. Het gaat prima geloof ik, maar … hoe vraag je een hond zoiets?

Een paar reacties uit de buurt …

Een meisje dat altijd hardloopt, fietst en bergen energie lijkt te hebben (ook als ze haar heel oude herdershond uitlaat, loopt ze met verende en snelle passen, heen en weer naar haar bejaarde vriendje die, zich moeizaam voortslepend, achterblijft) zegt tegenwoordig ‘ciao donne’ (dag vrouwen). Welja … waarom ook niet! Op gelijke voet met een hondje!

Eén van de buurmannen van hiernaast, een geweldige zuurpruim, wees mij zeer onvriendelijk terecht omdat volgens hem het hondje tegen de muur plast. Ik beloofde beter op te letten, maar legde als verdediging wel uit dat de hond normaal gesproken plast waar andere honden plassen.
De dag erop was hij de muur aan het schrobben en heeft er een viezig zwart goedje op gesmeerd zodat de muur er nu uitziet alsof heel zieke honden er plassen (en meer). Maar goed, de hond heeft haar interesse in de muur verloren.

Tot slot maakte een oud mannetje mij een tijdje geleden geweldig aan het lachen. Hij liep naar zijn Apecar (zo’n typisch Italiaanse driewieler), met een fluoriserend hemdje aan en een pet op. Hij leek mij van verre afkeurend aan te kijken, ging er zelfs ‘ns goed wijdbeens voor staan. Ik begreep niet wat er mis kon zijn en liep dus door. Toen ik hem passeerde zei het mannetje tegen de hond: ‘mannaggia che fortuna che hai con una padrona cosi bella’ (potverdikkie wat een mazzel heb jij met zo’n mooi baasje).
Tsja …

Ook onze benedenbuurman heeft voor het eerst sinds ruim anderhalf jaar iets tegen mij gezegd (dit ging er destijds mis: http://winitalie.com/2014/01/05/beter-een-goede-buur-dan/) toen ik hem in het trappenhuis met Sandy tegenkwam. Hij is dol op honden zo blijkt. Wederom onverwacht, ik was totaal gewend hem vriendelijk te groeten en standaard genegeerd te worden, maar een buurman die normaal doet is toch net iets prettiger.

En hier is Sandy in haar mandje, een groot deel van de dag brengt ze zo door, op haar rug slapend met een stukje tong uit haar mond.
Een echt oud vrouwtje?
Totdat je haar uitlaat … laatst had ze een ree te pakken, maar dat is een ander verhaal!

Bijzondere mensen, Italiaans

Oud en zorgzaam

Written by willemijn lindeboom 15/07/2015 Leave a Comment

Gisteren liep ik naar het centrum van Montespertoli en zag een bejaarde dochter die haar nog veel ‘bejaarderdere’ vader ‘uitliet’.

Je ziet het vaak hier in Italie dat ouderen met ondersteuning een eindje gaan wandelen, al dan niet volledig kromgetrokken en/of scheef. Zolang ze recht en redelijk stevig op de been zijn doen ze alles zelfstandig, maar zodra dat niet meer gaat, schuifelen ze moeizaam naast een jonger exemplaar over de stoep (als die al bestaat en niet volstaat met geparkeerde auto’s).

De hoogbejaarde man kwam langs een plantenbak van de gemeente. Er zat een struik in die wat dode takken had. De man ging, ondanks luid protest van zijn dochter, dat wel even in orde brengen. Zijn handen zaten al onder de aarde en de plant werd keurig de aandacht gegeven die het verdiende alvorens ik voorbij was en het stel niet langer kon observeren.

Deze generatie heeft op het land gewerkt en de zorg voor alles wat groeit en bloeit, de zorg voor de directe omgeving, zit hen in het bloed. Prachtig om te zien.

De dochter schaamde zich uitgebreid en dat typeert wellicht het verschil in cultuur dat in Italie (en niet alleen hier) is ontstaan. Gelukkig pakken een aantal jongeren het roer over, twee generaties overslaand!

Italiaans

Laatste telefooncel?

Written by willemijn lindeboom 19/06/2015 Leave a Comment

Al maanden hangt er op de zijkant van deze telefooncel bij mij in de straat (waar zie je ze nog tegenwoordig?) een officieel gestempeld papiertje met daarop de aankondiging dat de telefooncel 17 juni wordt verwijderd.

Het ding staat danig in de weg, midden op het trottoir zodat je er niet langs kunt, met stelselmatig een auto ernaast geparkeerd. Hoe hebben ze het kunnen bedenken! Iets verderop is de stoep meters breed namelijk, maar daar staat altijd gewoon een auto, dus daar kun je ook niet lopen. Had de telefooncel daar gestaan, dan was er geen plek voor een auto en nog wel voor voetgangers, maar er zijn vast krachten in het spel geweest waar alleen de intimi verstand van hebben. Zo gaat dat (helaas) erg vaak hier in Italie.

Maar goed, de telefooncel wordt één dezer dagen weggehaald.

Nu afwachten of de stoep, stoep wordt, of extra parkeerplaats!

Italiaans, Wandelen Toscane

Spelling ging wel eens fout …

Written by willemijn lindeboom 25/03/2015 Leave a Comment

We liepen afgelopen zaterdag mee met een rondleiding bij Semifonte, een dorpje dat eeuwen geleden door de ‘Fiorentini’ is vernield, met bewoners en al, omdat het dorpje erg snel groeide en zodanig een bedreiging voor Florence vormde.

Hoor ik daar iemand zeggen dat het ‘vroeger allemaal beter’ was?

Er is helemaal niets van het dorpje over. Wel staat er nu een schitterende kapel, exacte replica van de dom van Florence, maar dan 8 keer kleiner. Ik schreef er al eerder een blogje over. Helaas was het slecht weer, dus de foto is erg grijs.

We kwamen bij deze korte rondleiding onder andere langs een bron, de bron van Caterina. Er is een monumentje omheen gebouwd met onder andere drie marmeren gedenktekens. Op elk gedenkteken staat de naam van Caterina anders gespeld … .

Een prachtige anekdote gerelateerd aan deze bron is dat men er vroeger kwam omdat je dan van je longontsteking zou genezen. Dat was ooit iemand overkomen. In de loop der eeuwen echter is er een extra ‘gave’ van de bron bijgekomen. De bron zou ook helpen bij het aanmaken van moedermelk.

Op één van de marmeren plakken staat het Latijnse woord ‘latice’, hetgeen Latijns is voor ‘stromend water’. In het Italiaans is het woord voor melk ‘latte’. Je ziet dus al direct waar het geloof dat de bron goed was voor de stimulering van moedermelk, vandaan is gekomen. Men kende blijkbaar de taal niet zo goed…

Overigens drinkt de lokale bevolking nog altijd gretig uit deze bron, volgens typisch Italiaanse traditie, en niemand wil er iets van weten dat het water wel eens niet zo gezond zou kunnen zijn. Het zou purificerende krachten hebben, werd door de deelnemers aan de rondleiding (veelal lokale mensen) beweerd. Dus deed de archeoloog het deurtje open waardoor je zicht had op het reservoir waarin het bronwater eerst verblijft alvorens het uit het kraantje te komen.

Eén van de andere deelnemers had als reactie: ‘ecco perché purifica quest’acqua!’ (aha, daarom is het water dus purificerend).

Italiaans

Ontdekkingen

Written by willemijn lindeboom 10/03/2015 Leave a Comment

Een tijdje geleden ben ik begonnen met het schrijven van korte stukjes over de Italiaanse taal. Al doende vermaak ik mijzelf hier bijzonder mee. Taal heeft mij altijd gefascineerd, maar als je beter naar woorden kijkt en dan ook nog in verschillende talen, komt er van alles omhoog waar je op het eerste gezicht niet aan denkt.

Als je de link eenmaal ziet is het heel voor de hand liggend. Ik verbaas mij dan ook dat ik de links eigenlijk pas zie als ik, vaak per toeval, beter naar een woord ga kijken.

Hier een paar voorbeelden:

Secretares/secretaresse
Kijk nog ‘ns goed …!
Daar zit het woord ‘secret’ in (geheim in het Engels) en ‘segreto’ (geheim in het Italiaans).
De persoon die geheimen bewaart.

Compagnon
In het Italiaans is één manier om over je vaste vriend te spreken ‘mio compagno’ of ‘mia compagna’ als het over vriendin gaat. Dat is al makkelijker te onthouden als je aan compagnon denkt, maar waar komt het vandaan?
Con pane … De persoon waar je jouw brood mee deelt!

Contant
Dat is ‘contante’ in het Italiaans. Dat komt van ‘contare’ tellen.
Heel logisch toch!

Brevet en Patent
Hier is één en ander flink door elkaar gaan lopen. Dat kan dus ook!
‘Brevetto’ is een patent. ‘Patente’ is een rijbewijs (dus een brevet in zeker zin).

Sirene
In het Italiaans is een ‘sirena’ een zeemeermin. Zij zingen zeer indringend …