Posted in: Algemeen, Toscane

Echt zomer?

… en zo was er alweer een maand voorbij zonder dat ik een blog heb geschreven.

Niets aan te doen!

Al tijden krijg ik bezorgde vragen uit Nederland of het in Toscane nog wel uit te houden is. Ik kan mij dat van andere jaren niet zo goed herinneren, terwijl het dit jaar relatief veel beter uit is te houden dan andere jaren, omdat we een nat en fris voorjaar hebben gehad. De zomer is echt pas laat begonnen en ik heb genoten van de relatief koele maanden mei en juni. In juli is het bijna altijd elke dag boven de 30 graden.

Ik vraag mij echt af waarom er zoveel paniek wordt gezaaid over hoge temperaturen en droogte. Het is dit jaar nog niet echt droog bij ons en in Emilia Romagna is dit voorjaar een geweldige overstroming geweest waar iedereen het nu nog over heeft.

Ben ik nu een klimaatontkenner omdat ik die paniek van de media irritant vind?
Ik zou er bijna eentje willen worden, gewoon om tegengas te geven …

Ik maak mij al jaren en jaren zorgen over het klimaat en niet alleen dat. Het klimaat is maar één deel van het spinnenweb aan problemen dat wij mensen over de aarde hebben gesponnen. Alle andere vervuiling raakt momenteel op de achtergrond omdat er zoveel aandacht is voor CO2 en (te) hoge temperaturen. Dat vind ik erg jammer. Veel mensen hebben geen idee hoeveel gif overal wordt gebruikt en zolang de focus 100% op klimaat ligt, gaat daar weinig verandering in komen binnenkort.

Posted in: Bijzondere mensen, Toscane

Hout halen met de buurman

Een paar dagen geleden kwamen we langs onze buurman die druk in de weer was met zijn stookhout. Hij was in een super slecht humeur. Niet alleen had de (vloek vloek vloek) vos zijn volwassen haan opgegeten, toevallig een haan waar hij dol op was en waar hij het vaak over had, de buurman had ook zijn hout deze winter (Porca miseria!!!) in te lange stukken gezaagd waardoor hij het nu (nog meer vloeken) opnieuw moest zagen.

Ik bood aan hem een avond met het hout te helpen en zo geschiedde. Gisteravond om zes uur moest ik op de kar zitten terwijl hij met zijn oeroude rupsbanden tractor keihard de heuvel afreed. Hij is 80 en rijdt die tractor al zijn hele leven, maar ik vond het toch doodeng en daarnaast vrij ongemakkelijk want ik werd in die kar alle kanten opgegooid.

Op de terugweg zat de kar vol hout en mocht ik gelukkig de heuvel op lopen (dat klinkt als een straf, maar doe ik graag!). Ik was eerder bij het huis dan hij want ik kon binnendoor. Zodra de buurman op een vlak stuk was aangekomen wenkte hij mij en zei dat ik het laatste stuk moest rijden.

Een tractor zonder stuur, met wat hendels om mee te manoeuvreren. Ik zie en hoor ze hier veel (altijd erg oud met een gepiep en gekraak van jewelste) en het leek mij bijzonder ingewikkeld deze herriebakken onder controle te houden. Ik kreeg een korte uitleg die ik maar half kon horen boven het kabaal uit en hupsakee, daar ging ik.

Het bleek erg makkelijk. De twee hendels in het midden zijn om te sturen. Links naar je toe trekken en remmen (daar zijn twee pedalen voor) en je gaat naar links en andersom. Een andere hendel helemaal rechts is voor sneller of langzamer en de vierde helemaal links is om te stoppen, een soort koppeling.

Dit is een voorbeeld van zo’n tractor, maar hij lijkt er precies op!

De buurman was helemaal in zijn nopjes en ik vond het ook wel geinig om n’s gedaan te hebben.

Vanavond ga ik nog een keertje helpen, maar ik weet nu de korte weg, dus op de heenweg ga ik deze keer lopen.

Posted in: Bijzondere mensen

Teveel haantjes …

We hebben kippen en een haan. Van een vriend kregen we twee jaar geleden 4 kuikentjes en daarvan bleken er twee mannetjes te zijn. Wonder boven wonder ging de combinatie van de twee broertjes met de grote haan prima, dus bleven ze allemaal in leven.

Er kwamen kuikentjes waarvan we al een jaar geleden de mannetjes hebben geslacht. Onze buurman hielp daarbij (eigenlijk deed hij alles en hielpen wij hem). Er kwamen nog meer kuikentjes en die hebben we allemaal aan de buurman gegeven. De vos had al zijn kippen opgegeten, vandaar.

De laatste ronde kuikentjes wilde ik weer aan de buurman geven, maar hij wilde er niets van weten. Er zat een mannetje bij dat langzaam maar zeker een agressief haantje is geworden. Een zeer dominant beestje dat het leven van de twee broers behoorlijk verziekte.

Tijd dus om de buurman weer in te schakelen … Gisteravond kwam hij eten en daarna, in het donker, zijn hij en mijn vriend (deze keer heeft hij het op zich genomen gelukkig) de drie haantjes de nek om gaan draaien. We hebben besloten ook de twee broertjes op te eten omdat drie hanen nou eenmaal teveel zijn. Ik zag de grote haan regelmatig vechten met één van de broertjes en dat is echt akelig. Hun kammen zaten de hele tijd vol korsten.

Dit zijn inmiddels oude dieren en het was nogal gedoe (voor de buurman) om ze schoon te maken. Tot middernacht zijn we bezig geweest. Gelukkig heeft hij één haan zelf meegenomen, en de drie koppen. Dat heeft nogal wat moeite gekost, maar uiteindelijk stemde hij in.

Nu is het heerlijk stil buiten. De vier hanen samen maakten een hels kabaal en de grote haan die over is kraait veel minder dan de jongere haantjes.

Blijven nog over een heel aantal oude kippen die nauwelijks nog eieren leggen … normaal gesproken moet je die ook opeten. Ik heb daar echter moeite mee. Ik kan het niet goedpraten dat we de kippen alleen laten leven voor hun eieren en daarna zonder pardon slachten. Uiteindelijk doen wat oude kippen die rustig her en der scharrelen helemaal geen kwaad.

Ik heb het nog niet tegen de buurman gezegd … die vindt al dit soort bezwaren ronduit belachelijk.

Posted in: Moestuin Toscane

Artisjokken inmaken

Gisteren was de derde keer dat we onze artisjokken hebben ingemaakt. Voor dit jaar is het ook de laatste keer, want het seizoen is hier voorbij. De artisjokken die nog aan de planten zitten laten we bloeien. De bloemen zijn schitterend en zitten vol met allerhande insecten.

Het is nogal een karwei om artisjokken in te maken, omdat het schoonmaken ervan zoveel werk is. We doen ze in een glazen pot, zo dicht op elkaar mogelijk. Daarna doen we een derde deel appelazijn en tweederde deel water. Dop erop en daarna 40 minuten in kokend water. Vorig jaar hebben we dat ook gedaan en het resultaat was bijzonder lekker

Dit jaar hadden we veel meer artisjokken, in totaal drie kratten vol en dan tel ik de artisjokken die we hebben opgegeten niet mee en dat zijn er uiteraard ook nogal wat.

Dingen inmaken vind ik leuk, maar gisteren na twee uur bezig te zijn geweest hebben we het bijltje erbij neergegooid. We hadden zeven grote potten vol. Een aantal artisjokken die over waren heb ik ’s avonds schoongemaakt en de rest eten we vanavond.

Posted in: Moestuin Toscane, Wijn en olijfolie

Hagelbui

Vanmiddag begon het erg donker te worden, daarna vielen er wat dikke druppels en niet veel later kwam er hagel uit de lucht vallen. Dat gebeurt wel vaker. De bui trok over en ik was al opgelucht dat de hagel mee was gevallen, toen de bui terugkwam, of het grote broertje ervan kwam voorbij.

Dit is het resultaat … mijn pot met basilicum en komkommers.

In de moestuin zijn veel tomatenplantjes gehalveerd, bijna al mijn bloemen zijn kapot gehageld, mijn druiven hebben tweederde van hun blad verloren en de kiwi’s hebben overal diepe scheuren in hun bladeren die heel sneu nog aan de plant bungelen.

Een kleine groene ravage dus.

Gelukkig hoef ik mijn geld niet met mijn groenten en fruit te verdienen. Het is maar mijn hobby en ik kan gewoon basilicum en tomaten in de winkel kopen mochten de mijne de strijd opgeven. Ik vermoed echter dat ze heel hard hun best gaan doen om snel nieuwe blaadjes te maken.

Posted in: Bijzondere mensen, Moestuin Toscane

Nuttig en mooi cadeau

Vorige week kwam Arjen langs om te eten en om een prachtig cadeau af te leveren … twee fermentatiepotten. Arjen is, samen met zijn vrouw, eigenaar van Atelierbreda, een plek om, onder andere, te leren beeldhouwen, boetseren en … pottenbakken. Atelierbreda organiseert twee keer per jaar een cursus beeldhouwen in Italie, bij Volterra. Op de website vind je meer informatie, mocht je interesse hebben: www.atelierbreda.nl.

De potten zijn dus met de hand voor ons gemaakt en gekleurd. Ze zijn schitterend!

Vandaag heb ik de ene met bieten gevuld (geraspte bieten) en de andere met peterselie. Dat laatste is een experiment. De peterselie moest ik rooien want het begon te bloeien. Zonde om op de compost te gooien … dus met veel geduld heb ik alle mooie blaadjes van de steeltjes gehaald en deze dicht op elkaar in een fermenteerpot gedaan, zout en water erover, gewichten erop en nu afwachten … Dat gaat waarschijnlijk veel te sterk van smaak worden, maar wie weet.

De handgemaakte potten.
Posted in: Toscane

Kippen verdwijnen

Er waren twee kippen verdwenen. Ik heb wat veren her en der gevonden, dus de vos was blijkbaar op bezoek geweest.

We hebben een elektrisch draad boven het gaas waardoor de vos niet met groot gemak en al helemaal niet met groot plezier, bij onze kippen zou komen. Het was dus een raadsel hoe het beest toch naar binnen is gekomen. Ik had het gaas helemaal gecontroleerd en geen gat gevonden.

Vandaag heb ik het gras rondom het kippengaas gemaaid en tot mijn grote verbazing zag ik nu wel een gat.

Inmiddels hadden de verschillende buren al gezegd dat ons gaas veel te laag is en op zich klopt het dat het aan de lage kant is (1 meter twintig), maar toch vond ik het vreemd dat een vos daar overheen naar binnen was gekomen, zonder tegen het stroomdraad aan te zijn gekomen. Per slot kunnen vossen veel, maar vliegen lukt ze nog altijd niet (bij mijn weten).

Het mysterie is opgelost!

Posted in: Moestuin Toscane, Wandelen Toscane

Groenten en kruiden uit de natuur

Ik was al begonnen om af en toe wat ‘wild te plukken’, maar we doen nu ook een cursus van drie avonden, samen met een vriendin van ons (en een hele zaal vol anderen).

De cursus is niet erg professioneel, maar des te leuker. De twee leraren hebben foto’s van alle kruiden en groentes die ze in een prachtige presentatie hebben gezet, maar het kost grote moeite om die presentatie ook daadwerkelijk te presenteren. De projector wil niet meewerken en als die het wel doet dan wil de computer het niet.

Een van de leraren is een onvoorstelbaar vriendelijke man op leeftijd. Hij vertelt over blaadjes en bloemetjes en hoe we de plantjes kunnen herkennen en als hij dan de naam van een plant wil zeggen, kan hij er regelmatig niet opkomen. ‘Ik wilde het te snel zeggen’ zegt hij dan steeds, totaal op zijn gemak. De hele groep schiet te hulp. Soms weet de ene het en soms de andere.

Ik ben erg slecht in namen, dus dit is ideaal voor mij. Als je maar weet wat wat is (ongeveer), dan ben je al goed bezig en de naam komt ooit wel (of niet).

Door de technische mankementen en het geheugenprobleem lijkt het wellicht een minder goede cursus, maar juist hierdoor is het extra interessant. Wellicht omdat iedereen zijn/haar best doet om bij te dragen? Zeker is dat de mensen zo aardig zijn dat je hen wat technische problemen graag vergeeft.

Elke avond eindigt met taarten en drankjes die ze hebben gemaakt van de wild geplukte kruiden en groentes. Wat wil een mens nog meer?

Hieronder de omslag van het boek waar ik alweer een tijdje geleden een blogje over had geschreven (Echte veldsla):

Back to Top