Kreeg ik al zoveel complimenten wegens de mooie foto’s … krijg ik gisteren aan het eind van de wandeling dit voorgeschoteld:
Werkelijk adembenemend mooi. De prachtige sfeer was er al en toen kwam de grote volle maan het beeld compleet maken.
Label: Toscane
Kerst in Florence
Een goede vriend kwam met Kerst op bezoek. Ideaal om Florence ‘ns beter te bezichtigen.
Hier wat foto’s.
Hierboven een ‘raam’ van Santa Croce.
Santa Croce nogmaals. Imposant zo groot als die kerk van binnen is.
Een kapel naast de kerk Santa Croce.
Twee foto’s van de David. De David is schitterend om in het echt te zien. Heeft grote indruk op mij gemaakt, ondanks de duizenden foto’s die ik er mijn hele leven al van zie. Het is een onvoorstelbaar mooi beeld en het staat op de perfecte plek (niet zo’n toeval want die is er speciaal voor gemaakt!).
Een stukje van de duomo onderweg naar Florence.
De mooiste kerk vond ik San Miniato (en je kunt hier gratis naar binnen). De speciale lichtinval hielp wellicht mee, maar het is sowieso schitterend.
Dit is de crypte van San Miniato, met de traditionele kaarsjes die een deel van de donkere crypte verlichten.
De twee foto’s hierboven zijn van de Santa Croce nogmaals.
Piazza Santa Croce
De vier foto’s hierboven zijn van de Santa Maria Novella. Een uitgebreid complex van de kerk en een soort museum eraan vast, met verder een prachtige kapel (Capella Spagnola) en eindeloze fresco’s. Hier ga ik graag nog ‘ns naar terug met een gids om meer mee te krijgen van de betekenis van dit alles.
Racefiets
Na bijna anderhalf jaar ben ik weer ‘ns op mijn racefiets gaan fietsen. Sinds juli fiets ik regelmatig op een zogenaamde tourfiets, prachtige routes door deze streek. De racefiets bleef stof vergaren op zolder.
Het fijne van een tourfiets is dat je gewone schoenen aan hebt en dus makkelijk af kunt stappen en ook kunt lopen naast de fiets. Daarnaast heeft de fiets normale banden waardoor je stabiel bent ook als het regent, en je zit rechtop. Tot slot heeft de fiets veel versnellingen en je kunt dus meestal wel omhoog fietsen.
De racefiets heeft een andere positie, heel dunne bandjes en je voeten zitten vast. Dat maakt het soms oncomfortabel als je zo’n ‘mietje’ bent als ik, altijd bang om te vallen en me pijn te doen! Ook zijn steile wegen voor mij op een racefiets niet te doen, die met een tourfiets prima te berijden zijn.
Gelukkig ben ik over mijn ontstane ‘angst’ heengestapt. Gisteren zijn we naar San Gimignano gefietst in drie uur heen en terug. Met de tourfiets had dat minimaal 4 uur gekost. De racefiets is licht en zonder grote inspanning kun je een redelijke snelheid halen. Dat is toch wel zalig (als je eenmaal over de angst om te vallen heen bent).
We hebben alleen de niet-steile wegen gekozen. Ik wil binnenkort gaan proberen ook de wat steilere wegen te doen om te kijken wat haalbaar is en daarna zijn meer routes wellicht mogelijk. Het is rond Montespertoli nogal steil namelijk.
Ik heb geen foto’s. Het weer was naar grijs. Een tijdje geleden maakte ik wel een foto van Florence van verre, dus zet ik die er maar bij want de foto is langs een route gemaakt die heel goed met de racefiets te rijden is (tussen San Casciano en Chiesanuova).
Uit d’r humeur
Hoe krijgen ze het voor elkaar zo’n chagerijnige leeuw bij de ingang van een eeuwenoud kasteel te zetten?
Ik maakte deze foto al maanden geleden en keek er vaak naar. Vandaag voel ik mij precies zoals deze (stenen) leeuw. Gewoon ouderwets uit mijn humeur.
En Ja! Ik weet dat stenen leeuwen geen gevoel hebben.
Gelukkig kan ik een roos op mijn hoed zetten en is morgen alles weer goed (rozen genoeg deze novembermaand!). De leeuw is zo totaal uit haar humeur vereeuwigd … en ondanks haar stenen hart blijf ik denken: ‘arm beest’.
Even in Nederland
Afgelopen week was ik in Nederland om familie en vrienden te bezoeken. Ik had geluk met het weer en heb genoten van de pracht van Twente. Schitterend landschap en ontzettend vriendelijke mensen. Iedereen groet elkaar en mij dus ook.
Terug in Italie is er niets dan regen en geweldig veel overlast van al die regen. Hier in Montespertoli is geen schade, maar ik vermoed dat er wel grondverzakkingen her en der zijn, dat is de laatste jaren nou eenmaal altijd zo bij zoveel nattigheid.
Vorige week had ik wat foto’s van de herfst in Toscane op de blog gezet en vlak voor vertrek was er een dagje met wat meer licht en zijn we even gaan fietsen … dus hieronder nog wat foto’s waarop de prachtige kleuren en patronen beter zichtbaar zijn.
Cipressen kunnen ook lachwekkend lelijk zijn
Zoals gezegd stikt het in Toscane echt van de cipressen. Prachtige kaarsrechte bomen, soms eeuwenoud, elegant in een dunne punt eindigend, één en al symmetrie.
Nou, het kan ook anders:
Elke keer dat ik dit onvolmaakte groepje zie moet ik lachen. Ze staan traditioneel ook nog ‘ns bij een begraafplaatsje (links beneden, op de foto niet zichtbaar). Misschien heeft de persoon die jaren geleden deze bomen heeft neergezet, een ‘zacht prijsje’ voor de jonge bomen betaald …?
Wéér een oude kerk, twee eigenlijk!
Gisteren was het prachtig weer en zijn we gaan fietsen. Ik loop nogal achter met andere ‘fietsfoto’s’ van de afgelopen tijd, maar dat komt hopelijk nog wel.
Een prachtige route wederom. We zijn tussen Cerbaia en San Casciano even gestopt om een oude kerk te bekijken, van verre zien we die altijd liggen.
Pieve San Giovanni in Sugana (stond op het bordje pal naast de ingang) wordt in de literatuur al in 1019 genoemd. De deur zat dicht. Het oude deel van de kerk is mooi om te zien, zeker bedenkend dat elke steen op maat is gemaakt, geslagen, gebeeldhouwd bijna. Wat een werk. De rest van de pieve is prive en niet erg goed onderhouden, slordig.
Duiven hebben het hier goed en er zit ook een bijennest in de muur.
Hoewel het in Italie stikt van dit soort oude kerken en gebouwen is het elke keer toch weer interessant om even te kijken. Het leuke van fietsen is, op de tourfiets in elk geval, dat je makkelijk afstapt.
Verderop kwamen we langs een andere pieve met kerk, San Pietro a Sillano. Ik lees op internet dat deze kerk al in het jaar 884 in de boeken voorkwam, ook alweer heel oud dus. Deze kerk ligt langs de oude weg tussen Florence en Siena, werkelijk een schitterende weg om te rijden met pracht uitzicht. Het is een prive eigendom tegenwoordig. Hieronder wat foto’s.
Het raam vond ik vooral erg bijzonder, maar ik schrijf dit als totale cultuur barbaar, want ik weet erg weinig van oude gebouwen en kan dus niet echt waarderen hoe mooi of bijzonder bepaalde gebouwen zijn. Ik kijk als nieuwsgierige leek wat rond en ondanks dat ik al jaren in Italie woon, is het er nog niet van gekomen een gedegen cursus over cultuur en geschiedenis en architectuur te doen. Mijn bevindingen blijven dus oppervlakkig!
Vele kleuren (grijs)
Ik ben met slecht weer makkelijker uit mijn humeur. Helaas. Maar … slecht weer geeft wel vaak een mooie sfeer.
Een paar dagen geleden maakte ik ’s ochtends een foto van dit dampende meertje in een wat mistige omgeving. Elke ochtend gedurende een paar dagen keek ik naar dit meertje, daarna dampte het niet langer. Een kort micro-klimaatje.
Prachtige ballerina
Wel een beetje vies helaas.
Aan de rand van een lelijk nietszeggend dorpje in Toscane (Bestaan die dan? Nou en of die bestaan! Toscane heeft heel mooie dingen maar ook foeilelijke dorpjes) staat totaal onverwachts dit beeld.
Het staat niet in het centrumpje, maar langs een weinig bereden weg, van Ortimino naar Nebbiano, net buiten het dorp. Een prachtig beeld, hoewel de foto het niet goed uit laat komen.
Wat een verrassing!
