Posted in: Bijzondere mensen, Moestuin Toscane

Ratten of mollen?

Een paar weken geleden zag ik ineens een grote hoop zand onder het kippenhok. Een paar dagen later zat er ook een gat in de grond een paar meter van het kippenhok. Er was geen bult zand bij dat gat te ontdekken, dus dat was bijzonder.

Onze buurman wist direct te vertellen welk dier dat was. Ze worden hier door iedereen ’talpa’ genoemd. Dat betekent mol. Gek genoeg zijn het echter gewoon ratten.

Het was me al een tijdje geleden opgevallen dat iedereen het over al die mollen had, terwijl ik nooit ergens de typische bulten van mollen zag en de beschrijving ook steevast niet aan die van een vreedzame mol voldeed. Mollen zijn in mijn ogen onschuldig, want ik heb hier wilde zwijnen die de boel flink omploegen. De schade van mollen valt daarbij vergeleken in het niet.

Lang begreep ik niet waarom ratten hier mollen worden genoemd, maar ik ben er nu uit. Eindelijk.

Echte mollen zijn er hier niet, dus die kent niemand. Een rat die in een paar dagen een tunnel van twee of drie meter graaft (en overigens ook nog n’s al het zand goed verbergt), die noemen ze hier in Toscane dus voor het gemak een mol. Geef ze n’s ongelijk!

Na al het gepraat over deze dieren, gingen ze in mijn hoofd ook ’talpa’ heten. Zo werkt taal nou eenmaal, als je vaak genoeg iets hoort dan neem je dat over. Echter toen ik de hele tunnel aan het uitgraven was en ook onder het kippenhok zoveel mogelijk zand weggehaalde, kwam er toch echt een enorm dikke rat naar buiten stuiven. Sindsdien heten ze in mijn hoofd ‘ratto’ en dat wil ik graag zo houden, om mijn vijandige gevoel jegens deze dieren op peil te houden.

Ik had gaas diep rondom het kippenhok ingegraven, maar de rat is er gewoon onderdoor gegraven. Als er eenmaal een mooi gat is kunnen er misschien andere roofdieren ook naar binnen en wordt het een slachtpartij (of een feestmaal, afhankelijk van welke kant je het bekijkt!). Nu zit alles weer dicht, voorlopig. De rat zal zeker terugkomen, maar dat zien we daarna wel weer.

Posted in: Algemeen, Bijzondere mensen

Kuikentjes in december

Een van de kippen was gaan broeden voor de tweede keer en omdat het de tweede keer was, hebben we haar haar gang laten gaan. Ik had geen enkele hoop dat er kuikentjes geboren zouden worden, het is namelijk erg koud geweest (voor Toscaanse begrippen) met veel nachtvorst.

Vanochtend zei ik nog tegen mijn vriend dat de 18 dagen echt voorbij waren, dus of ze zouden vandaag uitkomen, of helemaal niet meer. Ik ging er vanuit dat alle eieren dicht zouden blijven zitten. Ik zat er flink naast, er zijn wat kuikentjes geboren.

Ik weet niet of ik blij moet zijn of niet, want het is werkelijk te gek voor woorden dat een kip in december gaat broeden. Echter, als je kuikentjes hoort piepen en na wat planken optillen, zelfs ziet zitten, dan komt er een idioot soort tederheid los. Wat zijn kuikentjes schattig!

Ik had voor de zekerheid wat voer voor kuikentjes aangeschaft, zodat ze flink aan kunnen sterken vanaf dag één. Ik heb wat water in de buurt gezet en het voer over het nest gestrooid en in een kommetje erbij gezet. De moederkip pikte mij steevast in mijn handen als ik iets te dichtbij kwam. Ze heeft groot gelijk, verdedigen die hap, dat is haar taak!

Ik heb geen idee hoeveel kuikentjes er zijn. Ik heb er twee gezien, maar het piepen lijkt op meer dan 2. Tsja, natte vingerwerk natuurlijk want ik heb er geen ervaring mee. Ik hoor in elk geval meerdere kuikentjes piepen. De kip had tien eieren gelegd, dus meer dan tien zijn het er niet!.

Onze buurman had ook een broedende kip en kwam een maand geleden eieren bij ons halen om eronder te leggen. Hij heeft 6 kuikentjes. Het is een jager met lange witte baard. Ik had stoere jagers willen zeggen, want hij heeft iets heel stoers. Echter, hij heeft een groot zwak voor dieren en een paar dagen geleden zei hij tegen mij dat ik echt zijn kuikentjes zou moeten komen bekijken want zoiets moois zie je zelden! Hij genoot er intens van, dat prille leven in december. Hoezo stoere jager!

Nou hebben we zelf kuikentjes. Ze zitten onder het kippenhok, dus we kunnen er niet bij tenzij ik de bodem uit het kippenhok haal. Ik laat ze gewoon zitten en zet water en eten neer en de moederkip zal het verder wel oplossen. Ze kan dat zeker beter dan ik. Dat hoop ik in elk geval.

Onze buurman vindt dat we moederkip met kuikentjes ergens op een warmere plek neer moeten zetten tot het voorjaar is. Dat gaan we echter niet doen. Als de kuikentjes het niet overleven, hetgeen uiteraard waarschijnlijk is de komende twee of drie wintermaanden, dan is dat gewoon jammer. Ik ben al enorm verbaasd dat er kuikentjes geboren zijn, dus wie weet overleven ze ook gewoon!

Posted in: Bijzondere mensen, Wijn en olijfolie

Italiaanse video over zelf wijn maken

Ik was op zoek naar informatie over het zelf maken van wijn. Eén bron was uiteraard YouTube en de meeste filmpjes waren informatief en heel praktisch. Echter, één video krijg ik maar niet uit mijn hoofd. En ik heb hem niet eens uitgekeken!

Drie jonge mensen buiten onder een boom, vertellen dat ze wijn gaan maken. Ze hebben druiven gekocht die keurig in wat kratjes op de achtergrond staan.

De drie begonnen met het neerleggen van een laagje heel dun plastic, om niets vies te maken. BUITEN! Ik had er al wat moeite mee, maar bleef nog even kijken.

Na een hele tijd allerhande introducties begonnen ze eindelijk de druiven van de steeltjes te halen. Maar … eerst plastic handschoentjes aan! Ik viel van mijn stoel. Zijn de druiven zo smerig dat je handschoenen aan moet? Zo ja, weet je dan zeker dat je er wijn van wil gaan maken?

Ik besloot nog even geduld te hebben en bleef kijken. Nadat de druiven door een machinetje waren geperst stond één van de drie parmantig naast de bak met het resultaat met twee zakjes in zijn hand. Hij schudde een zakje dat hij tussen duim en wijsvinger vasthield en zei: nu komt het meest belangrijke onderdeel van zelf wijn maken, namelijk het toevoegen van gist. Hij had twee smaakjes die speciaal goed waren voor hun type druif, zodat de wijn uiteindelijk precies zo zou smaken als hoort.

Ik ben opgehouden met kijken. Het is alsof je naar iemand staat te kijken die uitlegt hoe je zelf een gerecht klaar kunt maken. Hij/zij laat zien hoe je alles wast en in stukjes snijdt en daarna wordt er een zakje ‘kant en klaar’ bijgedaan zodat de maaltijd precies zo smaakt als bijvoorbeeld een diepvriesmaaltijd.

Wat een gebrek aan fantasie, wat een angst om vies te worden, wat een angst in het algemeen … en er nog een video van maken ook!

Ik hoop dat ik, nu ik dit heb geschreven, de video uit mijn hoofd kan zetten. De andere video’s waren van vreselijk knoeiende mensen die in hun garage, zonder plastic op de grond of aan de handen, met allerlei hulpmiddelen die ze toch al hadden, van hun eigen druiven elk jaar wat wijn maken en die laten zien hoe ze dat doen, vol praktische tips. Dat is pas informatief!

Posted in: Bijzondere mensen

De postbode weet het al

We wonen inmiddels al een tijdje in ons nieuwe huis, maar we hebben ons nog niet officieel hier kunnen laten inschrijven, want de gemeente … nou ja, in het kort: bureaucratische toestanden!

Nou ontvang ik af en toe nog wat echte papieren post. Het adres dat op de brieven staat is nog mijn oude adres, maar ze zitten keurig netjes in mijn brievenbus hier. De postbode weet dus dat ik hier woon.

De brieven naar mijn vriend blijven op het oude adres afgeleverd worden. Nou kan dat zijn omdat zijn naam minder opvalt dan de mijne, maar het kan ook zijn omdat zijn brieven altijd rekeningen zijn die over het oude huis gaan.

Hoe dan ook, ik ben erg blij met de postbode en vind het erg grappig dat ze dit gewoon doet.

Posted in: Bijzondere mensen

Meer dan veertig per been …

Hier in de buurt woonde een man, of laat ik eerlijk ‘mannetje’ zeggen. Angelo. Zijn vrouw was een paar jaar geleden overleden, maar hij redde het prima. Ze was lang ziek geweest en heeft dus ruim te tijd gehad om zelf alles te leren doen en toen hij dat eenmaal kon, jaren voor haar te zorgen.

Angelo is afgelopen maand verhuisd. Zijn huis stond al jaren te koop, en eindelijk heeft hij een koper gevonden. Hij woont nu in een flatje in een dorp in de buurt. Angelo kon er niet rauwig om zijn. Zijn moestuin, prachtige uitzicht, alle ruimte … ineens alles kwijt om in een klein flatje terecht te komen. Hij vond het prima, ‘als de verwarming maar werkte’, zei hij tegen mij, want een houtkachel is er niet in zo’n flat.

Door de jaren heen heb ik regelmatig kort met Angelo gepraat als ik langs liep. Hij praatte met zeer besliste gebaren en toon. Zijn stem leek vanonder zijn middenrif te komen. Met gezwollen borst deed hij de ene na de andere uitspraak, alsof hij een toespraak stond te geven voor een ruime zaal.

Niets vond hij leuker dan zeggen: ik ben nog heel jong hoor, iets meer dan veertig jaar per been.

Nu is zijn huis door een nieuwe familie betrokken. De tuin is helemaal overhoop gehaald en zijn keurige moestuin al totaal leeggegeten. Zo gaat dat, de nieuwe familie doet de dingen zoals ze dat zelf wil. Het is niet meer dan logisch en ik zou hetzelfde hebben gedaan.

Toch heb ik er moeite mee. Prachtige struiken zijn met de grond gelijk gemaakt en bomen gekapt. De struiken stonden nota bene te bloeien! Maar goed, ik denk dat Angelo er zijn schouders over zou hebben opgehaald. Als ik langsloop denk ik dus maar aan hem en probeer hetzelfde te doen.

Posted in: Bijzondere mensen, Toscane

Vriendelijk?

“Domani nevica”.

Het oude mannetje keek van een afstandje naar zijn buurvrouw die in de tuin bezig was toen hij deze opmerking maakte.

Morgen sneeuwt het? Ik begreep er niets van, het was heerlijk weer en volgens mij was er ook voor de dag erna zon voorspeld.

Ik keek naar hem en zag glimmende pretoogjes vermengd met wat minachting. Ik keek naar zijn buurvrouw en toen viel het kwartje.

Ondanks het mooie weer had ze een dikke must op, een versleten sjaal om en droeg minstens twee dikke truien.

Dit voorval is alweer van zeker een maand geleden, maar elke keer dat ik langs de huizen van deze twee buren loop, moet ik weer lachen.

Posted in: Bijzondere mensen

Parkeerplaats

Er wordt een gasleiding aangelegd hier, zoals ik al schreef in de blog over de Etruskische put.

Een tijdje geleden kwam ik aan het eind van de dag thuis en vond een graafmachine op onze parkeerplaats. Er kwam een mannetje in oranje naar mij toe en zei ‘die is toch niet tot last he?’.

Nou, op zich niet nee. De helft van onze parkeerplaats werd bezet, maar we hebben nog niet echt een tuin dus kunnen op andere plekken parkeren.

De dag erna stond er een generator, een heleboel jerrycans, een verzameling pijpen en nog wat los spul, naast de graafmachine en nog een groot apparaat waarvan ik de naam niet ken, een soort heel grote kruiwagen.

De mannen zijn heel vriendelijk, werken ontzettend hard en maken idioot lange dagen. Om zeven uur ’s ochtends zijn ze hier en om zes uur ’s avonds gaan ze weer weg. De lunch duurt nog geen half uur. Soms werken ze tot negen uur ’s avonds door. Na het werk moeten ze naar Altopascio rijden, ik schat ongeveer een uur hier vandaan als het meezit. De meesten komen uit Zuid Italie en gaan in het weekend naar huis, uren rijden (tussen de 4 en 6 uur).

Wat een leven!

De gasleiding loopt precies waar ook de waterleiding loopt. Heel handig!
Met een grote machine wordt een gleuf in het asfalt gezaagd van 30 cm wijd en 1 meter diep. Alles dat deze machine tegenkomt wordt vermorzeld. Ik zit dus regelmatig zonder water. Ik hoor dan eerst wat gevloek en de machines houden vrijwel direct daarna op met werken (die maken een hels kabaal de hele dag).

Binnenkort zijn ze hier rondom ons huis klaar en keert de rust terug. Hoop ik.

Posted in: Bijzondere mensen, Toscane

Keiharde knal …

Stel je voor … een prachtige warme zomeravond. We zitten heerlijk op ons terras wat te keuvelen en eten. Ineens een keiharde knal en daarna alles stil.

Mijn vriend zei dat de buurman eindelijk z’n schoonmoeder uit de weg had geruimd (het arme vrouwtje zit al jaren totaal dement op een stoel de naam van haar dochter te roepen, elk jaar minder duidelijk. We zijn nu bij één lettergreep, het waren er vier).

Dit weekend kwamen we onze buurman tegen en hij zei dat hij iets voor ons had. Ja, legde hij uit, hij had een wild zwijn geschoten. Hadden we vast wel gehoord? Als wij interesse hadden, kon hij ons wat stukken vlees daarvan geven. Hij mompelde iets over dat hij zich daarna geen zorgen hoefde te maken dat wij hem aan zouden kunnen geven.

Op zich wel heel eerlijk.

We hebben dus nu wat kilo cinghiale (wild zwijn) in de vriezer liggen. Ideaal voor wanneer het afkoelt. Plus, bij de volgende knal weten we wat er gaande is. Maar we kunnen maar beter niet ’s avonds een stukje over het land lopen. Bang voor wilde zwijnen ben ik niet, maar voor mijn gewapende buurman inmiddels wel.

Posted in: Appartement opknappen, Bijzondere mensen

Wateropslag

We hebben een opslagtank van 20000 liter, voor het regenwater dat van het dak komt. Dat is een tank van cement.

Zo’n tank installeren heeft nogal wat voeten in de aarde, vooral als de tank ondergronds wordt geplaatst en er geen verharde weg direct naast is waar de truck stevig kan staan om de tank ‘af te kunnen laden’. Dat was bij ons het geval.

We hebben twee weken geleden met iedereen afgesproken dat maandag de 15e de tank zou worden geplaatst. Zaterdag is de graafmachine gekomen om het gat al grotendeels te graven zodat ze maandagochtend het gat af konden maken, net voordat de tank zou komen.

Om dit werk goed te kunnen doen, was droog weer nodig. Een week geleden zagen de voorspellingen er nog redelijk uit, maar zaterdagavond barstte er een vreselijk onweer los en tot grote ergernis, bleef het de hele nacht regenen. Normaal gesproken een geschenk uit de hemel (het is hier elk jaar droger), maar zaterdagnacht en zondagochtend was ik er niet blij mee.

Zondag stond er een flinke laag water in het gat en was de ‘weg’ waarover de loodzware truck omhoog moest komen rijden om de tank te brengen, glad en glibberig. Ik vermoedde dat de hele operatie niet door zou gaan, maar maandag was iedereen er, werd het water uit het gat gepompt en werd het gat verder uitgegraven.

De buurman kwam ons vertellen dat er een truck met twee grote tanks in het dorpje boven ons was gestrand en of die tanks voor ons waren. De hele buurt houdt nauwkeurig in de gaten wat we allemaal doen. Het gat van zaterdagochtend was iedereen al opgevallen, dus men wist dat er ‘iets’ aan zat te komen.

Voordat de cementen tank in het gat kon worden gezet, moest er een laag fijn zand in worden gestort. Het lukte de truck met fijn zand niet om achteruit omhoog te rijden. Te glibberig … De graafmachine is wat gaan graven en na een tijdje kwam de truck moeizaam omhoog. De jongens van de tank gaven wat aanwijzingen en met veel gevoel voor humor en totale afwezigheid van enige spanning, reden ze de loodzware truck in noodvaart achteruit richting het gat, net op tijd stoppend om er niet met truck en al in te kieperen. Een paar minuten later zat de tank in het gat en waren de jongens al weer op weg naar hun volgende bestemming voor de tweede tank. Ik stond nog versteld van dit alles en het duurde een tijdje voordat ik echt de opluchting voelde dat dit ‘klusje’ ook was geklaard.

Posted in: Bijzondere mensen

Pech onderweg

Gisteren waren we op weg naar Rome om een speciaal soort fiets te testen (ElliptiGo).

Ongeveer halverwege knapte een van de twee voorbanden. Een kabaal van jewelste … maar gelukkig bleef de auto helemaal stabiel en was er verder geen schade. Helaas heeft de nieuwe Toyota geen reserveband …  dus daar stonden we op de vluchtstrook. De sleepwagen kwam heel snel en reed ons naar de eerste afrit, naar een plek die we op internet hadden gevonden, waar ze ook banden verwisselen. Ze waren op zaterdag open. We hadden dus enorm geluk.

De man van de sleepwagen had de grootste lol ons daar af te zetten, maar wij wisten van niets. We hadden gebeld om zeker te weten dat ze open zouden zijn en dat waren ze en onze maat band hadden ze ook in huis, zo zeiden ze. We dachten binnen een half uurtje maximaal weer verder te kunnen rijden.

Dat bleek wat optimistisch.

We kwamen in een grote chaos terecht. Een garage waar niets was geordend, overal lag wel wat. Allerlei mensen liepen verward of boos rond en weer anderen hingen verveeld tegen een muur dit hele schouwspel te observeren, wachtend op hun gerepareerde auto.

Na een tijdje raakten we aan de praat met een ander stel (die rustig de boel observeerden). Die waren er al sinds de dag ervoor. Zo ook een jongen uit Kosovo (die ook zeer nonchalant overal waar actie was kwam kijken en in stilte alles observeerde). Hij werkte  in Duitsland maar had jaren in Italie gewoond. Na een tijdje kwam er een jonge familie bij die ook van de autobaan waren gesleept met een drastisch kapotte motor (zo was hen verteld).

Wij hadden alleen een nieuwe band nodig, maar zijn er bijna 4 uur geweest. Omringd door oude troep (hijskranen, auto’s waar waarschijnlijk nooit iemand levend uit is gekomen, een vrachtwagen helemaal aan flarden pal voor de ingang, sleepwagens met kapotte auto’s er nog op, motoren zonder de auto, auto’s zonder portieren of stoelen, allerhande onderdelen verspreid waar je maar keek, gereedschap overal en nergens). In dit geheel werkten twee monteurs, totaal zwart van de vuile motorolie, die de klanten geheel negeerden en op hun allergrootste gemak probeerden auto’s weer aan de praat te krijgen. Niet altijd met even groot succes, bleek al gauw toen een klant boos terugkwam dat zijn auto niet boven de 100 km/uur ging .

Het was een bizar schouwspel, waar we, toen we eenmaal weer op weg waren na, hartelijk om hebben gelachen. Mensen zijn echt bijzonder als je ze in zo’n situatie bij elkaar zet. De mensen met pech kunnen niet anders dan geduld hebben, ze kunnen nergens heen en hebben geen enkele keus. De baas van de garage was volgens mij een beetje een sadist die veel plezier beleefde aan de tijdelijke macht die hij had over zijn klanten.

Klantenbinding is in deze garage niet van belang en dat kon je goed merken ook.

Back to Top