Ze zijn al een maand af en aan bezig een weg hier in de buurt op te knappen. Het is de derde keer in 10 jaar tijd dat er groots aan wordt gewerkt, maar gelukkig wordt niet alles opnieuw geasfalteerd (dat is al twee keer wel gedaan).
De weg is lastig goed te houden want er zit een boerenbedrijf aan dat heel zware machines heeft en de weg is smal en dus echt niet geschikt voor zulk zwaar verkeer. Dat her en der de waterleiding ook lekt, helpt zeker niet mee…
Ik loop altijd over die weg als ik een wandeling maak.
Gisteren hadden ze, net om de hoek bij mijn huis, wat big bags (een zak van een kubieke meter) wit poeder uitgestrooid over de stukken waar nieuw asfalt gaat komen. Ik vroeg netjes aan een man met oranje vest of ik over de weg mocht lopen. Dat mocht als ik maar niet over het witte poeder liep. Ik begon mij wat zorgen te maken … wat voor mysterieus poeder is dit?
Op de terugweg zag ik een man druk bezig met dit poeder. Hij had een soort maanpak aan, dat mensen dragen als ze met gevaarlijke stoffen werken. Ik vroeg hem wat dat witte poeder was. In gebroken Italiaans wist hij mij te vertellen dat het gewoon kalk is. ‘Helemaal niet gevaarlijk’.
Ik vroeg waarom hij dan in zo’n pak liep. Hij haalde zijn schouders op en zei: ‘stof, stof, veel te veel stof’.
Nou ja, in elk geval fijn te weten dat er goed op de gezondheid van de werknemers wordt gelet, maar voor de omwonenden is het niet erg geruststellend zo’n man in beschermend maanpak bezig te zien.