Door grote problemen met mijn knie ben ik een tijdje geleden maar weer begonnen met zwemmen. Ik ontdekte een zwemclub in Certaldo, 20 minuten rijden, die drie keer per week een uurtje traint in de lunchpauze. Ideaal!
Ik werd enthousiast ontvangen en dat was een prettig begin. Het is verder een zootje ongeregeld, maar dat bevalt mij prima. Het groepje bestaat uit allemaal jongens/mannen, verreweg de meesten jonger dan ik en allemaal sneller dan ik.
Het is een vrolijke boel. Een paar weken geleden was de trainer jarig (de trainer komt als we beginnen even vertellen wat ons programma is en verdwijnt daarna steevast). Na de nodige felicitaties waren we begonnen met zwemmen, maar werden het zwembad weer uitgelokt met een prachtige schaal kersen en een fles prosecco.
Het scoort zeker niet hoog op ‘sportiviteit’, maar wel op ‘romantiek’. Daar stonden we, kletsnat in de felle zon, lauw-warme prosecco te drinken en overheerlijke kersen te eten. Goede combinatie overigens.
Toen de fles leeg was dook iedereen het water in en begon gewoon te zwemmen alsof er niets aan de hand was. Ik deed mijn uiterste best, maar voelde me toch ietwat slapjes en ik had maar een bodempje op. Ik leek de enige die zich niet opperbest voelde, maar bij navraag hadden een aantal anderen ook wel een beetje een raar gevoel in hun maag.
De laatste weken neemt één van de zwemmers regelmatig fruit van zijn eigen bomen mee, eerst abrikozen en nu pruimen. Na het zwemmen worden die gedeeld met wie maar wil. In een kringetje staan we het fruit op te eten. Heerlijk en, gek genoeg, ook echt sfeervol.
Een groepje pijnbomen in de verte die altijd mijn aandacht trekken.
Certaldo, ook gezien van verre. Een oud kasteeldorp.
Een wijngaard … en er volgen er meer!
Het kasteel van Poppiano.
Onder de brug over het stroompje waar de ‘molens’ aan liggen. Er groeit een vijg in de muur, zoals vijgen dat wel vaker doen. Ideale planten die het ook zonder de mens prima redden.
Aan het eind van de donkere vallei, na een stukje behoorlijk steil pad, kom je bij een ‘monumentale wijngaard’. Zo stond het in elk geval aangegeven bij vertrek. Het is een terrassen-wijngaard, waarschijnlijk al erg oud, maar er was verder geen informatie over te vinden.
Iets voorbij deze wijngaard en andere stukken terrein waar duidelijk ooit wijngaarden waren, zagen we ineens, in een bocht, deze oude Fiat vijfhonderd.
De wijngaard vanaf de verte gezien.
De Montalbano werd vroeger door de Medici gebruikt als jachtterrein. Ze wilden graag prive kunnen jagen en veel wild hebben en dus werd er een muur van twee meter hoog en ruim 50 km lang helemaal rondom de top van de Montalbano gebouwd. Her en der zie je nog stukken van deze muur en deze foto laat zien hoe een stroompje de muur kon passeren. In de boog zat een hek waar het water doorheen kon, maar de dieren niet.
Prachtig uitzicht vandaag. In de verte zie je de haven van Livorno met daarachter het eilandje Gorgona. Dit eiland is gesloten voor toeristen omdat er een gevangenis op staat. Het is dus een oase voor veel dieren en planten.
Deze laatste foto vond ik bizar, een deur op de eerste verdieping, in het niets. Een oude binnendeur, dus waarschijnlijk was hier vroeger een ruimte, maar er is niets van over en geen tekenen te vinden dat er ooit iets heeft gestaan. Ra ra wat dit dan was en waarom het niet meer is!
