Na twee dagen erg veel regen en temperaturen die flink waren gedaald … kregen we gisteren (vrije dag in Italie, want 25 april is de Italiaanse bevrijdingsdag) werkelijk schitterende uitzichten, kraakheldere lucht en duizenden kleuren groen. Met witte bergtoppen in de verte.
Het weer was zondag niet bijster, maar we besloten toch een eindje te gaan wandelen. Na wat lichte buitjes knapte het daarna zowaar op.
Alles is hier momenteel licht groen, fris en geurig.
Hier wat foto’s:
Langs een weggetje zagen we toevallig deze oude water … tja … wat kun je het noemen? Opslag, bron, put? Er sprongen vrolijk (waarschijnlijk waren ze niet erg vrolijk maar meer doodsbenauwd) kikkers in toen we in de buurt kwamen.
Een oude auto, deels overgroeid … naast de blauwe bak waarin wij flessen, plastic en blik weggooien zodat het gerecycled kan worden. Riciclo. Het lijkt alsof de afvalophaaldienst steeds vergeet die auto op te laden …
Prachtige glooiende weilanden. De onderste foto met een schitterende vrijstaande eikenboom.
Altijd weer interessant om deze bloemen te zien die hun zaden van een parachute voorzien.
Een mooie, originele, wegwijzer.
Het weer was zondag niet bijster, maar we besloten toch een eindje te gaan wandelen. Na wat lichte buitjes knapte het daarna zowaar op.
Alles is hier momenteel licht groen, fris en geurig.
Hier wat foto’s:
Langs een weggetje zagen we toevallig deze oude water … tja … wat kun je het noemen? Opslag, bron, put? Er sprongen vrolijk (waarschijnlijk waren ze niet erg vrolijk maar meer doodsbenauwd) kikkers in toen we in de buurt kwamen.
Een oude auto, deels overgroeid … naast de blauwe bak waarin wij flessen, plastic en blik weggooien zodat het gerecycled kan worden. Riciclo. Het lijkt alsof de afvalophaaldienst steeds vergeet die auto op te laden …
Prachtige glooiende weilanden. De onderste foto met een schitterende vrijstaande eikenboom.
Altijd weer interessant om deze bloemen te zien die hun zaden van een parachute voorzien.
Een mooie, originele, wegwijzer.
Ons wandelingetje zaterdag liep vanuit huis richting San Quirico, een klein plaatsje op de heuvel tegenover ons. We lopen hier vaak, maar de zon scheen en dus kon ik een paar foto’s maken. Zoals wel vaker … villas en kastelen.
Wat een rijkdom deze plekken!
Zondag was er een rondleiding door het kleine museum van de ‘arte sacra’ in Montespertoli. Arte Sacra is kunst die uit kerken is gehaald (alvorens het werd gestolen, kan ik daaraan toevoegen. Vaak echter was men niet op tijd!).
Een heer op leeftijd vertelde het groepje geïnteresseerden over de oude kerken (sommigen al van ver voor het jaar 1000) hier in de buurt. Hij heeft een paar boeken geschreven over de lokale geschiedenis, met verhalen over families hier en bijzondere personages. Dit alles na zijn pensioen. Hij is aan het studeren geslagen, de archieven ingedoken en de mooiste vondsten zijn gepubliceerd.
Een prachtige middag, zeer informatief en het was een waar genoegen naar deze bevlogen meneer te luisteren, die echt alles weet over dit schitterende gebiedje. Ondanks zijn leeftijd en oogproblemen (meldde hij terloops even) wist hij data, namen en feiten vlot te produceren en de grote lijn van de details te onderscheiden.
Na vele weekenden slecht weer konden we vandaag eindelijk weer n’s wandelen. We hebben een klein stukje van de Via Francigena op en neer gelopen. Daarna hadden we in die buurt een afspraak om een geitenboerderij even te bekijken, dus we hadden niet veel tijd. Over de boerderij bomvol jonge geitjes schrijf ik binnenkort meer.
Hier drie foto’s van de winderige wandeling, maar met een heerlijk zonnetje.
Vanochtend keek ik uit het raam en zag … heel donkere wolken en twee vrolijke zwaluwen die net deden alsof het echt lente was.
Vervolgens heeft het een groot deel van de dag geregend en dat gaat nou al weken zo in het weekend. Ook was er een fikse hagelbui die de daken wit achterliet. Dat vond ik wat sneu voor de pas gearriveerde zwaluwen en ik vroeg mij voor het eerst in mijn leven af hoe vogels zo’n bui zonder schade overleven. Waarschijnlijk weten ze dat ze ergens moeten gaan schuilen natuurlijk.
Daar hoeven zij niet voor op een smartphone te kijken!
Het schemerde. Tijd om de gordijnen dicht te doen. Maar dit was mijn uitzicht, dus ik heb nog even gewacht:
Jammer dat ik niet eerder uit het raam heb gekeken!
Een beetje winter in Toscane, in de zin van dat het hier kouder is en er dus eindelijk iets van winter lijkt te zijn, in plaats van een herfst die maar niet op wil houden.
Je kunt ‘een beetje winter in Toscane’ ook opvatten als: ‘een beetje winter in Toscane geeft een flink pak sneeuw’ maar dat is dus zelden zo, de laatste jaren al helemaal niet meer.
Wij kunnen wel naar de sneeuw ver weg kijken … en dat vind ik echt geen straf!
Het lijkt een beetje op een half rotte tomaat en je kunt de vrucht pas eten als ie in behoorlijk vergane staat verkeert … de kaki (in het Engels ‘persimmon’).
Je slurpt de vrucht zo ongeveer naar binnen, schil daargelaten. Niet iets om publiekelijk te doen, maar aan de keukentafel zou het net kunnen. Ik eet ze normaal gesproken boven de gootsteen, want het kan nogal viezig druppelen …
Je maakt maar één keer de fout een kaki te eten die niet rijp is (rijp zijnde: in staat van ontbinding verkerende!). De tannine zijn zo wrang dat je niet weet hoe gauw je de hap weer uit kunt spugen.
Op vele plekken staan kaki bomen die hun rood-oranje vruchten stevig vasthouden nadat de meeste bomen hun blad al hebben laten vallen. Een prachtig gezicht vind ik het, een soort alternatieve natuur kerstboom.
Afgelopen week was het schitterend weer, de hemel was straal blauw, alle ramen stonden open.
Een kleine wandeling lokte … en zo liep ik even later tegen een oud mannetje aan die zijn wijngaard aan het snoeien was. Ik maakte zoals altijd een oppervlakkig praatje, over de wijn, het weer, hoeveel werk hij nog had. De man stond er ingezakt bij en sprak een dialect dat ik met moeite kon verstaan. Hij verstond mij ook slecht trouwens.
Plotseling ging zijn stem gevaarlijk omhoog en piepte hij eruit dat hij zo vreselijk moest huilen omdat zijn vrouw tien dagen geleden was overleden. Jeetje, wat ontzettend naar! Ze waren ruim 50 jaar getrouwd, altijd samen geweest. Ze was 7 jaar jonger dan hij, dus hij had het helemaal niet verwacht. Hij bleef huilen. Ik probeerde wat over zijn vrouw te praten om hem wellicht wat tot rust te brengen. De arme man was echter ontroostbaar, en ik kon mij dat goed voorstellen.
Na een hele tijd in die wijngaard besloot ik dat ik maar beter weg kon gaan, want de man werd steeds hulpelozer en verdrietiger. Ik probeerde een laatste ‘kaart’ en begon over zijn kinderen. Die had hij wel! Mijn advies dat hij minder alleen thuis moest zitten, maar bij zijn familie op bezoek moest gaan viel eindelijk goed. Hij klaarde even op, hield op met huilen en zei dat hij dat inderdaad maar moest doen. Die lange avonden alleen waren niet goed voor hem, besloot hij uit zichzelf (als ik het goed heb begrepen).
Ik denk sinds die ontmoeting heel vaak aan dat ontzettend droevige mannetje. Hij en zijn vrouw die elke avond met elkaar zaten te kaarten en nu is zijn steun en toeverlaat, zijn makker voor het leven, plotseling weg. Een hulpeloos hoopje verdriet achter zich latend.
Maar, geheel niet toepasselijk en het slaat nergens op … hieronder wat foto’s die ik nog had.
De geiten zijn alweer van ruim een maand geleden en de foto’s daaronder zijn van vorige week zondag, toen hebben we een wandeling van 5 uur gemaakt (ik was uitgeput en heel blij toen we net voor het donker weer terug waren!).
Deze zonsondergang was ergens afgelopen week …
