Posted in: Bureaucratie

Boete

Kleine irritaties … kreeg voor de zoveelste keer dit jaar een boete, had mijn auto ditmaal verkeerd geparkeerd.

Hier in het dorp worden de wegen schoongemaakt, eens per week. Overal staan dus bordjes dat je op een bepaald dagdeel niet mag parkeren. Mijn eerste boete kreeg ik toen ik mijn auto voor het huis had laten staan de eerste week dat ik hier woonde. Geen moment aan gedacht. Wel, zo’n boete helpt je heel goed nooit meer te vergeten dat je op donderdagochtend de auto moet verplaatsen!

Ik zet mijn auto sindsdien altijd in een straatje achter het huis. Ook hier mag ie op zaterdagochtend er niet staan en de eerste weken ging ik vrijdagavond keurig op zoek naar een plekje … hetgeen nogal lastig te vinden was.

Andere auto’s beleven gewoon op deze parkeerplaats staan en na een paar weken besloot ik dat dus ook maar te doen.

Dat ging goed tot afgelopen zaterdag.

Wel, dat irriteert mij werkelijk enorm. Ik ben dus bezwaar gaan maken bij de Polizia Municipale. Waarom ik nu ineens mijn auto daar niet mag laten staan, vroeg ik heel vriendelijk. Ja, zei de dikke agent, dat komt wel vaker voor dat er daar boetes worden gegeven. Ik gaf aan dat ik het niet eerlijk vond na 9 maanden nu ineens wel een boete te krijgen en vanaf nu dus elke vrijdagavond een plek voor de auto te moeten zoeken terwijl er niet wordt schoongemaakt en anderen hun auto wel laten staan (wie vriendjes met de politie is, krijgt nooit een boete, dat is ook zo typisch voor een klein dorp waar iedereen elkaar kent).

De agent zei dat in Florence hele wijken tegelijk werden schoongemaakt en mensen hun auto dus soms kilometers verderop moesten parkeren. Ik zei dat dit Florence niet was en er een groot gebrek aan parkeerruimte is en dus moet er een oplossing komen (het parkeerprobleem was onderdeel van de verkiezingsstrijd in Montespertoli). De agent was inmiddels verveeld iets anders gaan doen en na lange stilte zei hij wederom dat ik naar de burgermeester moest gaan.

Maar eerst de boete moest betalen.

Posted in: Bureaucratie

TramVia Florence

Vandaag ging ik naar het centrum van Florence. Ik parkeer de auto dan in Scandicci en van daar gaat er elke 5 minuten een tram naar het centrale station van Florence, in hartje centrum.

Op het perron was een medewerker van de Ataf, de maatschappij die de tram beheert, die mij een kaartje verkocht (normaal is er een automaat) en we stapten met elkaar in, hij had meerdere collega’s bij zich. Goh dacht ik, ze gaan een stevige controle houden, en ging rustig zitten.

Net voor de controleurs bij mij kwamen schoot mij te binnen dat ik mijn kaartje niet had gestempeld en deed dat geheel spontaan direct.

biglietto-tramviaDe controleurs die mij een kaartje hadden verkocht (en niemand had iets gezegd over stempelen en het staat ook nergens aan tenzij je naar de stempelautomaat kijkt en dat geluk had ik niet) vonden mijn stempel niet geldig want ik was al gaan zitten zonder te stempelen.

Ik werd erg kwaad. Dit kunnen ze toch niet menen! Maar ze meenden het wel. Ik zei dat ik bezwaar ging maken en dat vonden ze prima. De boete zou slechts hoger worden als ik hem niet direct betaalde.

Op de terugweg ging ik naar het Ataf loket en maakte bezwaar. De man vroeg mijn kaartje en keek hoe laat ik had afgestempeld. 11.53 stond er op het kaartje en op de bon die was uitgeschreven stond in grote cijfers 11.52. Dat is natuurlijk niet mogelijk, ik was volledig ter goede trouw, maar bezwaar maken zou ik nooit winnen, dus heb ik betaald. Heb wel het gevoel dat ik erin ben geluisd want als ik via de automaat een kaartje had gekocht, had ik waarschijnlijk mij wel herinnerd dat ik nog moest afstempelen. Maar ja, dat is een heel zwak argument!

Ben dus vandaag stukken minder gecharmeerd van de TramVia … hoewel het een groot gemak blijft, maar deze manier van doen vind ik echt behoorlijk onvriendelijk.

Posted in: Bureaucratie

Hier kunnen ze het ook!

Ze = de overheid.

Ik ben verhuisd, maar moet hier lokaal nog altijd een dokter zoeken. Daarvoor moet je naar de ‘USL’ en dat is niet de meest aantrekkelijke vorm van tijdsbesteding die ik ken. Vandaar het uitstel. Maar goed, deze week dan toch maar gegaan.

Vele ervaringen rijker ging ik op pad met alle papieren die ik heb. Na wat wachten mocht ik bij een mevrouw naar binnen. Ze keek misprijzend naar alles, mij inclusief, en was ijzig. Na een tijdje typen vroeg ze wat ik hier deed. Nou, eh … momenteel heb ik geen baan. Ben je dan werkeloos. Nee ik heb mij niet als werkeloos ingeschreven, ik had een BTW nummer en dat is nu opgezegd.

Aha! Ze werd op slag een stuk vrolijker. Ze had iets gevonden dat niet volgens de regels was.

Haar kruisverhoor leverde op dat ik naar de gemeente moest om een officieel formulier te vragen waarin stond dat ik in Italie mag wonen. Ik liet haar dit formulier zien, uit 2008, toen Italie eindelijk verblijfsvergunningen voor Europeanen had afgeschaft. Nee, ze wilde hetzelfde formulier, maar dan van de nieuwe gemeente. Ik zei dat dit formulier aangaf dat ik permanent in Italie mocht verblijven en derhalve geldig was zolang ik in Italie woonde. Ze bleef bij haar standpunt, dus vertrok ik naar de gemeente.

Licht gefrustreerd, maar erg blij dat ik in Montespertoli woon, waar alles in het dorp ligt, op loopafstand. In Umbrie was dat wel anders en had ik voor deze klus dus alvast twee keer op pad gemoeten.

Bij de gemeente werd ik van persoon naar persoon gestuurd en begrepen ze niet wat ik dan wel moest hebben. Uiteindelijk besloot een vriendelijke mevrouw: “Nee hoor, ze hebben het bij de USL helemaal verkeerd, dus ga maar gewoon terug en doe een ‘autodichiarazione’.” (dat is een verklaring van jezelf dat je zweert de waarheid te schrijven). Als ze dat niet accepteren dan moeten ze mij maar bellen, zei ze en stopte mij een papiertje met naam en nummer toe.

Nog net voor twaalf uur vond ik bij de USL dezelfde kille mevrouw die, sinds ze mijn leven een beetje lastiger had gemaakt, net iets vriendelijker was geworden. Ze luisterde naar mijn verhaal en schudde haar hoofd dat het toch echt zo niet kon. Een diepe zucht en dramatische houding. Ik wachtte af wat er komen ging. Na enige stilte besloot ze met duidelijke tegenzin iemand hierover raad te plegen. Daarmee zat ze lang aan de telefoon hele verkeerde dingen uit te leggen. Elke keer onderbrak ik haar met de juiste versie, maar daar week ze weer vanaf, mij gebarend mij er niet mee te bemoeien, maar dat deed ik toch. Toen ze uiteindelijk met mijn hulp de juiste versie van het verhaal had, bleek dat mijn document gewoon geldig was en ze mij dus in Montespertoli in moet schrijven.

Ze stuurde mij echter wel weg omdat het inmiddels kwart over twaalf was en ze sluit altijd om twaalf uur.

Vandaag ging ik terug maar kon niemand vinden. Navraag bij een zuster leerde dat op donderdagochtend het kantoor al om 11 uur sluit. Welja, elke dag andere tijden, typisch iets voor de Italiaanse overheid. Morgen ga ik dus weer, kleine wandeling en dus kleine frustratie. Het had veel erger gekund, vroeger moest ik altijd vele kilometers rijden om vervolgens keer op keer voor onaangename verrassingen te staan!

logo_ausl

Back to Top